ଅନୁଜଗ୍ମୁଃ କ୍ରୁଧା ଯାନ୍ତଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ମହିଷାସୁରମ୍
ସେମାନେ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ପଛୁଇଲେ, ଯିଏ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଯାଉଥିଲେ ।
ଶିରସ୍ତ୍ରଵଂତୋ ରଥିନଃ ସୁନିଷଂଗା ଧନୁର୍ଧରାଃ
ରଥଚାଳକମାନେ ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା ।
ସମଂତାତ୍ପୂରିତଦିଶଃ ସିଂହନାଦୈର୍ଭଯଂକରୈଃ 1.3.2.19.
ସମସ୍ତ ଦିଶା ଭୟଙ୍କର ସିଂହର ଦହାଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ।
ତାଶ୍ଚ ତୈର୍ବଲିଭିଃ କୃତ୍ଵା ସଂଗ୍ରାମଂ ନିସ୍ସହତ୍ଵତଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସହ ଲଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଉକ୍ତ୍ଵା ମାଯାଲୁଲାଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଜଯତ୍ଵଂ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ମାୟାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦୁଷ୍ଟର ଅଜୟତ୍ୱ କଥା କହିଲେ ।
ଯୋଗନିଦ୍ରେତି ରୂପେଣ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନଯନପଦ୍ମଯୋଃ
ଯୋଗନିଦ୍ରାର ରୂପରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଅମୂମୁହସ୍ତଂ ନ ତଥା ମାତଶ୍ଚ ମଧୁକୈଟଭୌ
ମା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ହସ୍ତକୁ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ତ୍ଵଂ କୌଶିକୀ ନ ଚେଜ୍ଜାତା ମୃତ୍ଯୁଃ ଶୁଂଭନିଶଂଭଯୋଃ
ତୁମେ କୌଶିକୀ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିନଥାନ୍ତା ।
ଵିଂଧ୍ଯଵାସିନି ଵିଂଧ୍ଯେନ କିମଵଂଧ୍ଯଂ କୃତଂ ତପଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ମାଆ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ତୁମର କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଅଫଳ ହୋଇଛି?
କାପିଶାଯନମାପୀତଂ ଧନଦୋପାଯନୀକୃତମ୍
ବାନରର ଶୟନ ଉପଭୋଗ କରାଗଲା, ଏହାକୁ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଭାବରେ ଦିଆଗଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତିଶକ୍ତିର୍ମଧୁଦ୍ଵିଷଃ
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ରକ୍ଷାଶକ୍ତି।
ଯଶୋଦାନଂଦଜାତା ତ୍ଵମେକାନଂଶେତି ନାମତଃ
ତୁମେ ଯଶୋଦାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ଏକାନଂଶା ନାମରେ ପରିଚିତ।
ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଯା ତ୍ଵଂ ମହାମାଯା ତ୍ଵଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ସରସ୍ଵତୀ 1.3.2.19.
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ମହାମାୟା, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀ।
ମହିଷାସୁରଯୁଦ୍ଧାଯ ସଂତୁଷ୍ଟା ନିର୍ଯଯୌ ତଦା
ମହିଷାସୁର ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମାଆ ବାହାରିଲେ।
ପ୍ରଚଂଡମଂଡଲାଗ୍ରେଣ ଭିଂଡିପାଲେନ ଚାମରମ୍
ତୀବ୍ର ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ସହିତ, ମାଆ ଚାମର ଦେଖାଇଲେ।
ଉଗ୍ରଵକ୍ତ୍ରଂ କୁଠାରେଣ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵିକଟଚକ୍ଷୁଷମ୍
ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, କୁଠାର ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମାଆଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା।
ନିହତ୍ଯ ମହିଷସ୍ଯାଗ୍ରେ ସରୋଷଂ ଯୁଧ୍ଯତୀ ସ୍ଵଯମ୍
ମହିଷା ସାମ୍ନାରେ ମାଆ ନିଜେ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ତାକୁ ଅପହାର କରିଥିଲେ।
ଅଥାତ୍ଯମର୍ଷିତୋ ଦୁର୍ଗାଂ ଵିଶିଖୈର୍ମହିଷାସୁରଃ
ତାପରେ ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମହିଷାସୁର ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ବାଣ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ତତୋ ଦୁର୍ଗାଥ ସଂରଂଭାତ୍ପ୍ରଜହାରାସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଦୁର୍ଗା, ରାଗରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ଧରିନେଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଦୁର୍ଗାଂ ଜଘାନ ଵିଶିଖୈର୍ମୁଖେ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ତିନିଟି ବାଣ ଦେଇ, ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଆଘାତ କଲା।
ଏକେନ ସାରଥିଂ ରଥ୍ଯାନଷ୍ଟଭିଃ କାର୍ମୁକଂ ତ୍ରିଭିଃ
ଏକ ବାଣରେ ସାରଥିକୁ, ଆଠଟି ବାଣରେ ରଥକୁ, ତିନିଟି ବାଣରେ ଧନୁକୁ ଆଘାତ କଲା।
ପଦାତିରଥ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶତଘ୍ନୀଂ ଜ୍ଵଲଦାକୃତିମ୍
ପଦାତି ଓ ରଥରେ ଦୈତ୍ୟରାଜ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶତଘ୍ନୀ ହସ୍ତରେ ନେଇଥିଲେ।
ହାହାକୁର୍ଵସ୍ତୁ ଦେଵେଷୁ ଵିଦ୍ରାଣେ ମାତୃମଂଡଲେ 1.3.2.19.
ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ, ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା।
କୃପାଣମଂକୁଶଂ ପାଶଂ ଭୁଶୁଂଡୀଂ କରଵାଲିକାମ୍
ଏକ ତଳୱାର, ଏକ ଅଙ୍କୁଶ, ଏକ ପାଶ, ଏକ ଗଦା ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ହସ୍ତରେ ନେଇଥିଲେ।
ପରଶ୍ଵଧଂ ଭିଂଡିପାଲଂ ପଟ୍ଟିଶଂ ଲଗୁଡଂ ଚ ସଃ
ଏକ କୁଠାର, ଏକ ଗଦା, ଏକ ବର୍ଛି ଓ ଏକ ମୁଠା ଅସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ନେଇଥିଲେ।
ଆପତଂତ୍ଯେଵ ଶସ୍ତ୍ରାଣି କ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯାଦାଯ ଵୈରିଣାମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲା, ମାଆ ସେଗୁଡିକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଗୋପଵାହ୍ଯଃ ସିଂହୋଽପି ଲାଂଗୂଲାଗ୍ରେଣ ମୁଦ୍ରିତମ୍
ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ ହେଲେ ଶିଂହକୁ ତାଙ୍କର ପୁଛର ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରିଦେଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ସିଂହଃ କ୍ଷଣଂ କ୍ରୋଡଃ କ୍ଷଣଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଃ କ୍ଷଣଂ ଗଜଃ
କେବେ ଶିଂହ, କେବେ କୁଅଁ, କେବେ ବାଘ, କେବେ ହାତୀ — ଏଭଳି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ଏକ ରୂପ ନେଲେ ।
ମହିଷୋଽଥ ଵିଷାଣାଭ୍ଯାଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଭ୍ଯାମତ୍ଯମର୍ଷିତଃ
ପରେ ମହିଷ ହେଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ରାଗି ହେଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ଗଗନମଧ୍ଯସ୍ଥଃ କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମହୀତଲେ
କେବେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, କେବେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ।