ତ୍ଵଦାନନପ୍ରତିନିଧିର୍ଵିଧୁର୍ଵିଧୁରଯା ମଯା
ତୁମର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ନ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏମିତି ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଆଲୋକ ହରାଇଦେଇଛି।
ତ୍ଵଦାଲାପସମାଲାପଂ କଲଯନ୍କିଲକାକଲୀମ୍
ତୁମର କଥା ଅନୁକରଣ କରି, ମୁଁ ମନେମନେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କୁହୁକୁହୁ କହୁଁଛି, କୋଇଲି ଯେପରି ଗୁଞ୍ଜନ କରେ।
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗମଧୁରୋ ଧ୍ରୁଵଧୂପିତଯାମଯା
ତୁମର ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶର ମାଧୁର୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ମୋ ମନ ସଦା ତୁମ ପ୍ରେମର ଆଗୁନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଉଛି।
କେ ଦେଶାଃ କାଶ୍ଚ ସରିତଃ କେ ଶୈଲାସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତେ ଧ୍ରୁଵ
ହେ ଧୃବ, ତୁମ ପାଇଁ କେଉଁ ଦେଶ, କେଉଁ ନଦୀ, କେଉଁ ପାହାଡ଼ ମୁଁ ଚାଲିନଯିବି? କିଛି ଅଟକିବ ନାହିଁ।
ଅଧ୍ରୁଵଂ ସର୍ଵମେଵୈତତ୍ପଶ୍ଯଂତ୍ଯଂଧୀକୃତାସ୍ମ୍ଯହମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଅସ୍ଥାୟୀ ଦେଖି, ମୁଁ ଏହାରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ମୃଦୁଲାନି ତଵାଂଗାନି କ୍ଵେମାନି କ୍ଵ ତପସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ତୁମର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ମୃଦୁ—ଏପରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କେମିତି ସହିପାରିବେ?
ଅନେନ ତପସା ଵତ୍ସ ତ୍ଵଯାଽଽପ୍ଯଂ କିମନେନସା
ମୋ ପୁଅ, ଏହି ତପସ୍ୟା କରି ତୁମେ କଣ ପାଇବ? ଏହାର ତୁମ ପାଇଁ କଣ ଉପକାର?
ଅନେନ ଵଯସା ବାଲ ଖେଲନୀଯଂ ତ୍ଵଯାଽନିଶମ୍
ଏହି ବୟସରେ, ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଖେଳିବା ଉଚିତ।
ତତଃ କୌମାରମାସାଦ୍ଯ ଵଯୋଽଭିଧ୍ଯାନଶୀଲିନା
ତାପରେ, ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗି ରହିବା ଉଚିତ।
ଵଯୋଥ ଚତୁରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋଷାସ୍ରକ୍ଚଂଦନାଦିକାନ୍ 4.1.20.
ଏବଂ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୟସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଚନ୍ଦନ, ମାଳା ଓ ମହିଳାଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯାଥ ବହୂନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଗୁଣିନୋ ଧର୍ମଵତ୍ସଲାନ୍
ତାପରେ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ଗୁଣବାନ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମଦେବା ଉଚିତ।
ଇଦାନୀମେଵ ତପସି ବାଲ୍ଯେ ଵଯସି କଃ ଶ୍ରମଃ
ଏହି ବୟସରେ, ଶିଶୁବେଳେ, ତପସ୍ୟା କରିବାରେ କଣ କଷ୍ଟ ଅଛି?
ଵିପକ୍ଷପରିଭୂତେନ ହୃତମାନେନ କେନଚିତ୍
ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଦେଲେ—
ହୃତମାନେନ ତପ୍ତଵ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚୋ ଧ୍ରୁଵଃ
ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଲେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧୃବ—
ଜନଯିତ୍ରୀମନାଭାଷ୍ଯ ଭୂତଭୀତିଂ ଵିହାଯ ଚ
ମାଆଙ୍କୁ କିଛି ନ କହି, ସମସ୍ତ ଭୟ ଛାଡ଼ି—
ସାପି ଭୂତାଵଲୀ ଭୀତିଂବହୁଭୀଷଣଭୂଷଣା
ସେ ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳ, ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି—
ପରିତଃ ପରିଵେଷାଭଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ସ୍ଫୁରତ୍ପ୍ରଭମ୍
ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଯେପରି ତେଜ ଅଛି—
ଭୂତାଵଲୀ ତମାଲୋକ୍ଯ ସ୍ଫୁରଚ୍ଚକ୍ରସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଭୂତମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ତେଜରେ ଚମକୁଛି—
ଅତୀଵ ନିଷ୍କଂପହୃଦଂ ଗୋଵିଦାର୍ପିତଚେତସମ୍
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଥିଲା, ମନ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲା।
ସାପି ପ୍ରତ୍ଯୁତଭୀତାତଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଧ୍ରୁଵଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ 4.1.20.
ସେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଦୃଢ ଥିଲେ।
ଗର୍ଜତ୍କାଦଂବିନୀଜାଲଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଵୈ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଯଥା
ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଘନ ମେଘମାଳା ପରି ଅସ୍ଥିର ଦୃଶ୍ୟ।
ଅଥ ଜଂଭାରିଣା ସାର୍ଧଂ ଭୀତାଃ ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ
ଏହାପରେ ଜମ୍ଭାଘ୍ନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭିତ ହେଇଗଲେ।
ନତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁଃ ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯା ପିତାମହମ୍
ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ବଡ ଭକ୍ତି ସହିତ ପିତାମହଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ।
ତପତା ତାପିତାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଲୋକୀ ତଲଵାସିନଃ
ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ତାପରେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂଵିଦ୍ମହେ ତାତ ଧୁଵସ୍ଯ ନ ମନୀଷିତମ୍
ପ୍ରିୟ, ଆମେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ଦେଵୈର୍ଵିହସ୍ଯ ଚତୁରାନନଃ
ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ।
ଵ୍ରଜଂତୁ ଵିଜ୍ଵରାଃ ସର୍ଵେ ନ ସ ଵଃ ପଦମିଚ୍ଛତି
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଦିଅ; ସେ ତୁମର ସ୍ଥାନ ଚାହିଁନାହିଁ।
ନ ତସ୍ମାଦ୍ଭଗଵଦ୍ଭକ୍ତାଦ୍ଭେତଵ୍ଯଂ କେନଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେହିଁଠି କେହିଁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।
ଆରାଧ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵେଶଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵକାଂକ୍ଷିତମ୍
ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଜ ଚାହିଦା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ନିଶମ୍ଯେତି ଚ ଗୀର୍ଵାଣାଃ ପ୍ରଣୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚଃ 4.1.20.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ—