ଗୃହୀତ୍ଵା ଭକ୍ଷଯାମାସ ତସ୍ଯ ଲିଂଗମିଦଂ ଶିଵମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶିବ ଲିଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଭକ୍ଷଣ କଲେ ।
ତ୍ଵଦ୍ଧ୍ଯାନମେଵ ଜଗତାଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ତୁମେ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।
ଅଥାପି ଲୌକିକଂ ଵୃତ୍ତମଵଲଂବ୍ଯ ତ୍ଵଯେରିତମ୍
ତଥାପି ଲୋକର ଚାଳ ଅନୁସରି ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା ।
ଅନ୍ତଃକରଣକାଲୁଷ୍ଯକ୍ଷାଲିନୀ କାଚନ କ୍ରିଯା 1.3.2.20.
ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିବାକୁ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟା ଅଛି ।
ଅରୁଣାଦ୍ରିରଯଂ ସାକ୍ଷାଦନଲାଦ୍ରିସ୍ତିରୋହିତଃ
ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି, ଅଗ୍ନି ପର୍ବତରେ ଲୁଚିଥିବା ।
ତତ୍ସପର୍ଯାତପଶ୍ଚର୍ଯା କାର୍ଯା କାତ୍ଯାଯନି ତ୍ଵଯା
କାତ୍ୟାୟନୀ, ତୁମେ ଏଠାରେ ପୂଜା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ଗୌତମେନାଂବା ତଦାପ୍ରଭୃତି ଦାରୁଣା
ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ ମା ଏହି ସମୟରୁ ।
ତପଶ୍ଚଚାର ପଂଚାନାମଗ୍ନୀନାଂ ମଧ୍ଯମାଶ୍ରିତା
ପାଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିର ମଧ୍ୟରେ ଉଭା ହୋଇ ତପସ୍ୟା କଲେ ।
ରେଜେ ହୈମୀ ଶଲାକେଵ ଦ୍ଯୋତମାନା ଗିରୀଂଦ୍ରଜା
ଗିରିରାଜ କନ୍ୟା ସୁନା ଦଣ୍ଡ ପରି ଚମକୁଥିଲେ ।
ସା କାର୍ତ୍ତିକୀ ପୌର୍ଣମାସୀ ସମାପେଦେ ଶୁଭା ତିଥିଃ
କାର୍ତ୍ତିକୀର ଶୁଭ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ତିଥି ଆସିଗଲା ।
ଅଦର୍ଶି କିମପି ଜ୍ଯୋତିରନୁପାଧିକଵୈଭଵମ୍
ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକ ଦେଖାଗଲା, ଯାହାର ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା ।
ଉପାସ୍ଯମାନମଭିତୋ ଦେଵୈର୍ଦିଵ୍ଯର୍ଷିସଂଗତୈଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
ମହାପ୍ରଦୀପମାଲୋକ୍ଯ ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାପ ପାର୍ଵତୀ ଅରୁଣାଦ୍ରୀଶ୍ଵରଂ ନାଥଂ ତୁଷ୍ଟା ତୁଷ୍ଟାଵ ଶୈଲଜା
ବଡ଼ ପ୍ରଭା ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ; ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ଅରୁଣାଦ୍ରୀର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ତେ ମେରୁଚାପାଯ କୈଲାସାଚଲଵାସିନେ 1.3.2.20.
ମେରୁ ପର୍ବତର ଧନୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କୈଳାସ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵରୁଣାଦିସୁରାର୍ଚ୍ଯାଯ ତରୁଣାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସେ
ବରୁଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଜଯ ଜହ୍ନୁସୁତାଚନ୍ଦ୍ର ଲେଖାଲଂକୃତଶେଖର
ଜହ୍ନୁର ଝିଅ ଗଙ୍ଗାର ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଯେଉଁଠି ଶିରୋପରି ଶୋଭା ପାଉଛି, ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଶୈଲସୁତାସଂଗସଂଭୃତାନଂଗଵୈଭଵ
ପାହାଡ଼ର ଝିଅ ସହ ଏକତ୍ର ହେଇ କାମଦେବଙ୍କର ମହିମା ଦେଉଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ସଂଧ୍ଯାସମୋପେତସଂଭୃତାନଂଦତାଂଡଵ
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ହେରଂବଜନକ ଜଯ ଷଣ୍ମୁଖଵତ୍ସଲ
ହେରମ୍ବଙ୍କର ପିତା, ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ଅତି ଆଦର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ମୁହୁସ୍ତସ୍ମିଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷି ନ୍ଯସ୍ତଲୋଚନାମ୍
ପାର୍ବତୀ ବାରମ୍ବାର ସ୍ତୁତି କରି, ସେଇ ପ୍ରଭାରେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଲଗାଇ ରହିଲେ।
ଲଯିତ୍ଵା ନିଜମାସ୍ଥାଯ ରୂପମୁତ୍କଟସୁନ୍ଦରମ୍
ନିଜ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଏହି ପ୍ରଭାରେ ଲିନ ହେଇଗଲେ।
ମାନାତିରେକାଦପହାଯ ସର୍ଵମୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵଂ ତପସି ପ୍ରଵୃତ୍ତାମ୍
ଅତି ଅଭିମାନରେ, ସେ ନିଜ ସମସ୍ତ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଗଲେ।
ଶକ୍ରଃ ପୁଲୋମସୁତଯା ପରେ ଦିକ୍ପାଲକା ଅପି
ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁଲୋମାର ଝିଅ ସହିତ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ,
ଗଂଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ସଂଘା ଵସଵୋଽପି ସୁରା ଅପି
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ, ବସୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ,
ଏକାଦଶମହାରୁଦ୍ରା ଆଦିତ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାପି ଚ
ଏଗାରଟି ମହାରୁଦ୍ର ଓ ବାରଟି ଆଦିତ୍ୟ,
ଯକ୍ଷରକ୍ଷୋରଗା ଭୂତା ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଶିଵକିଂକରାଃ
ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସର୍ପ, ଭୂତ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ସେବକମାନେ,
ପରିଵାର୍ଯ ମହେଶାନଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ ସହସ୍ରଶଃ
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘେରି ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ଆସିଗଲେ।
ଅତୀଵ ଵିସ୍ମଯଂ ଭେଜୁଃ ସର୍ଵେ କଲ୍ପାଂତଭୀଷଣମ୍
ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଯେପରି ଶୃଷ୍ଟିର ଶେଷ ଭୟ ଦେଖିବାକୁ।
ଚିରରାତ୍ରପ୍ରରୂଢାଂ ଚ ତଦ୍ଵିଯୋଗଵ୍ଯଥାଂ ଜହୌ
ଅନେକ ରାତି ଧରି ଜମିଥିବା ବିୟୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପାଦାଂଗୁଲୀଷୁ ନଯନେ ଵିନିଵେଶଯତି ସ୍ମ ସା ସ୍ମିତଶରୀରକଂଠଶ୍ରୀପ୍ରଣଯେନୈଵମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଲଗାଇ, ହସୁଥିବା ଦେହ ଓ ଗଳାର ଶୋଭାରେ ପ୍ରେମ ଭରି, ଏପରି କହିଲେ।