କ୍ଵ ଦ୍ଵଯକ୍ଷରଂ ହରେର୍ନାମ ସ୍ଫୁଲିଂଗସଦୃଶଂ ଜ୍ଵଲେତ 4.1.21.
ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ନାମ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ—
ଗୋଵିଂଦ ପରମାନଂଦଂ ମୁକୁଂଦଂ ମଧୁସୂଦନମ
ଗୋବିନ୍ଦ, ପରମ ଆନନ୍ଦ, ମୁକୁନ୍ଦ, ମଧୁସୂଦନ—
ନ ନମାମି ନ ଚ ସ୍ତୌମି ନ ପଶ୍ଯାମୀହ ଚକ୍ଷୁଷା
ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେନି, ସ୍ତୁତି କରେନି, ଏଠାରେ ନଜରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖେନି—
ଜଲେ ସ୍ଥଲେ ଚ ପାତାଲେପ୍ଯନିଲେ ଚାନଲେଽଚଲେ
ପାଣିରେ, ଭୂମିରେ, ପାତାଳରେ, ପବନରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ରେ—
ତୃଣେସ୍ତ୍ରୈଣେ ଚ ପାଷାଣେ ତରୁଗୁଲ୍ମଲତାସୁ ଚ
ଘାସରେ, ହରିଣରେ, ପାଥରରେ, ଗଛରେ, ଝାଡ଼ି ଏବଂ ଲତାରେ—
ସର୍ଵେଷାଂ ହୃଦଯାଵାସଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସାକ୍ଷୀ ତ୍ଵମେଵ ହି
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ବସିଛ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସାକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମାସୌ ଶିଵଶର୍ମନ୍ଧ୍ରୁଵସ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି ଶିବଶର୍ମା ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ପରିଜ୍ଞାତୋ ମଯା ସମ୍ଯକ୍ତଵହୃତ୍ସ୍ଥୋ ମନୋରଥଃ
ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ମୁଁ ସେଠିକୁ ସଠିକ ଭାବେ ବୁଝିପାରିଛି।
ଅନ୍ନାଦ୍ଭଵଂତି ଭୂତାନି ଵୃଷ୍ଟେରନ୍ନସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଖାଦ୍ୟରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ବର୍ଷାରୁ ଖାଦ୍ୟ ହୁଏ।
ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଗ୍ରହର୍କ୍ଷାଦେଃ ସମଂତତଃ
ଗ୍ରହ, ତାରା ଓ ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଲୋକ ଚକ୍ର ସବୁଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ।
ମେଢୀଭୂତସ୍ତୁ ଵୈ ସର୍ଵାନ୍ଵାଯୁପାଶୈର୍ନିଯଂତ୍ରିତାନ୍ 4.1.21.
ସମସ୍ତେ ବାୟୁର ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ଏକଠା ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଆରାଧ୍ଯ ଶ୍ରୀ ମହାଦେଵଂ ପୁରାପଦମିଦଂ ମଯା
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ପଦବୀ ପାଇଲି।
କେଚିଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗଂ ଯାଵତ୍କେଚିନ୍ମନ୍ଵଂତରଂ ଧ୍ରୁଵ
କିଛି ଚାରିଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି, କିଛି ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଧୃବ।
ମନୁନାପି ନ ଯତ୍ପ୍ରାପି କିମନ୍ଯୈର୍ମାନଵୈର୍ଧ୍ରୁଵ
ମନୁ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇପାରିଲେନି, ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନେ କିପରି ପାଇପାରିବେ, ହେ ଧୃବ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଵରାନ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ସ୍ତଵେନାନେନ ତୋଷିତଃ
ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ଯସ୍ତୁ ପଠିଷ୍ଯତି ସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିକୁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ପଢ଼ିବେ—
ନ ତସ୍ଯ ସଦନଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ଏହି ଗୃହରୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ କେବେ ବି ଚାଲିଯିବେ ନାହିଁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଧ୍ରୁଵସ୍ତୁତିରିଯଂ ପୁଣ୍ଯା ମହାପାତକନାଶିନୀ
ଏହି ଧ୍ରୁବଙ୍କ ନିର୍ଗୁଣ ଷ୍ଟୁତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରେ।
ମହାପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ଜନନୀ ମହାସଂପତ୍ତିଦାଯିନୀ ୮୮ !। ଯସ୍ଯାଽସ୍ତିପରମା ଭକ୍ତିର୍ମଯି ନିର୍ମଲଚେତସଃ
ଏହା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟର ଜନନୀ ଏବଂ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଏମିତି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର ମନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଅଛି।
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ନାନେନ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ 4.1.21.
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ—
ସଂତି ସ୍ତୋତ୍ରାଣ୍ଯନେକାନି ମମ ପ୍ରୀତିକରାଣି ଚ
ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଷ୍ଟୁତି ଅଛି,
ଶ୍ରୁତ୍ଵାପୀମାଂ ସ୍ତୁତିଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ମୁଦା
ତଥାପି ଯଦି କେହି ଏହି ଷ୍ଟୁତିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି—
ଅପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଧନୋ ଧନମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ ସେ ପୁଅ ପାଇଥାଏ, ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ଲଭିପାରନ୍ତି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନ୍ଯନେକାନି କୃତ୍ଵା ନାନା ଵ୍ରତାନି ଚ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ବିଭିନ୍ନ ବ୍ରତ କରି,
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜପ୍ଯାନ୍ଯନେକଶଃ
ସମସ୍ତ କାମକୁ ଛାଡ଼ି, ଅନେକ ଜପକୁ ବନ୍ଦ କରି,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଧ୍ରୁଵାଵଧେହି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତଂ ତଵ ମହାମତେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଧ୍ରୁବ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଥିରେ କାହାଣୀ କହୁଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଅହଂ ଜିଗମିଷୁସ୍ତ୍ଵାସଂ ପୁରୀଂ ଵାରାଣସୀଂ ଶୁଭାମ୍
ମୁଁ ଶୁଭ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।
ଵିପନ୍ନାନାଂ ଚ ଜଂତୂନାଂ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ନିଜେ ବସିଛନ୍ତି,
ଅସ୍ଯ ସଂସାରଦୁଃଖସ୍ଯ ସର୍ଵୋପଦ୍ରଵଦାଯିନଃ
ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅପଦା ଆଣେ,
ଇଦଂ ରମ୍ଯମିଦଂ ନେତି ବୀଜଂ ଦୁଃଖମହାତରୋଃ 4.1.21.
‘ଏହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହା ନୁହେଁ’—ଏହି ଭାବନା ହେଉଛି ବଡ଼ ଦୁଃଖର ମୂଳ।