ନ ତେଷାଂ ଗ୍ରହପୀଡା ଚ କଦାଚିତ୍କ୍ଵାପି ଜାଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗ୍ରହର କଷ୍ଟ କେବେ କୌଣସି ସମୟରେ ଆସିନଥାଏ।
ଉପରାଗସମଂ ପର୍ଵ ତଦୁକ୍ତଂ କାଲଵେଦିଭିଃ
ଏହି ପର୍ବ ଗ୍ରହ ସମ୍ମିଳନ ପରି ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ମାନାଯାଏ, ଯାହାକୁ କାଳ ଜଣା ଲୋକେ କହିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶ୍ରାଦ୍ଧଦା ଯେ ଵୈ ଚତୁର୍ଥ୍ଯଂଗାରଯୋଗତଃ
ଯେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଅଙ୍ଗାରକ ସଂଯୋଗରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି,
ଅଂଗାରକଚତୁର୍ଥ୍ଯାଂ ତୁ ପୁରା ଜଜ୍ଞେ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ପୁରାତନ କାଳରେ ଅଙ୍ଗାରକ ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନରେ ଗଣେଶ୍ବର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ।
ଏକଭକ୍ତଵ୍ରତୀ ତତ୍ର ସଂପୂଜ୍ଯ ଗଣନାଯକମ୍ 4.1.17.
ଏଠାରେ ଏକ ଭୋଜନ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଅଂଗାରେଶ୍ଵର ଭକ୍ତା ଯେ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ନରୋତ୍ତମାଃ
ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷମାନେ ବାରାଣସୀରେ ଅଙ୍ଗାରେଶ୍ବରଙ୍କ ଭକ୍ତ,
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଇତ୍ଥଂ କଥଯତୋରେଵ ରମ୍ଯାଂ ପୁଣ୍ଯଵତୀଂ କଥାମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏଭଳି ରମ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ,
ନେତ୍ରାନଂଦକରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵଶର୍ମାଽଥ ତାଂ ପୁରୀମ୍
ନେତ୍ରକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସେହି ସହରକୁ ଦେଖି, ଶିବଶର୍ମା ପରେ—
ଅଧ୍ଵଖେଦାପନୋଦାଯ ପୁନରସ୍ଯାଃ ପୁରଃ କଥାମ୍
ପଥର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ସହରର କଥା ପୁନଃ କହିଲେ—
ଵିଧେର୍ଵିଧିତ୍ସତଃ ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରିଲୋକୀରଚନାଂ ମୁଦା
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ତିନି ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମରୀଚ୍ଯତ୍ର୍ଯଂଗିରୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ସୃଷ୍ଟିପ୍ରଵର୍ତକାଃ
ମରୀଚି, ଅତ୍ରି ଓ ଅଙ୍ଗିରସ — ଏମାନେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସମସ୍ତେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭକାରୀ।
ସୁତଶ୍ଚାଂଗିରସୋ ନାମ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିବୁଧସତ୍ତମଃ
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ପୁଅ, ନାମ ଅଙ୍ଗିରସ, ବୁଦ୍ଧିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।
ଵେଦଵେଦାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ କଲାସୁ କୁଶଲୋଽମଲଃ
ସେ ବେଦ ଓ ବେଦର ଅର୍ଥ, ତଥା ସତ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିଲେ; କଳାରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ହିତୋପଦେଷ୍ଟା ହିତକୃଦହିତାତ୍ଯହିତଃ ସଦା
ସେ ଉପକାରୀ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଭଲ କାମ କରିଥିଲେ, ସଦା ଭଲକୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ ଓ ଖରାପକୁ ଦୂରେ ରଖିଥିଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଭାର ସଂଭୃତୋ ଗୁରୁଵତ୍ସଲଃ 4.1.17.
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଗୁରୁପ୍ରତି ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ।
ମହଲ୍ଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଶାଂଭଵଂ ଭୂରିଭାଵନଃ
ସେ ଶାମ୍ଭୁଙ୍କର ମହା ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ବହୁ ଭକ୍ତିମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେଶୋ ଵିଶ୍ଵଭାଵନଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତର ନାଥ, ବିଶ୍ବେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ
ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ — 'ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।'
ଶୁଚିଦତ୍ତ ଗୃହୀତ ମହୋପହୃତେ ହୃତଭକ୍ତଜନୋଦ୍ଧତତାପତତେ
ହେ ଶୁଚି ହୃଦୟବନ୍ତ, ତୁମ ମହା ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି; ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଛି।
ତତସର୍ଵହୃଦଂବର ଵରଦନତେ ନତଵୃଜିନମହାଵନ ଦାହକୃତେ
ହେ ସମସ୍ତ ହୃଦୟର ଦୁଃଖ ହରିବା, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ପାପର ମହାବନକୁ ଦହିଦେବା।
ନିଧନାଦି ଵିଵର୍ଜିତକୃତନତିକୃତ୍କୃତିଵିହିତମନୋରଥପନ୍ନଗଭୃତ୍
ଶେଷ ଓ ଆରମ୍ଭରୁ ମୁକ୍ତ, ଉପାସନାର ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ହେ ସର୍ପଧାରୀ।
ତ୍ରିଜଗନ୍ମଯରୂପଵିରୂପସୁଦୃଗ୍ଦୃଗୁଦଂଚନକୁଂଚନ କୃତହୁତଭୁକ୍
ତୁମେ ତିନି ଜଗତର ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଷ୍ଟିବନ୍ତ, ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନିବୃତ୍ତି କରୁଥିବା।
ପ୍ରସୂତାଖିଲଭୂତଲସଂଵରଣପ୍ରଣଵଧ୍ଵନିସୌଧସୁଧାଂଶୁଧର
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ସ, ଭୂମିର ଆଶ୍ରୟ, ପ୍ରଣବ ଶବ୍ଦର ମହଲା ଉପରେ ଅମୃତ କିରଣର ଚନ୍ଦ୍ର।
ଶିଵଦେଵ ଗିରୀଶ ମହେଶ ଵିଭୋ ଵିଭଵପ୍ରଦ ଗିରିଶ ଶିଵେଶମୃଡ
ହେ ଶିବଦେବ, ଗିରିଶ, ମହେଶ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଶ୍ରୀଦାତା, ଗିରିଶ, ଶିବ, ମୃଦୁ।
ନ କୃତାଂତ ତ ଏଷ ବିଭେଭି ହରପ୍ରହରାଶୁ ମହାଘମମୋଘମତେ 4.1.17.
ହେ ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରନାହାଁ; ତୁମ ଆଘାତରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ଅଚଳ ମନବନ୍ତ।
ଵିତତେଽତ୍ର ଜଗତ୍ଯଖିଲେଽଘହରଂ ହର ତୋଷଣମେଵ ପରଂ ଗୁଣଵନ୍
ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତରେ, ହେ ହରା, ପାପ ନାଶକ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ କେବଳ ଗୁଣରେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଵିରରାମାଂଗିରଃ ସୁତଃ
ଏଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ପୁଅ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଲେ।
ନାମ୍ନା ବୃହସ୍ପତିରିତି ଗ୍ରହେଷ୍ଵର୍ଚ୍ଯୋଭଵ ଦ୍ଵିଜ
ସେ ବୃହସ୍ପତି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଆଦରିତ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲିଂଗାର୍ଚନାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଜୀଵଭୂତୋସି ମେ ଯତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ନିତ୍ୟ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ଜୀବ ହେଇଛ।
ଵାଚାଂ ପ୍ରପଂଚୈଶ୍ଚତୁରୈର୍ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚୋ ଯତଃ ସ୍ତୁତଃ
ଚାରିପ୍ରକାର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଗାନ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ରହିଛ।