ଅସ୍ଯ ସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ପଠନାଦପି ଵାଗୁଦିଯାଚ୍ଚ ଯମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିବା କିମ୍ବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ କଥା କହିବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଚାହିଁଥିବେ, ସେ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ସମୁତ୍ପନ୍ନେ ମହାକାର୍ଯେ ନ ସ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରହୀଯତେ
ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏ ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯସ୍ତୋତ୍ରସ୍ଯ ପଠନାନ୍ନିଯତଂ ମମ ସଂନିଧୌ
ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଫଳ ମିଳେ।
ଅଦଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠଞ୍ଜଂତୁର୍ଜାତୁପୀଡାଂ ଗ୍ରହୋଦ୍ଭଵାମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିବେ, ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଇଯାଏ।
ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଯଃ ପଠିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ 4.1.17.
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଉଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଠିବେ, ସେ ନିତ୍ୟ ଫଳ ପାଇବେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଲିଂଗସ୍ଯ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ତୁମେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ସାବଧାନ ଭାବରେ କରିବା ପରେ,
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାଞ୍ଛଂଭୁଃ ପୁନର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମାହ୍ଵଯତ୍
ଏହି ଦାନ ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁ ପୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ଶିଵୋ ଵ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଶିବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୁରୁଂ ସର୍ଵସୁରେଂଦ୍ରାଣାଂ ପରିତଃ ସ୍ଵଗୁଣୈର୍ଗୁରୁମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ନିଜ ଗୁଣରେ ଘିରି ଥିବା, ସେ ଗୁରୁ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ।
ଅତୀଵ ଧିଷଣାଧୀଶୋ ମମପ୍ରୀତୋଭଵିଷ୍ଯତି
ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନର ନାୟକ, ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ହେବେ।
ସୁରଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ସୁରାଚାର୍ଯଂ ଚକାରାଂଗିରସଂ ତଦା
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାହାପରେ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ କଲେ।
ଗୁରୁପୂଜାଂ ଵ୍ଯଧୁଃ ସର୍ଵେ ଗୀର୍ଵାଣା ମୁଦିତାନନାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମୁହଁରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପୂଜା କଲେ।
ପୁନରନ୍ଯଂ ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଗିରୀଶଃ ପତଯେ ଗିରାମ୍
ପୁନି, ଗିରିଶ ଶବ୍ଦର ନାୟକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦାନ ଦେଲେ।
ଭଵତାସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସୁବୁଦ୍ଧିପରିଵର୍ଧନମ୍
ତୁମେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ଗୁରୁପୁଷ୍ଯସମାଯୋଗେ ଲିଂଗମେତତ୍ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ 4.1.17.
ଗୁରୁ ଓ ପୁଷ୍ୟା ମିଶିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କର।
ବୃହସ୍ପତୀଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ମଯା ଗୋପ୍ଯଂ କଲୌ ଯୁଗେ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ, ମୁଁ କଳିଯୁଗରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବି।
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରାଦ୍ଦକ୍ଷିଣତୋ ଵୀରେଶାନ୍ନୈର୍ଋତେ ସ୍ଥିତମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ, ବୀରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନଇରୃତି ଦିଗରୁ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଅବସ୍ଥିତ।
ଗୁର୍ଵଂଗନା ଗମନଜଂ ପାପଂ ଷଣ୍ମାସ ସେଵନାତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଜନ୍ମା ଜନାନୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରିବାରୁ ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, ଛଅ ମାସ ଏହା ସହ ମିଶିବାରେ ଏହି ପାପ ଲାଗେ।
ଅତଏଵ ହି ଗୋପ୍ତଵ୍ଯଂ ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହିପରି ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ସତର୍କତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନ୍ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ହିତୋ ଭଵତ୍
ଏପରି ଭାବେ ଦେବତା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅସ୍ମିନ୍ପୁରେଭିଷିଚ୍ଯାଥ ଵିସୃଜ୍ଯେଂଦ୍ରାଦିକାନ୍ସୁରାନ୍
ଏହି ସହରରେ ଅଭିଷେକ କରି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ଶିଵଶର୍ମା ପୁରୀ ସୌରେଃ ପ୍ରଭାମଂଡଲ ମଂଡିତାମ୍
ଶିବଶର୍ମା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁରୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଆଲୋକର ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ପୃଷ୍ଟୌ ତେନ ଚ ତୌ ତତ୍ର ତାଂ ପୁରୀଂ ପ୍ରଦଦର୍ଶତୁଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ, ସେଉଁଠି ସେ ଦୁଇଜଣେ ଏହି ସହରକୁ ଦେଖାଇଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ମାରୀଚେଃ କଶ୍ଯପାଜ୍ଜଜ୍ଞେ ଦାକ୍ଷାଯଣ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋଷ୍ଣଗୁଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ମାରୀଚି ଓ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ଗର୍ଭରୁ ଦ୍ୱିଜ ଉଷ୍ଣଗୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।
ଭର୍ତୁରିଷ୍ଟା ତତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ 4.1.17.
ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଥିଲେ, ଏହିଠାରୁ ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର ଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯସ୍ଯ ହି ତଦ୍ରୂପଂ ମଂଡଲସ୍ଯ ତୁ ତେଜସା
ଏହି ରୂପ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ୱଳତା ତାଙ୍କ ତେଜରୁ।
ନ ଖଲ୍ଵଯମୃତୋଂଽଡସ୍ଥ ଇତି ସ୍ନେହାଦଭାଷତ
ସେ ଭଲପାଇବାରୁ କହିଲେନି, 'ଏହି ଅଣ୍ଡରେ ଅମୃତ ନାହିଁ'।
ତେଜସ୍ତ୍ଵଭ୍ଯଧିକଂ ତସ୍ଯ ସାଽସହିଷ୍ଣୁର୍ଵିଵସ୍ଵତଃ
ତାଙ୍କ ତେଜ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏହା ସହିପାରିଲେନି।
ତ୍ରୀଣ୍ଯପତ୍ଯାନି ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସଂଜ୍ଞାଯାଂ ମହସାଂ ନିଧିଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଞ୍ଜ୍ଞା, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତିନିଟି ସନ୍ତାନ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୈଵସ୍ଵତଂ ମନୁଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯମଂ ଚ ଯମୁନାଂ ତତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତି ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ, ତାପରେ ଯମ ଓ ଯମୁନା।