ଇଦମେଵ ହି ମାଂଗଲ୍ଯମିଦମେଵ ଧନାର୍ଜନମ୍ 4.1.21.
ଏହିଠାରେ ମାନେ ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଏବଂ ଏହିଠାରେ ଧନ ଲାଭର ଉପାୟ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅଧୋକ୍ଷଜାତ୍ପରୋଧର୍ମୋ ନାର୍ଥୋ ନାରାଯଣାତ୍ପରଃ
ଅଧୋକ୍ଷଜଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଅଛି, ସେଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି ନାହିଁ; ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନାହିଁ।
ଇଯମେଵ ପରା ହାନିରୁପସର୍ଗୋ ଯମେଵହି
ଏହିଠାରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ କ୍ଷତି ଅଛି; ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅଛି।
ହରେରାରାଧନଂ ପୁଂସାଂ କିଂ କିଂ ନ କୁରୁତେ ବତ
ହରିଙ୍କର ଉପାସନା ମାନବମାନେ କଣ କରିପାରେ ନାହିଁ, କହିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ।
ହରତ୍ଯଘଂ ଧ୍ଵଂସଯତି ଵ୍ଯାଧୀନାଧୀନ୍ନିଯଚ୍ଛତି
ଏହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ବିପଦକୁ ନଶ୍ୱ କରେ ଏବଂ ରୋଗକୁ ରୋକେ।
ଭଗଵଚ୍ଚରଣଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ନିର୍ଦ୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵ ଧ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଦରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଧ୍ୟାନ ରହିଛି, ତାହା ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ।
ପାପିନାଂ ଯାନି ପାପାନି ମହୋପପଦଭାଂଜ୍ଯପି
ପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ପାପ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ବଡ଼ ଫଳ ଥାଏ—
ପ୍ରମାଦାଦପି ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଯଥାଽନଲକଣୋ ଦହେତ୍
ଅଜାଣି ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରି ସବୁକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉଛି, ସେହିପରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ନିତାଂତଂ କମଲାକାଂତେ ଶାଂତଚିତ୍ତଂ ଵିଧାଯ ଯଃ
ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ନିରାନ୍ତର ଶାନ୍ତ ମନରେ ଭଜେ—
ଅଯମେଵ ପରୋଧର୍ମସ୍ତ୍ଵିଦମେଵ ପରଂ ତପଃ
ଏହିଠାରେ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଅଛି; ଏହିଠାରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଅଛି।
ତଵୋପହାରଂ ଭକ୍ତ୍ଯାଯ ସେଵତେ ଯଜପୂରୁଷ 4.1.21.
ଯିଏ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ଉପହାର ଭାବେ ସେବା କରେ—
ସ ଚୈଵାଵଭୃଥସ୍ନାତଃ ସ ଚ ଗଂଗାଜଲାପ୍ଲୁତଃ
ସେ ଯେପରି ଅନ୍ତିମ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ନ୍ୟାସ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେମିତି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ।
ଶାଲଗ୍ରାମ ଶିଲା ଯେନ ପୂଜିତା ତୁଲସୀ ଦଲୈଃ
ଯିଏ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାକୁ ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ପୂଜା କରେ—
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵୈଶ୍ଯଃ ଶୂଦ୍ରୋ ଵା ଯଦି ଵେତରଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ହେଉନାହିଁ—
