ଜଗାମ କାଶୀଂ ନିର୍ଵାଣରାଶିଂ ଵିଶ୍ଵେଶପାଲିତାମ୍
ସେ କାଶୀକୁ ଗଲେ, ଯାହା ମୁକ୍ତିର ଆସ୍ତାନ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛି ।
ତପଶ୍ଚଚାର ଚାତ୍ଯୁଗ୍ରମୁଗ୍ରଂ ସଂଶୀଲଯନ୍ହୃଦି
ସେ ଅତି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ, ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ କରି ।
ତତୋ ଵିଶ୍ଵପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଶ୍ଵେଶୋ ଵିଶ୍ଵଭାଵନଃ 4.1.15.
ତାପରେ, ବିଶ୍ୱପତି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଦେବତା ଦେଖାଦେଲେ ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଜ୍ଯୋତୀରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ କଥା କହିଲେ ।
ତଵାନେନାତି ତପସା ଲିଂଗସଂଶୀଲନେନ ଚ
ତୁମର ଏହି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ଓ ଲିଙ୍ଗ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା,
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ ସୋଥ ମେଘଗଂଭୀର ନିଃସ୍ଵନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଜ୍ର ଭଳି ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ,
ଉନ୍ମୀଲ୍ଯଲୋଚନେ ଯାଵତ୍ପୁରଃ ପଶ୍ଯତି ବାଲକଃ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଶିଶୁ ଆଖି ଖୋଲିଲେ, ସେ ସାମ୍ନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ବୁଧ ଉଵାଚ ନମଃ ପୂତାତ୍ମନେ ତୁଭ୍ଯଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ବୁଧ କହିଲେ: ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆଲୋକର ଆକାର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିର ନମାଏ।
ନମଃ ସର୍ଵାର୍ତି ନାଶାଯ ପ୍ରଣତାନାଂ ଶିଵାତ୍ମନେ
ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
କୃପାଲଵେ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଗମ୍ଯାଯ ତେ ନମଃ
ଦୟାଳୁ ହେ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଶଂଭୋ ଶିଵଶିଵାକାଂତ ଶାଂତଶ୍ରୀ କଂଠଶୂଲଭୃତ୍
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଶିବଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରୀମୟ, କଣ୍ଠରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା।
ପିନାକପାଣେ ଗିରିଶ ଶିତିକଂଠ ସଦାଶିଵ
ପିନାକ ଧାରୀ, ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ।
ସ୍ତୁତିକର୍ତୁଂ ନ ଜାନାମି ସ୍ତୁତିପ୍ରିଯ ମହେଶ୍ଵର 4.1.15.
ମୁଁ କିପରି ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବି ଜାଣେନି, ହେ ସ୍ତୁତି ପ୍ରିୟ ମହେଶ୍ୱର।
ଅଯମେଵ ଵରୋ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନୋସି ଯଦୀଶ୍ଵର
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ — ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ।
ତତଃ ପ୍ରାହ ମହେଶାନସ୍ତତ୍ସ୍ତୁତ୍ଯା ପରିତୋଷିତଃ
ତାହା ପରେ, ସେଇ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମହେଶାନ କଥା କହିଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରଲୋକାଦୁପରି ତଵ ଲୋକୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୋର ଲୋକ ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳରୁ ଉପରେ ରହିବ।
ତ୍ଵଯେଦଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵେଷାଂ ବୁଦ୍ଧିଦାଯକମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନା କରିଛ, ସେଠାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାଞ୍ଛଂଭୁସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ କାଶ୍ଯାଂ ବୁଧେଶ୍ଵରସମର୍ଚନଲବ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ ସଂସାରସିଂଧୁମଧିଗମ୍ଯ ନରୋ ହ୍ଯଗାଧମ୍
ଗଣମାନେ କହିଲେ: କାଶୀରେ ବୁଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି ଯେଉଁ ମଣିଷ ବୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ସେ ଅପରାଧୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରାତ୍ପୂର୍ଵଭାଗେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲିଂଗଂ ବୁଧେଶ୍ଵରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବୁଧେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି—
ଗଣୌ ଯାଵତ୍କଥାମିତ୍ଥଂ ଚକ୍ରାତେ ବୁଧଲୋକଗାମ୍
ଗଣମାନେ ଏଭଳି କଥା କହି କହି ବୁଧଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶିଵଶର୍ମନ୍ମହାବୁଦ୍ଧେ ଶୁକ୍ରଲୋକୋଯମଦ୍ଭୁତଃ
ହେ ଶିବଶର୍ମନ, ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହା ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଲୋକ।
ପୀତ୍ଵା ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କଣଧୂମଂ ସୁଦୁଃସହମ୍
ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଧାନର ଧୂଆଁ ପିଇଛି।
ଇମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ନ ଜାନାତି ଦେଵାଚାର୍ଯୋତି ଦୁପ୍କରାମ୍
ଦେବ ଗୁରୁ ଭଳି ନାମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଃଖୀ।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କୋସୌ ଶୁକ୍ର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଯସ୍ଯାଯଂ ଲୋକ ଉତ୍ତମଃ
ଶିବଶର୍ମା ପଚାରିଲେ: ଏହି ଶୁକ୍ର କିଏ, ଯାହାଙ୍କ ନାମରେ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର ସର୍ବୋତ୍ତମ?
ଆଚକ୍ଷାଥାମିଦଂ ଦେଵୌ ଯଦି ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ପ୍ରଭୂ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଯଦି ଆପଣମାନେ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦୟାକରି ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଯାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାପମୃତ୍ଯୁଭ୍ଯୋ ହୀଯଂତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଯୁତାଃ
ଯାହା ଶୁଣିଲେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଆଜୌ ପ୍ରଵର୍ତମାନାଯାମଂଧକାଂଧକଵୈରିଣୋଃ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଓ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚଳିଥିଲା,
ଅପସୃତ୍ଯ ତତୋ ଯୁଦ୍ଧାଦଂଧକଃ ଶୁକ୍ରସଂନିଧିମ୍
ସେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟି, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵାମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵଯଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସାନୁଗାନ୍
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ଆମେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ।