ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସୁରାଚାର୍ଯଂ ଚକାରାଂଗିରସଂ ତଦା
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହାପରେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ କଲେ।
ଗୁରୁପୂଜାଂ ଵ୍ଯଧୁଃ ସର୍ଵେ ଗୀର୍ଵାଣା ମୁଦିତାନନାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମୁହଁରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା କଲେ।
ପୁନରନ୍ଯଂ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଗିରୀଶଃ ପତଯେ ଗିରାମ୍
ପୁନି, ଗିରିଶ ଶବ୍ଦର ନାୟକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦାନ ଦେଲେ।
ଭଵତାସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସୁବୁଦ୍ଧିପରିଵର୍ଧନମ୍
ତୁମେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ଗୁରୁପୁଷ୍ଯସମାଯୋଗେ ଲିଂଗମେତତ୍ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ 4.1.17.
ଗୁରୁ ଓ ପୁଷ୍ୟା ମିଶିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କର।
ବୃହସ୍ପତୀଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ମଯା ଗୋପ୍ଯଂ କଲୌ ଯୁଗେ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ, ମୁଁ କଳିଯୁଗରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବି।
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରାଦ୍ଦକ୍ଷିଣତୋ ଵୀରେଶାନ୍ନୈର୍ଋତେ ସ୍ଥିତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ, ବୀରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନଇରୃତି ଦିଗରୁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ।
ଗୁର୍ଵଂଗନା ଗମନଜଂ ପାପଂ ଷଣ୍ମାସ ସେଵନାତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଜନ୍ମା ଜନାନୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ଛଅ ମାସ ଏହା ସହ ମିଶିବାରେ ଏହି ପାପ ଲାଗେ।
ଅତଏଵ ହି ଗୋପ୍ତଵ୍ଯଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହିପରି ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ସତର୍କତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ହିତୋ ଭଵତ୍
ଏପରି ଭାବେ ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ପୁରେଭିଷିଚ୍ଯାଥ ଵିସୃଜ୍ଯେଂଦ୍ରାଦିକାନ୍ସୁରାନ୍
ଏହି ସହରରେ ଅଭିଷେକ କରି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ଶିଵଶର୍ମା ପୁରୀ ସୌରେଃ ପ୍ରଭାମଂଡଲ ମଂଡିତାମ୍
ଶିବଶର୍ମା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଲୋକର ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟୌ ତେନ ଚ ତୌ ତତ୍ର ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଦଦର୍ଶତୁଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ସହରକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ମାରୀଚେଃ କଶ୍ଯପାଜ୍ଜଜ୍ଞେ ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋଷ୍ଣଗୁଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ମାରୀଚି ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ଗର୍ଭରୁ ଦ୍ୱିଜ ଉଷ୍ଣଗୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ଭର୍ତୁରିଷ୍ଟା ତତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ 4.1.17.
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ଏହିଠାରୁ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର ଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ହି ତଦ୍ରୂପଂ ମଂଡଲସ୍ଯ ତୁ ତେଜସା
ଏହି ରୂପ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ୱଳତା ତାଙ୍କ ତେଜରୁ।
ନ ଖଲ୍ଵଯମୃତୋଂଽଡସ୍ଥ ଇତି ସ୍ନେହାଦଭାଷତ
ସେ ଭଲପାଇବାରୁ କହିଲେନି, 'ଏହି ଅଣ୍ଡରେ ଅମୃତ ନାହିଁ'।
ତେଜସ୍ତ୍ଵଭ୍ଯଧିକଂ ତସ୍ଯ ସାଽସହିଷ୍ଣୁର୍ଵିଵସ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କ ତେଜ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏହା ସହିପାରିଲେନି।
ତ୍ରୀଣ୍ଯପତ୍ଯାନି ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସଂଜ୍ଞାଯାଂ ମହସାଂ ନିଧିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଞ୍ଜ୍ଞା, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତିନିଟି ସନ୍ତାନ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତଂ ମନୁଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯମଂ ଚ ଯମୁନାଂ ତତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତି ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ, ତାପରେ ଯମ ଓ ଯମୁନା।
ମାଯାମଯୀଂ ତତଶ୍ଛାଯାଂ ସଵର୍ଣାଂ ନିର୍ମମେ ସ୍ଵତଃ
ତାପରେ ସେ ନିଜରୁ ମାୟାମୟୀ ଛାୟା ସବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତଵାଜ୍ଞାକାରିଣୀଂ ଦେଵି ଶାଧି ମାଂ କରଵାଣି କିମ୍
ହେ ଦେବୀ, ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାମ କରେଉଥିବା ମୋତେ କହ, କଣ କରିବି?
ଅହଂ ଯାସ୍ଯାମି ସଦନଂ ତ୍ଵଷ୍ଟୁସ୍ତ୍ଵଂ ପୁନରତ୍ର ମେ
ମୁଁ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯିବି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ରୁହ।
ମନୁରେଷ ଯମାଵେତୌ ଯମୁନା ଯମ ସଂଜ୍ଞକୌ
ଏହି ମନୁ ଓ ଏହି ଦୁଇ ଯମ, ଯମୁନା ଓ ଯମ, ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଅନାଖ୍ଯେଯମିଦଂ ଵୃତ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ପତ୍ଯୌ ଶୁଚିସ୍ମିତେ 4.1.17.
ହେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ, ଏହି ଘଟଣାକୁ ତୁମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ପତିଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆକଚଗ୍ରହଣାନ୍ନାହମାଶାପାଚ୍ଚ କଦାଚନ
ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ କିମ୍ବା ଆଶା ଦ୍ୱାରା ଧରାଯିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯାଦିଶ୍ଯ ସଵର୍ଣାଂ ସା ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତା ସଵର୍ଣଯା
ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ସା ସବର୍ଣ୍ଣା, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସବର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପିତଃ ସୋଢୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ତେଜସ୍ତେଜୋନିଧେରହମ୍
ପିତା, ମୁଁ ତୁମର ତେଜସ୍ୱିତାକୁ ସହିପାରୁନି, କାରଣ ମୁଁ ତେଜର ମୂଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ନିଶମ୍ଯୋଦୀରିତଂ ତସ୍ଯାଃ ପିତ୍ରାନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତା ବହୁ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପିତା ବହୁ ଭଳି ତାଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବରେ ଡାଟିଲେ।
ଚିଂତାମଵାପ ମହତୀଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଧିକ୍ଚେଷ୍ଟିତଂ ତ୍ଵିତି
ସେ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ, 'ନାରୀମାନେ କଣ ଏମିତି କାମ କରନ୍ତି!' ବୋଲି ଲଜ୍ଜା ଲାଗିଲା।