ଇତ୍ଯାଦ୍ଯୈସ୍ତୁ ଗଣୈରୁଗ୍ରୈରଂଧକୋପ୍ଯଂଧକୀକୃତଃ 4.1.16.
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଂଧକକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଲେ।
ତତଃ କୋଲାହଲୋ ଜାତଃ ପ୍ରମଥାସୁରସୈନ୍ଯଯୋଃ
ତାପରେ ପ୍ରମଥ ଓ ଅସୁର ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଛିଦ୍ରାନ୍ଵେଷୀ ଭ୍ରମନ୍ସୋଥ ଵିନିଃକେତୋ ଯଥାନିଲଃ
ଫାଟ ଖୋଜି, ବାୟୁ ପରି ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମନାରାଯଣେଂଦ୍ରାଣାମାଦିତ୍ଯାପ୍ଯରସାଂ ତଥା
ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ବସୁମାନଙ୍କର,
ସଵର୍ଷାଣାଂ ଶତଂ କୁକ୍ଷୌ ଭଵସ୍ଯ ପରିତୋ ଭ୍ରମନ୍
ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବଙ୍କ ଗଭୀର ଭିତରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଶାଂଭଵେନାଥଯୋଗେନ ଶୁକ୍ରରୂପେଣ ଭାର୍ଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ ଯୋଗବଳରେ, ଭାର୍ଗବ ଶୁକ୍ର ରୂପେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶୁକ୍ରଵନ୍ନିଃସୃତୋଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଭୃଗୁନଂଦନ
ଭୃଗୁବଂଶୀ, ତୁମ ଦେହରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପରି ଶୁକ୍ର ତ୍ୟାଗ ହେବାରୁ, ତୁମେ ଏହି ନାମ ଲାଗିଛ।
ଜଠରାନ୍ନିର୍ଗତେ ଶୁକ୍ରେ ଦେଵୋପି ମୁମୁଦେତରାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶୁକ୍ର ତୁମ ଜଠରରୁ ବାହାରିଲା, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵେନ ଶୁକ୍ରୋର୍କସଦୃଶ ଦ୍ଯୁତିଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ଶୁକ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଶୁକ୍ରୋଦଯାନ୍ମୁଦଂ ଲେଭେ ସ ଦାନଵ ମହାର୍ଣଵଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଉଦୟ ହେବାରୁ, ସେ ମହାସାଗର ସମାନ ଦାନବ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଅଂଧକାଂଧକହଂତ୍ରୋର୍ଵୈ ଵର୍ତମାନେ ମହାହଵେ 4.1.16.
ଅନ୍ଧକ ଓ ଅନ୍ଧକ ହଂତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ,
ଯଥା ଚ ଵିଦ୍ଯାଂ ତାଂ ପ୍ରାପ ମୃତସଂଜୀଵନୀଂ ପରାମ୍
ସେ ଏହିପରି ଭାବରେ ମୃତକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଇବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଅଂଡଜସ୍ଵେଦଜୋଦ୍ଭିଜ୍ଜଜରାଯୁଜ ଗତିପ୍ରଦାମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଡିଁଡି, ପୋଟ, ଅଙ୍କୁର ଓ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚଳାଚଳ କରିପାରନ୍ତି।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଲିଂଗଂ ଶ୍ରୀଶଂଭୋଃ କୂପଂ କୃତ୍ଵା ତଦଗ୍ରତଃ
ସେ ଶ୍ରୀଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସେଥିରେ ଏକ କୁଆଁ ତିଆରି କଲେ।
ରାଜଚଂପକଧତ୍ତୂର କରଵୀରକୁଶେଶଯୈଃ
ସେ ରାଜଚମ୍ପକ, ଧତୂରା, କରବୀର ଓ କୁଶେଶୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
ମଲ୍ଲିକାଶତପତ୍ରୀଭିଃ ସିଂଦୁଵାରୈଃ ସକିଂଶୁକୈଃ
ମଲ୍ଲିକା, ଶତପତ୍ରୀ, ସିନ୍ଦୁବାର ଓ କିଂଶୁକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
କ୍ଷୁଦ୍ରାଭିର୍ମାଧଵୀଭିଶ୍ଚ ପାଟଲା ବିଲ୍ଵଚଂପକୈଃ
ଛୋଟ ମାଧବୀ, ପାଟଳା, ବିଲ୍ୱ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
ମଂଦାରୈର୍ବିଲ୍ଵପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଦ୍ରୋଣୈର୍ମରୁବକୈର୍ବକୈଃ
ମନ୍ଦାର, ବିଲ୍ୱ ପତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, ମରୁବକ ଓ ବକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
ତୁଲସୀ ଦେଵଗଂଧାରୀ ବୃହତ୍ପତ୍ରୀ କୁଶାଂକୁରୈଃ
ତୁଳସୀ, ଦେବଗନ୍ଧାରୀ, ବୃହତ୍ପତ୍ରୀ ଓ କୁଶ ଅଂକୁର ଦ୍ୱାରା,
କାଂଚନାରୈଃ କୁରବକୈର୍ଦୂର୍ଵାଂକୁର କୁରଂଟକୈଃ
କାଞ୍ଚନାର, କୁରବକ, ଦୂର୍ବା ଅଂକୁର ଓ କୁରଣ୍ଟକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
ପତ୍ରୈଃ ଶତସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ସ ସମାନର୍ଚ ଶଂକରମ୍ 4.1.16.
ସେ ଶତ ହଜାର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ।
ସ୍ନପଯାମାସ ଦେଵେଶଂ ସୁଗଂଧସ୍ନପନୈର୍ବହୁ
ସେ ବହୁତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦେବେଶଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ।
ସମାଲିଲିଂପ ଦେଵେଶଂ ସୁଗଂଧୋଦ୍ଵର୍ତନାନ୍ଯନୁ
ପରେ ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବେଶଙ୍କୁ ମନ୍ଦନ କଲେ।
ନାମ୍ନାଂ ସହସ୍ରୈରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରୈସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରମ୍
ସେ ହଜାର ନାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଦା ଦେଵଂ ନାଲୁଲୋକେ ମନାଗପି ଵରୋନ୍ମୁଖମ୍
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ କେବେ ମନରେ ଭାବିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଦାନ ପାଇଁ ଆଶା ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚେତସୋ ତ୍ଯଂତଂ ଚାଂଚଲ୍ଯାଖ୍ଯଂ ମହାମଲମ୍
ମନରୁ ଚଞ୍ଚଳତା ନାମକ ବଡ଼ ଅଶୁଦ୍ଧିକୁ ସେ ପୁରାପୁରି ଧୋଇଦେଲେ।
ନିର୍ମଲୀକୃତ୍ଯ ତଚ୍ଚେତୋ ରତ୍ନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପିନାକିନେ
ମନକୁ ସଫା କରି, ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଟିକୁ ପିନାକିନୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ପ୍ରସସାଦ ତଦା ଦେଵୋ ଭାର୍ଗଵାଯ ମହାତ୍ମନେ
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଉଵାଚ ଚ ଵିରୂପାକ୍ଷଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦାକ୍ଷାଯଣୀପତିଃ
ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବିରୂପାକ୍ଷ ଏବଂ ଭଗବାନ କଥା କହିଲେ।
ନିଶମ୍ଯେତି ଵଚଃ ଶଂଭୋରଂଭୋଜନଯନୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, କମଳନୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।