ଶଂଭୋ ଶିଵଶିଵାକାଂତ ଶାଂତଶ୍ରୀ କଂଠଶୂଲଭୃତ୍
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରୀମୟ, କଣ୍ଠରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ପିନାକପାଣେ ଗିରିଶ ଶିତିକଂଠ ସଦାଶିଵ
ପିନାକ ଧାରୀ, ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ।
ସ୍ତୁତିକର୍ତୁଂ ନ ଜାନାମି ସ୍ତୁତିପ୍ରିଯ ମହେଶ୍ଵର 4.1.15.
ମୁଁ କିପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବି ଜାଣେନି, ହେ ସ୍ତୁତି ପ୍ରିୟ ମହେଶ୍ୱର।
ଅଯମେଵ ଵରୋ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନୋସି ଯଦୀଶ୍ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ — ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ।
ତତଃ ପ୍ରାହ ମହେଶାନସ୍ତତ୍ସ୍ତୁତ୍ଯା ପରିତୋଷିତଃ
ତାହା ପରେ, ସେଇ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମହେଶାନ କଥା କହିଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରଲୋକାଦୁପରି ତଵ ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୋର ଲୋକ ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳରୁ ଉପରେ ରହିବ।
ତ୍ଵଯେଦଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵେଷାଂ ବୁଦ୍ଧିଦାଯକମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରିଛ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାଞ୍ଛଂଭୁସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ କାଶ୍ଯାଂ ବୁଧେଶ୍ଵରସମର୍ଚନଲବ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ ସଂସାରସିଂଧୁମଧିଗମ୍ଯ ନରୋ ହ୍ଯଗାଧମ୍
ଗଣମାନେ କହିଲେ: କାଶୀରେ ବୁଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି ଯେଉଁ ମଣିଷ ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ସେ ଅପରାଧୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରାତ୍ପୂର୍ଵଭାଗେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଂଗଂ ବୁଧେଶ୍ଵରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବୁଧେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି—
ଗଣୌ ଯାଵତ୍କଥାମିତ୍ଥଂ ଚକ୍ରାତେ ବୁଧଲୋକଗାମ୍
ଗଣମାନେ ଏଭଳି କଥା କହି କହି ବୁଧଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶିଵଶର୍ମନ୍ମହାବୁଦ୍ଧେ ଶୁକ୍ରଲୋକୋଯମଦ୍ଭୁତଃ
ହେ ଶିବଶର୍ମନ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହା ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକ।
ପୀତ୍ଵା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କଣଧୂମଂ ସୁଦୁଃସହମ୍
ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଧାନର ଧୂଆଁ ପିଇଛି।
ଇମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ଜାନାତି ଦେଵାଚାର୍ଯୋତି ଦୁପ୍କରାମ୍
ଦେବ ଗୁରୁ ଭଳି ନାମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଃଖୀ।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କୋସୌ ଶୁକ୍ର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଯସ୍ଯାଯଂ ଲୋକ ଉତ୍ତମଃ
ଶିବଶର୍ମା ପଚାରିଲେ: ଏହି ଶୁକ୍ର କିଏ, ଯାହାଙ୍କ ନାମରେ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର ସର୍ବୋତ୍ତମ?
ଆଚକ୍ଷାଥାମିଦଂ ଦେଵୌ ଯଦି ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ପ୍ରଭୂ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାପମୃତ୍ଯୁଭ୍ଯୋ ହୀଯଂତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଯୁତାଃ
ଯାହା ଶୁଣିଲେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଆଜୌ ପ୍ରଵର୍ତମାନାଯାମଂଧକାଂଧକଵୈରିଣୋଃ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଓ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚଳିଥିଲା,
ଅପସୃତ୍ଯ ତତୋ ଯୁଦ୍ଧାଦଂଧକଃ ଶୁକ୍ରସଂନିଧିମ୍
ସେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟି, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵାମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵଯଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସାନୁଗାନ୍
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଆମେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ।
କୁଂଜରା ଇଵ ସିଂହେଭ୍ଯୋ ଗରୁଡେଭ୍ଯ ଇଵୋରଗାଃ 4.1.16.
ଯେପରି ହାତୀମାନେ ସିଂହଠାରୁ, ବା ସାପମାନେ ଗରୁଡଠାରୁ ପଳାଯାନ୍ତି,
ଵଜ୍ରଵ୍ଯୂହମନିର୍ଭେଦ୍ଯଂ ଵିଵିଶୁର୍ଦେତ୍ଯଦାନଵାଃ
ସେପରି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଅଭେଦ୍ୟ ବଜ୍ର ରୂପୀ ବ୍ୟୁହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵଯଂ ତ୍ଵଚ୍ଛରଣଂ ଭୂତ୍ଵା ପର୍ଵତା ଇଵ ନିଶ୍ଚଲାଃ
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଡ଼ିଗ ରହିଲୁ।
ଆପ୍ତଭାଵେନ ଚ ଵଯଂ ପାଦୌ ତଵ ସୁଖପ୍ରଦୌ
ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଆଘାଟ ଚୁଆଁଛୁ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଅଭିରକ୍ଷାଭିତୋ ଵିପ୍ର ପ୍ରସନ୍ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍
ହେ ବିଦ୍ୱାନ୍, ଦୟାକରି ଶରଣ ନେଇଥିବାମାନେ ଉପରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପାକଂ କାର୍ତସ୍ଵନଂ ଚୈଵ ଵିପାକଂ ପାକହାରିଣମ୍
ପାକ, କାର୍ତ୍ତସ୍ବନ, ବିପାକ ଏବଂ ପାକହାରୀନାମକ—
ପ୍ରମଥୈର୍ଭୀମଵିକ୍ରାଂତୈଃ କ୍ରାଂତଂ ମୃତ୍ଯୁପ୍ରମାଥିଭିଃ
ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରୁଥିବା ପ୍ରମଥମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିନ କରିଦେଲେ।
ଯା ପୀତ୍ଵା କଣଧୂମଂ ଵୈ ସହସ୍ରଂ ଶରଦାଂ ପୁରା
ଯେଉଁଠାରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ କଣଧୂମ ପିଇଲେ, ଲୋକେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଅଥ ଵିଦ୍ଯାଫଲଂ ତତ୍ତେ ଦୈତ୍ଯାନ୍ସଂଜୀଵଯିଷ୍ଯତଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଜ୍ଞାନର ଫଳ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରିପାରିବ।
ଇତ୍ଯଂଧକଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଥିରଧୀର୍ଭାର୍ଗଵୋମୁନିଃ
ଅନ୍ଧକଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଭାର୍ଗବ ଋଷି—