ମେଢୀଭୂତସ୍ତୁ ଵୈ ସର୍ଵାନ୍ଵାଯୁପାଶୈର୍ନିଯଂତ୍ରିତାନ୍ 4.1.21.
ସମସ୍ତେ ବାୟୁର ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ଏକଠା ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଆରାଧ୍ଯ ଶ୍ରୀ ମହାଦେଵଂ ପୁରାପଦମିଦଂ ମଯା
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ପଦବୀ ପାଇଲି।
କେଚିଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗଂ ଯାଵତ୍କେଚିନ୍ମନ୍ଵଂତରଂ ଧ୍ରୁଵ
କିଛି ଚାରିଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି, କିଛି ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଧୃବ।
ମନୁନାପି ନ ଯତ୍ପ୍ରାପି କିମନ୍ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଧ୍ରୁଵ
ମନୁ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇପାରିଲେନି, ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନେ କିପରି ପାଇପାରିବେ, ହେ ଧୃବ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଵରାନ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ସ୍ତଵେନାନେନ ତୋଷିତଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ଯସ୍ତୁ ପଠିଷ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ପଢ଼ିବେ—
ନ ତସ୍ଯ ସଦନଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ଏହି ଗୃହରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ କେବେ ବି ଚାଲିଯିବେ ନାହିଁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଧ୍ରୁଵସ୍ତୁତିରିଯଂ ପୁଣ୍ଯା ମହାପାତକନାଶିନୀ
ଏହି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ନିର୍ଗୁଣ ଷ୍ଟୁତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ।
ମହାପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ଜନନୀ ମହାସଂପତ୍ତିଦାଯିନୀ ୮୮ !। ଯସ୍ଯାଽସ୍ତିପରମା ଭକ୍ତିର୍ମଯି ନିର୍ମଲଚେତସଃ
ଏହା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଜନନୀ ଏବଂ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର ମନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଅଛି।
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ 4.1.21.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ସଂତି ସ୍ତୋତ୍ରାଣ୍ଯନେକାନି ମମ ପ୍ରୀତିକରାଣି ଚ
ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଷ୍ଟୁତି ଅଛି,
ଶ୍ରୁତ୍ଵାପୀମାଂ ସ୍ତୁତିଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ମୁଦା
ତଥାପି ଯଦି କେହି ଏହି ଷ୍ଟୁତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି—
ଅପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଧନୋ ଧନମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଇଥାଏ, ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ଲଭିପାରନ୍ତି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯନେକାନି କୃତ୍ଵା ନାନା ଵ୍ରତାନି ଚ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ କରି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜପ୍ଯାନ୍ଯନେକଶଃ
ସମସ୍ତ କାମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନେକ ଜପକୁ ବନ୍ଦ କରି,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଧ୍ରୁଵାଵଧେହି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତଂ ତଵ ମହାମତେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଧ୍ରୁବ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଥିରେ କାହାଣୀ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଅହଂ ଜିଗମିଷୁସ୍ତ୍ଵାସଂ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ଶୁଭାମ୍
ମୁଁ ଶୁଭ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।
ଵିପନ୍ନାନାଂ ଚ ଜଂତୂନାଂ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି,
ଅସ୍ଯ ସଂସାରଦୁଃଖସ୍ଯ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵଦାଯିନଃ
ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅପଦା ଆଣେ,
ଇଦଂ ରମ୍ଯମିଦଂ ନେତି ବୀଜଂ ଦୁଃଖମହାତରୋଃ 4.1.21.
‘ଏହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହା ନୁହେଁ’—ଏହି ଭାବନା ହେଉଛି ବଡ଼ ଦୁଃଖର ମୂଳ।
କାର୍ତିକସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଯୋ ଵିଲୋକଯେତ୍ 4.1.21.
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଯିଏ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଅତ୍ର ବ୍ରହ୍ମପୁରୀଂ କୃତ୍ଵା ଯୋ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି 4.1.21.
ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନଗର ସ୍ଥାପନା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ ଦେଉଥିବା ଯିଏ—
ନରୋ ଧ୍ରୁଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ପ୍ରସଂଗେନ ସ୍ମରନ୍ନପି 4.1.21.
ଯିଏ ମାତ୍ର ଉପଲକ୍ଷେରେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରେ—
ଧ୍ରୁଵାଖ୍ଯାନମିଦଂ ରମ୍ଯଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଆକର୍ଷଣୀୟ କଥା ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ।
ତାଵତ୍ପ୍ରାପ ମହର୍ଲୋକଂ ସ୍ଵର୍ଲୋକାତ୍ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ସେ ସ୍ୱରଲୋକ ଠାରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ମହର୍ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଦ୍ଵିଜୋଽଥ ଲୋକଂ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ମହସା ଵୃତମ୍
ତାପରେ ଦ୍ୱିଜ ଏହି ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଦେଖିଲେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ରହିଛି।
ତାଵୂଚତୁସ୍ତତୋ ଵିପ୍ରଂ ନିଶାମଯ ମହାମତେ
ସେ ସମୟରେ ସେମାନେ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ।'
କଲ୍ପାଯୁଷୋ ଵସଂତ୍ଯତ୍ର ତପସା ଧୂତକଲ୍ମଷାଃ
ଏଠାରେ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ଥିବା, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦୂଷଣ ହଟାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ବସନ୍ତି।
ନିର୍ଵ୍ଯାଜପ୍ରଣିଧାନେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଜୋମଯଂ ଜଗତ୍
ଏମାନେ ନିଷ୍କପଟ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାରକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୋକରେ ଭରିତ ଦେଖନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ କଥାଂ କଥଯତୋର୍ଭଗଵଦ୍ଗଣଯୋଃ ପ୍ରିଯେ
ଏଭଳି ଭଗବତ୍ ଦେବମାନେ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ମୋ ପ୍ରିୟା...