ଶଂଖଚକ୍ରାଂକିତତନୁଃ ଶିରସାଂ ମଂଜରୀଧରଃ
ଯାହାର ଦେହରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରର ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଶିରରେ ମାଳାର ମଞ୍ଜରୀ ଧରିଛି—
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦ୍ଵାଦଶଶିଲାଃ ଶାଲଗ୍ରାମସ୍ଯ ଯୋଽର୍ଚଯେତ୍
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଦ୍ୱାଦଶଟି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ପୂଜା କରେ—
ତୁଲସୀ ଯସ୍ଯ ଭଵନେ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ପରିପୂଜ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରତିଦିନ ତୁଳସୀର ପୂଜା ହୁଏ—
ହରିନାମାକ୍ଷରମୁଖଂ ଭାଲେ ଗୋପୀମୃଦାଂକିତମ୍
ଯାହାର ମୁଁହରେ ହରିନାମର ଅକ୍ଷର ଅଛି, ଭୃକୁଟିରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମାଟିର ଚିହ୍ନ ଅଛି—
ଗୋପୀମୃତ୍ତୁଲସୀ ଶଂଖଃ ଶାଲଗ୍ରାମଃ ସଚକ୍ରକଃ
ଗୋପୀମାନେ, ମାଟି, ତୁଳସୀ ପତ୍ର, ଶଂଖ ଏବଂ ଚକ୍ର ସହିତ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା।
ଯେ ମୁହୂର୍ତାଃ କ୍ଷଣା ଯେ ଚ ଯା କାଷ୍ଠା ଯେ ନିମେଷକାଃ
ଯେଉଁ ସମୟ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କ୍ଷଣ, ଏବଂ ନୟନର ଝିଂପି—
କ୍ଵ ଦ୍ଵଯକ୍ଷରଂ ହରେର୍ନାମ ସ୍ଫୁଲିଂଗସଦୃଶଂ ଜ୍ଵଲେତ 4.1.21.
ହରିଙ୍କ ଦୁଇ ଅକ୍ଷର ନାମ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଚିଙ୍ଗାରି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ—
ଗୋଵିଂଦ ପରମାନଂଦଂ ମୁକୁଂଦଂ ମଧୁସୂଦନମ
ଗୋବିନ୍ଦ, ପରମ ଆନନ୍ଦ, ମୁକୁନ୍ଦ, ମଧୁସୂଦନ—
ନ ନମାମି ନ ଚ ସ୍ତୌମି ନ ପଶ୍ଯାମୀହ ଚକ୍ଷୁଷା
ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେନି, ସ୍ତୁତି କରେନି, ଏଠାରେ ନଜରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖେନି—
ଜଲେ ସ୍ଥଲେ ଚ ପାତାଲେପ୍ଯନିଲେ ଚାନଲେଽଚଲେ
ପାଣିରେ, ଭୂମିରେ, ପାତାଳରେ, ପବନରେ, ଅଗ୍ନିରେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ରେ—
ତୃଣେସ୍ତ୍ରୈଣେ ଚ ପାଷାଣେ ତରୁଗୁଲ୍ମଲତାସୁ ଚ
ଘାସରେ, ହରିଣରେ, ପାଥରରେ, ଗଛରେ, ଝାଡ଼ି ଏବଂ ଲତାରେ—
ସର୍ଵେଷାଂ ହୃଦଯାଵାସଃ ସାକ୍ଷାତ୍ସାକ୍ଷୀ ତ୍ଵମେଵ ହି
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ବସିଛ, ସାକ୍ଷାତ୍ ସାକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମାସୌ ଶିଵଶର୍ମନ୍ଧ୍ରୁଵସ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି ଶିବଶର୍ମା ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ପରିଜ୍ଞାତୋ ମଯା ସମ୍ଯକ୍ତଵହୃତ୍ସ୍ଥୋ ମନୋରଥଃ
ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ମୁଁ ସେଠିକୁ ସଠିକ ଭାବେ ବୁଝିପାରିଛି।
ଅନ୍ନାଦ୍ଭଵଂତି ଭୂତାନି ଵୃଷ୍ଟେରନ୍ନସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଖାଦ୍ୟରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ବର୍ଷାରୁ ଖାଦ୍ୟ ହୁଏ।
ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ଗ୍ରହର୍କ୍ଷାଦେଃ ସମଂତତଃ
ଗ୍ରହ, ତାରା ଓ ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଲୋକ ଚକ୍ର ସବୁଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ।