ତଦ୍ଧୈର୍ଯମଵଲଂବ୍ଯେହ ଯୁଧ୍ଯଧ୍ଵମରିଭିଃ ସହ 4.1.16.
ତେଣୁ, ଏଠାରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଭରସା କରି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଅଦ୍ଯୈତାନ୍ଵିଵଶାନ୍ହତ୍ଵା ସହ ଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ
ଆଜି ଏହି ଅସହାୟମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରମାନେକୁ ମାରିଦେବା ପରେ—
ସ ଚାପି ଯୋଗୀ ଯୋଗେନ ଯଦି ନାମ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ
ଏବଂ ଯଦି ସେ ଯୋଗୀ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା—
ଇତ୍ଯଂଧକଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦାନଵା ମେଘନିଃସ୍ଵନାଃ
ଏପରି ଅନ୍ଧକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦାନବମାନେ ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ସତ୍ଯାଯୁପି ନ ନୋ ଜାତୁ ଶକ୍ତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପ୍ରମଥାବଲାତ୍
ତଥାପି, ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଆମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମଥମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିବୁ ନାହିଁ।
ଯେ ସ୍ଵାମିନଂ ଵିହାଯାଜୌ ବହୁମାନଧନା ଜନାଃ
ଯେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ମାନରେ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି—
ଅଯଶସ୍ତମସା ଖ୍ଯାତିଂ ମଲିନୀକୃତ୍ଯଭୂରିଶଃ
ସେମାନଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଅପମାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ପୁଣିପୁଣି ମଲିନ ହୁଏ।
କିଂ ଦାନୈଃ କିଂ ତପୋଭିଶ୍ଚ କିଂ ତୀର୍ଥପରିମଜ୍ଜନୈଃ
ଦାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ—ଏସବୁ କ’ଣ କାମର?
ସଂପ୍ରଧାର୍ଯେତି ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତେ ଦନୁଜାସ୍ତଥା
ଏହିପରି, ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ।
ତତ୍ର ଵାଣାସିଵଜ୍ରୌଘୈଃ କଟଂକଟଶିଲାମଯୈଃ
ସେଠାରେ ତୀର, ତଳୱାର, ବଜ୍ର ଓ ପାଥରର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା।
ଖଟ୍ଵାଂଗୈଃ ପଟ୍ଟିଶୈଃ ଶୂଲୈର୍ଲକୁଟୈର୍ମୁସଲୈରଲମ୍ 4.1.16.
ଅନେକ ଗଦା, ବେଠା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଲଠି ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
କାର୍ମୁକାଣାଂ ଵିକୃଷ୍ଟାନାଂ ପତତାଂ ଚ ପତତ୍ରିଣାମ୍
ତଣା ଧରା ଧନୁଷ ଓ ଉଡୁଥିବା ତୀରରୁ,
ରଣତୂର୍ଯନିନାଦୈଶ୍ଚ ଗଜାନାଂ ବହୁବୃଂହିତୈଃ
ଯୁଦ୍ଧର ତୁରୀ ଓ ହାତୀମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିରେ,
ପ୍ରତିସ୍ଵନୈରଵାପୂରି ଦ୍ଯାଵାଭୂମ୍ଯୋର୍ଯଦଂତରମ୍
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟର ସ୍ଥାନଟି ଗଞ୍ଜିଥିବା ଶବ୍ଦରେ ପୂରିଯାଇଥିଲା।
ଗଜଵାଜିମହାରାଵ ସ୍ଫୁଟଚ୍ଛବ୍ଦଗ୍ରହାଣି ଚ
ହାତୀ ଓ ଘୋଡାମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଡାକ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ରୁଧିରୋଦ୍ଗାର ଚିତ୍ରାଣି ଵ୍ଯଶ୍ଵହସ୍ତିରଥାନି ଚ
ବିଚିତ୍ର ରକ୍ତପାତ ଦୃଶ୍ୟ, ଘୋଡା, ହାତୀ ଓ ରଥମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୈନ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରମଥୈର୍ଭଜ୍ଯମାନମିତସ୍ତତଃ
ପ୍ରମଥମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, ତାହା ଦେଖିଲେ।
ଶରଵଜ୍ରପ୍ରହାରୈସ୍ତୈର୍ଵଜ୍ରାଘାତୈର୍ନଗା ଇଵ
ତୀର ଓ ବଜ୍ରର ଘାତରେ, ଗଛ ଉପରେ ବଜ୍ର ପଡିଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ।
ଯାଂତମାଯାଂତମାଲୋକ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥଂ ନିକଟସ୍ଥିତମ୍
କିଏ ଆସୁଛି, କିଏ ଯାଉଛି, କିଏ ଦୂରେ, କିଏ ନିକଟରେ ଅଛି, ଏହା ଦେଖିଲେ।
ଵିନାଯକେନ ସ୍କଂଦେନ ନଂଦିନା ସୋମନଂଦିନା
ବିନାୟକ, ସ୍କନ୍ଦ, ନନ୍ଦି ଓ ସୋମନନ୍ଦି ଦ୍ୱାରା,
ଇତ୍ଯାଦ୍ଯୈସ୍ତୁ ଗଣୈରୁଗ୍ରୈରଂଧକୋପ୍ଯଂଧକୀକୃତଃ 4.1.16.
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆଂଧକକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଲେ।
ତତଃ କୋଲାହଲୋ ଜାତଃ ପ୍ରମଥାସୁରସୈନ୍ଯଯୋଃ
ତାପରେ ପ୍ରମଥ ଓ ଅସୁର ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ଛିଦ୍ରାନ୍ଵେଷୀ ଭ୍ରମନ୍ସୋଥ ଵିନିଃକେତୋ ଯଥାନିଲଃ
ଫାଟ ଖୋଜି, ବାୟୁ ପରି ଏଠୁ ସେଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମନାରାଯଣେଂଦ୍ରାଣାମାଦିତ୍ଯାପ୍ଯରସାଂ ତଥା
ବ୍ରହ୍ମା, ନାରାୟଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ବସୁମାନଙ୍କର,
ସଵର୍ଷାଣାଂ ଶତଂ କୁକ୍ଷୌ ଭଵସ୍ଯ ପରିତୋ ଭ୍ରମନ୍
ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭବଙ୍କ ଗଭୀର ଭିତରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଶାଂଭଵେନାଥଯୋଗେନ ଶୁକ୍ରରୂପେଣ ଭାର୍ଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ ଯୋଗବଳରେ, ଭାର୍ଗବ ଶୁକ୍ର ରୂପେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶୁକ୍ରଵନ୍ନିଃସୃତୋଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଭୃଗୁନଂଦନ
ଭୃଗୁବଂଶୀ, ତୁମ ଦେହରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପରି ଶୁକ୍ର ତ୍ୟାଗ ହେବାରୁ, ତୁମେ ଏହି ନାମ ଲାଗିଛ।
ଜଠରାନ୍ନିର୍ଗତେ ଶୁକ୍ରେ ଦେଵୋପି ମୁମୁଦେତରାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଶୁକ୍ର ତୁମ ଜଠରରୁ ବାହାରିଲା, ସେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତୋ ଦେଵେନ ଶୁକ୍ରୋର୍କସଦୃଶ ଦ୍ଯୁତିଃ
ଦେବତାଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ଶୁକ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଶୁକ୍ରୋଦଯାନ୍ମୁଦଂ ଲେଭେ ସ ଦାନଵ ମହାର୍ଣଵଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଉଦୟ ହେବାରୁ, ସେ ମହାସାଗର ସମାନ ଦାନବ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।