ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ସପ୍ତର୍ଷୀନ୍ସପ୍ତସପ୍ତ୍ଯତିତେଜସଃ
ଏପରେ, ସେ ସାତ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସାତ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଅଧିକ ତେଜସ୍ୱୀ ।
ତିଲକାଂକିତ ସଦ୍ଭାଲାନ୍କୁଶୋପଗ୍ରହିତାଂଗୁଲୀନ୍
ତିଳକ ଲାଗିଥିବା, ଉତ୍ତମ ଶିଶୁମାନେ, ହାତରେ ଅଙ୍କୁଶ ଧରିଥିବା ।
ସାକ୍ଷସୂତ୍ରକରାନ୍କିଂଚିଦ୍ଵିନିମୀଲିତଲୋ ଚନାନ୍
କିଏ ମାଳା ଧରିଥିଲେ, କିଏ ଅଲ୍ପ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଥିଲେ ।
ଅକାଂଡେପି ମହାଭାଗାନ୍ମିଲିତାନ୍ସପ୍ତନୀରଧୀନ୍
ଲଠି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସାତ ସାଗର ପରି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ ।
ଉପଗମ୍ଯ ଵିନମ୍ରଃ ସ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ
ସେ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଉତ୍ତାନପାଦତନଯଂ ଧ୍ରୁଵଂ ନିର୍ଵିଣ୍ଣମାନସମ୍
ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ପୁଅ ଧ୍ରୁବ, ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖିତ ।
ଇଦଂ ଵନମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ସନାଥଂ ଯୁଷ୍ମଦଂଘ୍ରିଭିଃ 4.1.19.
ମୁଁ ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ନାଥ ମିଳିଛି ।
ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋର୍ଜସ୍ଵଲଂ ବାଲଂ ସ୍ଵଭାଵ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ସେମାନେ ତେଜସ୍ୱୀ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ସ୍ବଭାବ ଓ ଦେଖା ମଧୁର ।
ଉପୋପଵେଶ୍ଯ ଶିଶୁକଂ ପ୍ରୋଚୁର୍ଵୈ ଵିସ୍ମିତା ଭୃଶମ୍
ସେମାନେ ଶିଶୁଟିକୁ ପାଖରେ ବସାଇ ଦେଖି ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଚାର୍ଯାପି ନ ଜାନୀମୋ ଵଦ ନିର୍ଵେଦକାରଣମ୍
ଆମେ ଭଲଭାବେ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରୁନି—ତୁମେ ନିର୍ଲୋଭ ହେବାର କାରଣ କହ।
ନୀରୁକ୍ଛରୀରସଂପତ୍ତିର୍ନିଵେଦେ କିଂ ନୁ କାରଣମ୍
ତୁମର ଦେହ ସୁସ୍ଥ ଓ ଆକୃତି ଭଲ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର କାରଣ କଣ?
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପପତେରାଜ୍ଞଃ କୁମାରସ୍ତ୍ଵଂ ତଥା କଥମ୍
ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତୁମେ କିପରି ଏଭଳି ହେଲ?
ଅଵଗଂତୁଂ ହି ଶକ୍ଯେତ ଯୂନୋ ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ଵା ଶିଶୋଃ
ଯୁବକ କିମ୍ବା ବୃଦ୍ଧଙ୍କର ମନ ବୁଝିହେବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁଙ୍କର ମନ ବୁଝିହେବା କଷ୍ଟକର।
ଵାଚଂ ଜଗ୍ରାହ ସ ତଦା ଶିଶୁଃ ପ୍ରାଂଶୁମନୋରଥଃ
ତାପରେ ଉଚ୍ଚ ମନୋକାମନା ଥିବା ସେ ଶିଶୁଟି କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।
ରାଜାଂକମାରୁରୁକ୍ଷୁର୍ହି ସୁରୁଚ୍ଯା ପରିଭର୍ତ୍ସିତଃ
ରାଜାଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବାବେଳେ, ସୁରୁଚି ତାକୁ ଡାଟିଲେ।
ଧିକ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଶଶଂସ ସ୍ଵଂ ନିର୍ଵେଦେ କାରଣଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ନିଜର ଅସକ୍ତିର କାରଣ ଖୋଲି କହିଲେ—ଏହି ହେଉଛି ମୋର ନିର୍ଲୋଭତାର କାରଣ।
କ୍ଷାତ୍ରମେଵ ଶଶଂସୁସ୍ତଦହୋ ବାଲେପି ନ କ୍ଷମା।। 4.1.19.
ସେମାନେ କହିଲେ—ଏହା କ୍ଷତ୍ରିୟର ସ୍ୱଭାବ; ହାଏ, ଶିଶୁ ମଧ୍ୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ରଖିପାରେନି।
ଅତ୍ରିରୁଵାଚ ମନୋରଥପଥାତୀତଂ ସ୍ଫୀତଂ ନାକଲଯେତ୍ପଦମ୍ ।। 4.1.19.
ଅତ୍ରି କହିଲେ: ଯାହା ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛାର ପଥ ଛାଡି ଚାଲିଯାଇଛି, ତାହାକୁ ବଡ଼ କିଛି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପୁତ୍ରାନ୍କଲତ୍ରମିତ୍ରାଣି ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗକମ୍ 4.1.19.
ପୁଅ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ବନ୍ଧୁ, ରାଜ୍ୟ—ଏହାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂଽତର୍ହିତାଃ ସର୍ଵେ ମହାତ୍ମାନୋ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ମହାତ୍ମା ଓ ମୁନିଶ୍ୱରମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ରମ୍ଯଂ ମଧୁଵନଂ ପ୍ରାପ ଯମୁନାଯାସ୍ତଟେ ମହତ
ସେ ଯମୁନା ନଦୀର ବଡ଼ କୂଳରେ ଥିବା ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧୁବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଦ୍ଯଂ ଭଗଵତଃ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ହରିମେଧସଃ
ଏହିଠାରେ ହେଉଛି ଭଗବାନ ହରିଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପବିତ୍ର ନିବାସ।
ଜପନ୍ସ ଵାସୁଦେଵାଖ୍ଯଂ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ନିରାମଯମ୍
ସେ ବାସୁଦେବ ନାମ ଜପ କରିଲେ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ନିର୍ମଳ ବ୍ରହ୍ମ।
ହରିର୍ହରିତ୍ସୁ ସର୍ଵାସୁ ହରିର୍ହରିମରୀଚିଷୁ
ହରି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ହରି ସମସ୍ତ ଆଲୋକର କିରଣରେ ଅଛନ୍ତି।
ଜଲେ ଶାଲୂରକୂର୍ମାଦି ରୂପେଣ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ
ପାଣିରେ, ଭଗବାନ ହରି ଶାଲୁର ମାଛ, କଚ୍ଛପ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅନଂତରୂପଃ ପାତାଲେ ଗଗନେଽନଂତସଂଜ୍ଞକଃ
ପାତାଳରେ ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଅନନ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଦେଵେଷୁ ଯୋ ଵସେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଦେଵାନାଂ ଵସତିର୍ହି ଯଃ
ଯିଏ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥାଏ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଵିଷ୍ଲୃଵ୍ଯାପ୍ତାଵଯଂଧାତୁର୍ଯତ୍ରସାର୍ଥକତାଂ ଗତଃ
ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ରହି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ହୃଷୀକାଣାମୀଶନାତ୍ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଧିପତି, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର।
ନ ଚ୍ଯଵଂତେପି ଯଦ୍ଭକ୍ତା ମହତି ପ୍ରଲଯେ ସତି 4.1.20.
ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ କେବେ ବି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।