ଉତ୍ପାଦ୍ଯାଥ ବହୂନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଗୁଣିନୋ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାନ୍
ତାପରେ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଗୁଣବାନ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମଦେବା ଉଚିତ।
ଇଦାନୀମେଵ ତପସି ବାଲ୍ଯେ ଵଯସି କଃ ଶ୍ରମଃ
ଏହି ବୟସରେ, ଶିଶୁବେଳେ, ତପସ୍ୟା କରିବାରେ କଣ କଷ୍ଟ ଅଛି?
ଵିପକ୍ଷପରିଭୂତେନ ହୃତମାନେନ କେନଚିତ୍
ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଦେଲେ—
ହୃତମାନେନ ତପ୍ତଵ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚୋ ଧ୍ରୁଵଃ
ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଲେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧୃବ—
ଜନଯିତ୍ରୀମନାଭାଷ୍ଯ ଭୂତଭୀତିଂ ଵିହାଯ ଚ
ମାଆଙ୍କୁ କିଛି ନ କହି, ସମସ୍ତ ଭୟ ଛାଡ଼ି—
ସାପି ଭୂତାଵଲୀ ଭୀତିଂବହୁଭୀଷଣଭୂଷଣା
ସେ ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି—
ପରିତଃ ପରିଵେଷାଭଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଫୁରତ୍ପ୍ରଭମ୍
ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଯେପରି ତେଜ ଅଛି—
ଭୂତାଵଲୀ ତମାଲୋକ୍ଯ ସ୍ଫୁରଚ୍ଚକ୍ରସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ତେଜରେ ଚମକୁଛି—
ଅତୀଵ ନିଷ୍କଂପହୃଦଂ ଗୋଵିଦାର୍ପିତଚେତସମ୍
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଥିଲା, ମନ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲା।
ସାପି ପ୍ରତ୍ଯୁତଭୀତାତଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ 4.1.20.
ସେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଦୃଢ ଥିଲେ।
ଗର୍ଜତ୍କାଦଂବିନୀଜାଲଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵୈ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଯଥା
ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଘନ ମେଘମାଳା ପରି ଅସ୍ଥିର ଦୃଶ୍ୟ।
ଅଥ ଜଂଭାରିଣା ସାର୍ଧଂ ଭୀତାଃ ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହାପରେ ଜମ୍ଭାଘ୍ନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ।
ନତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁଃ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯା ପିତାମହମ୍
ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ବଡ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତାମହଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ।
ତପତା ତାପିତାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଲୋକୀ ତଲଵାସିନଃ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତାପରେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂଵିଦ୍ମହେ ତାତ ଧୁଵସ୍ଯ ନ ମନୀଷିତମ୍
ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଦେଵୈର୍ଵିହସ୍ଯ ଚତୁରାନନଃ
ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ।
ଵ୍ରଜଂତୁ ଵିଜ୍ଵରାଃ ସର୍ଵେ ନ ସ ଵଃ ପଦମିଚ୍ଛତି
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦିଅ; ସେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ଚାହିଁନାହିଁ।
ନ ତସ୍ମାଦ୍ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାଦ୍ଭେତଵ୍ଯଂ କେନଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେହିଁଠି କେହିଁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।
ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵେଶଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵକାଂକ୍ଷିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଜ ଚାହିଦା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ନିଶମ୍ଯେତି ଚ ଗୀର୍ଵାଣାଃ ପ୍ରଣୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚଃ 4.1.20.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ—
ଅଥ ନାରାଯଣୋ ଦେଵସ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୃଢମାନସମ୍
ତାପରେ ଦେବତା ନାରାୟଣ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ ମନ ଦେଖି—
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାଭାଗ ଵରଂ ଵରଯ ସୁଵ୍ରତ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ। ନିଜ ଇଛା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଦାନ ଚୟନ କର।
ଵଚୋଽମୃତଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ପର୍ଯୁନ୍ମୀଲ୍ଯ ଵିଲୋଚନେ
ଏହି ଅମୃତ ସମ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଵିକସନ୍ନୀଲୋତ୍ପଲାନାଂ ନିକୁରଂବକୈଃ
ନବ ଫୁଟିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମର ଗୁଛ ସହିତ—
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେଵୀକଟାକ୍ଷୋଘୈଃ କଟାକ୍ଷିତମିଵାଖିଲମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀଙ୍କର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ସଭା ଅନୁଗୃହୀତ ହେଇଥିଲା।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କାଦଂବିନୀମଧ୍ଯ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଦାମସମାନରୁକ୍
ଉଦୟ ଘନମେଘ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ତଡିତ ବନ୍ଧ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ନଭୋ ନିକଷ ପାଷାଣୋ ମେରୁକାଂଚନ ରେଖିତଃ
ଆକାଶଟିଏ ପାରସପଥର ପରି, ମେରୁ ପର୍ବତର ସୁନା ରେଖାରେ ଚିହ୍ନିତ।
ସୁନୀଲଗଗନଂ ଯଦ୍ଵଦ୍ଭୂଷିତଂ ତୁ କଲାଵତା
ଗାଢ଼ ନୀଳ ଆକାଶ ଚନ୍ଦ୍ରର କଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଦଂଡଵତ୍ପ୍ରଣିପତ୍ଯାଥ ପରିତଃ ପରିଲୁଠ୍ଯ ଚ
ସେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଗୁଡିଯାଇଲେ।
ନାରଦେନ ସନଂଦେନ ସନକେନ ସୁସଂସ୍ତୁତଃ 4.1.20.
ନାରଦ, ସନନ୍ଦ, ସନକ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।