ଏକେନ ସାରଥିଂ ରଥ୍ଯାନଷ୍ଟଭିଃ କାର୍ମୁକଂ ତ୍ରିଭିଃ
ଏକ ବାଣରେ ସାରଥିକୁ, ଆଠଟି ବାଣରେ ରଥକୁ, ତିନିଟି ବାଣରେ ଧନୁକୁ ଆଘାତ କଲା।
ପଦାତିରଥ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶତଘ୍ନୀଂ ଜ୍ଵଲଦାକୃତିମ୍
ପଦାତି ଓ ରଥରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନୀ ହସ୍ତରେ ନେଇଥିଲେ।
ହାହାକୁର୍ଵସ୍ତୁ ଦେଵେଷୁ ଵିଦ୍ରାଣେ ମାତୃମଂଡଲେ 1.3.2.19.
ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ, ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା।
କୃପାଣମଂକୁଶଂ ପାଶଂ ଭୁଶୁଂଡୀଂ କରଵାଲିକାମ୍
ଏକ ତଳୱାର, ଏକ ଅଙ୍କୁଶ, ଏକ ପାଶ, ଏକ ଗଦା ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ହସ୍ତରେ ନେଇଥିଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ଭିଂଡିପାଲଂ ପଟ୍ଟିଶଂ ଲଗୁଡଂ ଚ ସଃ
ଏକ କୁଠାର, ଏକ ଗଦା, ଏକ ବର୍ଛି ଓ ଏକ ମୁଠା ଅସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ନେଇଥିଲେ।
ଆପତଂତ୍ଯେଵ ଶସ୍ତ୍ରାଣି କ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯାଦାଯ ଵୈରିଣାମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲା, ମାଆ ସେଗୁଡିକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଗୋପଵାହ୍ଯଃ ସିଂହୋଽପି ଲାଂଗୂଲାଗ୍ରେଣ ମୁଦ୍ରିତମ୍
ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ ହେଲେ ଶିଂହକୁ ତାଙ୍କର ପୁଛର ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରିଦେଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ସିଂହଃ କ୍ଷଣଂ କ୍ରୋଡଃ କ୍ଷଣଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ କ୍ଷଣଂ ଗଜଃ
କେବେ ଶିଂହ, କେବେ କୁଅଁ, କେବେ ବାଘ, କେବେ ହାତୀ — ଏଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଏକ ରୂପ ନେଲେ ।
ମହିଷୋଽଥ ଵିଷାଣାଭ୍ଯାଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଭ୍ଯାମତ୍ଯମର୍ଷିତଃ
ପରେ ମହିଷ ହେଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ରାଗି ହେଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ଗଗନମଧ୍ଯସ୍ଥଃ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହୀତଲେ
କେବେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, କେବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ପ୍ରାର୍ଥିତା ମାତୃଚକ୍ରେଣ ଦୁର୍ଗା ମହିଷଦାନଵମ୍
ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧ ପାଇ ଦୁର୍ଗା ମହିଷ ଦାନବକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ମୁକ୍ତଘର୍ଘରନିର୍ଘୋଷୋ ଯାଵତ୍ପତତି ଦାନଵଃ
ଦାନବ ପଡିବା ସମୟରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଘର୍ଘରା ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଫେଳିଗଲା ।
କଂଠପୀଡନତୋ ଯାତଜୀଵିତସ୍ଯାମରଦ୍ରୁହଃ 1.3.2.19.
ଗଳାରେ ଚେପି ଧରି, ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ ।
ଇତି ଦୁର୍ଗଯା ସମିତି କାସରାସୁରେ ଦଲିତେ ସମସ୍ତଭୁଵନୈକକଂଟକେ
ଏଭଳି ଦୁର୍ଗା କାସର ଦାନବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କଣ୍ଟକ, କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ।
ଅହୋ ଦୁରିତହାରିଣ୍ଯା ଦୁର୍ଗାଯାଶ୍ଚ ପରାକ୍ରମଃ
ହାଁ, ଦୁର୍ଗାଙ୍କର କେତେ ଶୌର୍ୟ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି !
ଏଵଂ ତଯା ଭଦ୍ରକାଲ୍ଯା ନିହତେ ମହିଷାସୁରେ
ଏଭଳି ଭଦ୍ରକାଳୀ ମହିଷ ଦାନବକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ନନାମ ଗୌରୀମନ୍ଯେନ ପାଣିନା ଖଙ୍ଗଧାରିଣା
ଗୌରୀ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ହାତରେ ତଳୱାର ଧରି, ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅଥ ହର୍ଷେଣ ନୃତ୍ଯଂତୀଂ ତାମାଲୋକ୍ଯ ଦଯାର୍ଦ୍ରଯା
ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖି, କୃପାରେ ଭରିଗଲେ ।
ତ୍ଵଯାତିଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ନିର୍ମିତଂ ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନି
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ତୁମେ, ଏତେ କଷ୍ଟ ସାଧ୍ୟ କାମ କରିଦେଲା ।
ଅଥୈତନ୍ମାହିଷଂ ଶୀର୍ଷମପଵିତ୍ର ଭଯଂକରମ୍
ଏବେ ଏହି ମହିଷର ମୁଣ୍ଡ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ଦୂର କର ।
ଇତି ଗୌର୍ଯୋଦିତା ଦୁର୍ଗା ଜୁଗୁପ୍ସାକୁଲମାନସା
ଗୌରୀଙ୍କର ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମନ ଘୃଣାରେ ଭରିଗଲା ।
ତୀର୍ଥମୁତ୍ପାଦ୍ଯତାଂ ଦେଵି ନଵଂ ପାପଵିନାଶନମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏକ ନୂତନ ତୀର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ କର, ଯାହା ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ।
ଇତୀରିତା ଗୌତମେନ ଦୁର୍ଗା ଦୁରିତଶଂକିନୀ
ଗୌତମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ଗା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ।
ପାତାଲାଵଧି ନିର୍ଭିନ୍ନାତ୍ପାଷାଣତଲତସ୍ତତଃ 1.3.2.20.
ତାପରେ, ପାତାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫାଟିଥିବା ପଥର ତଳରୁ ଏହା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ମମଜ୍ଜ ସାପି ଗଂଭୀରେ ତସ୍ମିନ୍ନଂଭସି ପାଵନେ
ସେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଡୁବିଗଲା ।
ତାଵନ୍ମହିଷକଂଠସ୍ଥଂ ଲିଂଗଂ ତଦ୍ଗଲିତଂ ତଲେ
ଏହି ସମୟରେ ମହିଷର ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା ।
ଉନ୍ମମଜ୍ଜ ତତୋ ଦୁର୍ଗା ତୀର୍ଥାଂଭୋଧୂତକଲ୍ମଷା
ତାପରେ ଦୁର୍ଗା ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟି ଦୂର ହୋଇ ବାହାରିଲେ ।
କୃତପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ନତ୍ଵା ପାପନାଶନମୀଶ୍ଵରମ୍
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଏବଂ ପାପ ନାଶକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ।
ଏଵଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷନିରତପାପାଂ ତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଵତୀ
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଦେଖି ପାର୍ବତୀ ।
ମହିଷାସୁରସଂହାରେଂଽଜସା ସ୍ଵନୁମତିଃ କୃତା
ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ।