ଗଣୌ ଯାଵତ୍କଥାମିତ୍ଥଂ ଚକ୍ରାତେ ବୁଧଲୋକଗାମ୍
ଗଣମାନେ ଏଭଳି କଥା କହି କହି ବୁଧଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶିଵଶର୍ମନ୍ମହାବୁଦ୍ଧେ ଶୁକ୍ରଲୋକୋଯମଦ୍ଭୁତଃ
ହେ ଶିବଶର୍ମନ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହା ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକ।
ପୀତ୍ଵା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କଣଧୂମଂ ସୁଦୁଃସହମ୍
ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଧାନର ଧୂଆଁ ପିଇଛି।
ଇମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ଜାନାତି ଦେଵାଚାର୍ଯୋତି ଦୁପ୍କରାମ୍
ଦେବ ଗୁରୁ ଭଳି ନାମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଃଖୀ।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କୋସୌ ଶୁକ୍ର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଯସ୍ଯାଯଂ ଲୋକ ଉତ୍ତମଃ
ଶିବଶର୍ମା ପଚାରିଲେ: ଏହି ଶୁକ୍ର କିଏ, ଯାହାଙ୍କ ନାମରେ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର ସର୍ବୋତ୍ତମ?
ଆଚକ୍ଷାଥାମିଦଂ ଦେଵୌ ଯଦି ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ପ୍ରଭୂ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାପମୃତ୍ଯୁଭ୍ଯୋ ହୀଯଂତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଯୁତାଃ
ଯାହା ଶୁଣିଲେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଆଜୌ ପ୍ରଵର୍ତମାନାଯାମଂଧକାଂଧକଵୈରିଣୋଃ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଓ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚଳିଥିଲା,
ଅପସୃତ୍ଯ ତତୋ ଯୁଦ୍ଧାଦଂଧକଃ ଶୁକ୍ରସଂନିଧିମ୍
ସେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟି, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵାମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵଯଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସାନୁଗାନ୍
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଆମେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ।
କୁଂଜରା ଇଵ ସିଂହେଭ୍ଯୋ ଗରୁଡେଭ୍ଯ ଇଵୋରଗାଃ 4.1.16.
ଯେପରି ହାତୀମାନେ ସିଂହଠାରୁ, ବା ସାପମାନେ ଗରୁଡଠାରୁ ପଳାଯାନ୍ତି,
ଵଜ୍ରଵ୍ଯୂହମନିର୍ଭେଦ୍ଯଂ ଵିଵିଶୁର୍ଦେତ୍ଯଦାନଵାଃ
ସେପରି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଅଭେଦ୍ୟ ବଜ୍ର ରୂପୀ ବ୍ୟୁହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵଯଂ ତ୍ଵଚ୍ଛରଣଂ ଭୂତ୍ଵା ପର୍ଵତା ଇଵ ନିଶ୍ଚଲାଃ
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲୁ।
ଆପ୍ତଭାଵେନ ଚ ଵଯଂ ପାଦୌ ତଵ ସୁଖପ୍ରଦୌ
ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଘାଟ ଚୁଆଁଛୁ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଅଭିରକ୍ଷାଭିତୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରସନ୍ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍
ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଦୟାକରି ଶରଣ ନେଇଥିବାମାନେ ଉପରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପାକଂ କାର୍ତସ୍ଵନଂ ଚୈଵ ଵିପାକଂ ପାକହାରିଣମ୍
ପାକ, କାର୍ତ୍ତସ୍ବନ, ବିପାକ ଏବଂ ପାକହାରୀନାମକ—
ପ୍ରମଥୈର୍ଭୀମଵିକ୍ରାଂତୈଃ କ୍ରାଂତଂ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରମାଥିଭିଃ
ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରୁଥିବା ପ୍ରମଥମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ଯା ପୀତ୍ଵା କଣଧୂମଂ ଵୈ ସହସ୍ରଂ ଶରଦାଂ ପୁରା
ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ କଣଧୂମ ପିଇଲେ, ଲୋକେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଅଥ ଵିଦ୍ଯାଫଲଂ ତତ୍ତେ ଦୈତ୍ଯାନ୍ସଂଜୀଵଯିଷ୍ଯତଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଜ୍ଞାନର ଫଳ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିପାରିବ।
ଇତ୍ଯଂଧକଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଥିରଧୀର୍ଭାର୍ଗଵୋମୁନିଃ
ଅନ୍ଧକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଭାର୍ଗବ ଋଷି—
ଦାନଵାଧିପତେ ସର୍ଵଂ ତଥ୍ଯଂ ଯଦ୍ଭାଷିତଂ ତ୍ଵଯା 4.1.16.
ହେ ଦାନବମହାରାଜ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟ।
ପୀତ୍ଵା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କଣଧୂମଂ ସୁଦୁଃସହମ୍
ଯେଉଁ କଣଧୂମ ପିଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ତାହା ପିଇଲେ ଲୋକେ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି।
ଏତଯା ଵିଦ୍ଯଯା ସୋହଂ ପ୍ରମଯୈର୍ମଥିତାନ୍ରଣେ
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ପୁନର୍ଜୀବନ ଦେଇଥିଲି।
ନିର୍ଵ୍ରଣାନ୍ନୀରୁଜଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନ୍ସୁପ୍ତ୍ଵେଵ ପୁନରୁତ୍ଥିତାନ୍
ସେମାନେ ଅଘାତ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରିଥିଲେ, ଏବଂ ଘୁମରୁ ଉଠିଥିବା ପରି ପୁନି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦାନଵପତିଂ ଵିଦ୍ଯାମାଵର୍ତଯତ୍କଵିଃ
ଏପରି କହି ବିଦ୍ୱାନ୍ ମହାର୍ଷି ଦାନବପତିଙ୍କୁ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇଲେ।
ଵେଦା ଇଵ ସଦଭ୍ଯସ୍ତାଃ ସମଯେ ଵା ଯଥାଂବୁଦାଃ
ଯେପରି ଭେଦଗୁଡ଼ିକୁ ସମୟରେ ପଢ଼ାଯାଏ, କିମ୍ବା ବର୍ଷା ଋତୁରେ ମେଘ ଜମାହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଉଜ୍ଜୀଵିତାଂସ୍ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁହୁଂଡାଦ୍ଯାନ୍ମହାସୁରାନ୍
ତୁହୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାଅସୁରମାନେ ପୁନଃଜୀବିତ ହେବାକୁ ଦେଖି,
ଶୁକ୍ରେଣୋଜୀଵିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵାଂସ୍ତାନ୍ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ପୁନି ଜୀବନ୍ତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗଣପତିମାନେ
ଆଶ୍ଚର୍ଯରୂପେ ପ୍ରମଥେଶ୍ଵରାଣାଂ ତସ୍ମିଂସ୍ତଥା ଵର୍ତତି ଯୁଦ୍ଧଯଜ୍ଞେ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯୁଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ଗଣପତିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଜଯେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଜଯ ଯୋନିମୁଗ୍ରମୁଵାଚ ନଂଦୀ କନକାଵଦାତମ୍
ସୁନା ପରି ଶୁଭ୍ର ନନ୍ଦୀ 'ଜୟ' ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ବିଜୟର ଉତ୍ସକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।