କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତହୃଦଃ ପୀତକୌଶେଯଵାସସଃ
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି,
ମରୁତ୍ଵତାତିମହତୀ ଚିଂତାଽପ୍ତା ତତ୍ତପୋଭଯାତ୍
ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା,
ସମର୍ଥସ୍ତ୍ଵପ୍ସରୋଵର୍ଗୋ ନିଯଂତୁଂ ଯମିନାଂ ଯମାନ୍
ଅପ୍ସରାମାନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବାମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି,
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପୋ ହଂତୁଂ ଦ୍ଵୌ ମତ୍ସାହାଯ୍ଯକାରିଣୌ
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ, ଦୁଇଜଣ ମୋ ପାଇଁ ସହାୟ ହେଉଛନ୍ତି,
ଏକ ଏଵ କିଲୋପାଯୋ ବାଲେ ମେ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ଶିଶୁ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟକ ହେବ,
ବାଲତ୍ଵାଦ୍ଭୀଷିତୋ ଭୂତୈସ୍ତପସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯସୌ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଶିଶୁ ହେବାରୁ, ଭୂତମାନେ ଭୟ ଦେଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତପସ୍ୟା ଛାଡିଦେବ,
ଭଲ୍ଲୂକାକାରସର୍ଵାଂଗ ଉଷ୍ଟ୍ରଲଂବଶିରୋଧରଃ
ଭଲୁକା ଆକୃତି ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର, ଉଠ ମାନେ ଉଷ୍ଟ୍ର ଭଳି ଲଟକୁଥିବା ମୁଣ୍ଡ,
ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଵଦନଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵ୍ଯାଦାଯ ଵିକଟାନନମ୍
କେହି ବାଘ ମୁହଁ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ବଡ଼ କରି ଖୋଲିଛନ୍ତି,
ରଯାତ୍ତୁ ମାଂସକଂ ଭୁଂଜନ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଵିକଟଦଂଷ୍ଟ୍ରକଃ
ଅନ୍ୟଜଣ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ସହିତ, ଶରୀରରୁ ମାଂସ ଖାଉଛନ୍ତି,
ଅତିତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵିଷାଣାଗ୍ରୈସ୍ତଟାନୁଚ୍ଚାନ୍ଵିଦାରଯନ୍ 4.1.20.
ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗର ଆଗରେ ଅଂଗ ଚିରି, ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି,
କଶ୍ଚିଦ୍ଧି ପନ୍ନଗୀ ଭୂଯ ଫଟାଟୋପଭଯାନକଃ
କେହି ସର୍ପ ଭାବେ, ଫଣ ଫୁଲାଇ ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି,
କଶ୍ଚିଚ୍ଚ ମହିଷାକାରଃ କ୍ଷିପଞ୍ଶୃଂଗାଗ୍ରତୋ ଗିରୋନ୍
ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ, ମହିଷ ଆକୃତିରେ, ଶିଙ୍ଗର ଆଗରେ ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି ମାରୁଛନ୍ତି ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଦାଵାନଲାଲୀଢ ଖର୍ଜୂରଦ୍ରୁମସନ୍ନିଭମ୍
କେହି ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଗରେ ପୁରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଖଜୁରି ଗଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମୌଲିଜୈରଭ୍ରସଂଘର୍ଷଂ କୁର୍ଵନ୍ଦୀର୍ଘକୃଶୋଦରଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ମେଘକୁ ଘସିଯାଉଥିଲା, ଦେହ ଲମ୍ବା ଓ ଶୁଖିଲା ପେଟ ଥିଲା।
କୃପାଣପାଣିର୍ଭଗ୍ନାସ୍ଯୋ ଵାମହସ୍ତକପାଲଧୃତ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ, ମୁଁହ ଭାଙ୍ଗିଥିଲା, ବାମ ହାତରେ ଖପର ଧରିଥିଲେ।
ଵିଶାଲ ସାଲମାଦାଯ କୁର୍ଵନ୍କିଲ କିଲାରଵମ୍
ସେ ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଉଠାଇ, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ।
ତମଃ ସଂକେତସଦନଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଵୈ ଵଦନଂ ମହତ୍
ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ନିବାସ ଥିଲା ଅନ୍ଧାର, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ମୁହଁ ଏକ ବାଘର ମୁହଁ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଲୂକାକାରତାଂ ଧୃତ୍ଵା ଫୂତ୍କାରୈରତିଦାରୁଣୈଃ
ସେ ଏକ ପେଉଁର ଆକୃତି ଧରି, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଯକ୍ଷିଣୀ କାଚିଦାନୀଯ ରୁଦଂତଂ କସ୍ଯଚିଚ୍ଛିଶୁମ୍
ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀ, କାହାରୋ ଏକ କାନ୍ଦୁଥିବା ଶିଶୁକୁ ଧରିନେଲେ।
ପିପାସିତାଦ୍ଯ ରୁଧିରଂ ତେପି ପାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଧୁଵ 4.1.20.
ସେ କହିଲେ, 'ଆଜି ମୁଁ ରକ୍ତ ପାଇଁ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣାରେ ତୋର ରକ୍ତ ପିଇବି, ନିଶ୍ଚିତ।'
ଅନୀଯ ତୃଣଦାରୂଣି ପରିସ୍ତୀର୍ଯ ସମଂତତଃ
ଘାସ ଓ କାଠ ଆଣି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଛଡ଼ିଦେଲା।
ଵେତାଲୀ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଭଂକ୍ତ୍ଵା କାଚିତ୍ତରୂନ୍ଗିରୀନ୍
ଏକ ଭୂତିନୀ ଏକ ଆକୃତି ନେଇ, ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲା।
ଅନ୍ଯା ସୁନୀତିରୂପେଣ ତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦୂରତଃ
ଅନ୍ୟେଜଣୀ ସୁନୀତିର ଆକୃତି ଧରି, ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ଉଵାଚ ଚ ଵଚଶ୍ଚାଟୁ ବହୁମାଯା ଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେ ମିଠା କଥା କହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ମାୟା ଲୁଚିଥିଲା।
ତ୍ଵଦେକଶରଣାଂ ଵତ୍ସ ବତ ମୃତ୍ଯୁର୍ଜିଘାଂସତି
ହାଏ ଶିଶୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ଆଉ କାହାରି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ମୋତେ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ପ୍ରତିଗ୍ରାମଂ ପ୍ରତିପୁରଂ ପ୍ରତ୍ଯଧ୍ଵଂ ପ୍ରତିକାନନମ୍
ଗାଁରୁ ଗାଁ, ସହରରୁ ସହର, ପଥରେ ପଥରେ, ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ—
ଯଦା ପ୍ରଭୃତି ରେ ବାଲ ନିରଗାତ୍ତପସେ ଭଵାନ୍
ଏହି ସମୟରୁ, ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ତ୍ୟାଗ ଜୀବନ ପାଇଁ ବାହାରିଗଲାପରେ—
ତୈସ୍ତୈଃ ସପତ୍ନୀଦୁର୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଦୁନୋପି ତ୍ଵଂ ଯଥାର୍ଭକ
ସେଇ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କର କଠୋର କଥାରେ, ତୁମେ ଛୁଆ ପରି ଦୁଃଖ ପାଉଛ।
ନ ନିଦ୍ରାମି ନ ଜାଗର୍ମି ନାଶ୍ନାମି ନ ପିବାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ନ ଶୁଏ, ନ ଜାଗି ରହେ, ମୁଁ ଖାଏ ନାହିଁ, ମୁଁ ପିଏ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନିଦ୍ରାଦରିଦ୍ରନଯନା ସ୍ଵପ୍ନେପି ନ ତଵାନନମ୍ 4.1.20.
ମୋ ଆଖି ଘୁମରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ମୁହଁକୁ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।