କୁର୍ଵଞ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ଚ ତୀର୍ଥେସ୍ମିଞ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯୋଦ୍ଧରତେଖିଲାନ୍
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି।
ତଥା ଚଂଦ୍ରୋଦକୁଂଡେଽତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧୈସ୍ତୃପ୍ଯଂତି ପୂର୍ଵଜାଃ
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦକୁଣ୍ଡରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ, ପୂର୍ବଜମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ତଥା ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଚର୍ଣାଚ୍ଚଂଦ୍ରୋଦେ ପିଣ୍ଡଦାନତଃ
ଚନ୍ଦ୍ରୋଦରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତଦା ନୃତ୍ଯଂତି ମୁଦିତାସ୍ତତ୍ପୂର୍ଵପ୍ରପିତାମହାଃ
ତାପରେ ପୂର୍ବପ୍ରପିତାମାହମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମାକଂ ମଂଦଭାଗ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ଯଦି ନୈଵ କରିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଆମର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ସେ ଏହା କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ ନାହିଁ,
ସ୍ପୃଶେନ୍ନାପି ଯଦା ମଂଦସ୍ତଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତି ତୃପ୍ତଯେ ସଂତର୍ପ୍ଯ ଵିପ୍ରାଂଶ୍ଚ ଯତୀନ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଵୈ ପାରଣଂ ତତଃ
ଏବଂ ଯଦି ସେ ଅବୁଜେ ଏହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ କରେ, ତେବେ ସେ ନିଜ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଦେଖିବେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ ଖୁସି ହେଲା ପରେ, ସେ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ଵ୍ରତେ କୃତେ କାଶ୍ଯାଂ ସଦର୍ଶେ ସୋମଵାସରେ 4.1.14.
ଏହି ବ୍ରତ କାଶୀରେ, ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶ ଓ ସୋମବାର ଏକାଠି ପଡ଼େ, ପାଳନ କରାଯାଏ,
ଅତ୍ର ଯାତ୍ରା ମହାଚୈତ୍ର୍ଯାଂ କାର୍ଯା କ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିଭିଃ
ସେ ସମୟରେ, ଏଠାର ଲୋକମାନେ ମହାଚୈତ୍ର ଉତ୍ସବରେ ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ।
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଦ୍ଯନ୍ଯତ୍ରାପି ସଂସ୍ଥିତଃ
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂଜା କରି, ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଅଛିଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
କଲୌ ଚଂଦ୍ରେଶମହିମା ନାଭାଗ୍ଯୈରଵଗମ୍ଯତେ
କଳିଯୁଗରେ, ଭାଗ୍ୟହୀନ ଲୋକମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କର ମହିମା ବୁଝିପାରିନାହାନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧଯୋଗୀଶ୍ଵରଂ ପୀଠମେତତ୍ସାଧକସିଦ୍ଧିଦମ୍
ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କର ଏହି ପୀଠ ସାଧକମାନେ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ରକ୍ଷୋଗୁହ୍ଯକଯକ୍ଷେଷୁ କିଂନରେଷୁ ନରେଷୁ ଚ ।। ସପ୍ତକୋଟ୍ଯସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧାନାମତ୍ର ସିଦ୍ଧା ମମାଗ୍ରତଃ
ରାକ୍ଷସ, ଗୁହ୍ୟକ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏଠାରେ ସତରେ କୋଟି ସିଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି; ସିଦ୍ଧମାନେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଷଣ୍ମାସଂ ନିଯତାହାରୋ ଧ୍ଯାଯନ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀମିହ
ଯିଏ ଛଅ ମାସ ଯାଏଁ ସଂଯମରେ ଖାଇ ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ,
ସିଦ୍ଧଯୋଗୀଶ୍ଵରୀ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵରଦା ତସ୍ଯ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସିଦ୍ଧଯୋଗୀଶ୍ୱରୀ ସ୍ୱୟଂ ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସଂତି ପାଠାନ୍ଯନେକାନି କ୍ଷିତୌ ସାଧକସିଦ୍ଧଯେ
ପୃଥିବୀରେ ସାଧକମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ପାଠ ଅଛି।
ଯତ୍ର ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ତ୍ଵଯେଦଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଶଶିନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କର ଏହି ଲିଙ୍ଗ, ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସ୍ଥାପନ କରିଛ,
ଜିତକାମା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତଲୋଭସ୍ପୃହାସ୍ମିତାଃ 4.1.14.
ଯେମାନେ ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଆସକ୍ତି ଓ ଅଭିମାନକୁ ଜିତିଛନ୍ତି,
ଯେ ତୁ ପ୍ରତ୍ଯଷ୍ଟମି ଜନାସ୍ତଥା ପ୍ରତି ଚତୁର୍ଦଶି
ଏବଂ ଯେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚତୁର୍ଦଶୀରେ,
ଅଦୃଷ୍ଟରୂପାଂ ସୁଭଗାଂ ପିଂଗଲାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦାମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ, ଶୁଭ୍ର ଓ ପିଙ୍ଗଳା, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାଞ୍ଛଂଭୁସ୍ତସ୍ମୈ ଚଂଦ୍ରମସେ ଦ୍ଵିଜ
ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ, ଓ ଦ୍ୱିଜ,
ତଦାରଭ୍ଯ ଚ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵିଜରାଜୋଧିପୋଭଵତ୍
ସେ ସମୟରୁ ଏହି ଲୋକରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେର ରାଜା ହେଲେ।
ସୋମଵାରଵ୍ରତକୃତଃ ସୋମପାନରତା ନରାଃ
ଯେମାନେ ସୋମବାର ବ୍ରତ କରନ୍ତି ଓ ସୋମପାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାନ୍ତି,
ଚଂଦ୍ରେଶ୍ଵରସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ ତଥା ଚାଂଦ୍ରମସଂ ତପଃ
ଚନ୍ଦ୍ରେଶ୍ବରଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କର ତପସ୍ୟାର କଥା ଅଟୁଟ ଭାବେ ହେଉଛି।
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ ଶିଵଶର୍ମଣି ଶର୍ମକାରିଣୀଂ ପ ଥି ଦିଵ୍ଯେ ଶ୍ରମହାରିଣୀଂ ଗଣୌ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଶିବଶର୍ମାନ୍କୁ, ଯେ ଶୁଭ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ପଥରେ ଶ୍ରମ ଦୂର କରିଥାନ୍ତି, ଗଣମାନେ ସହିତ—
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ କଥା ଵିଷ୍ଣୁଗଣାଭ୍ଯାଂ ଚ କଥିତାଂ ଶିଵଶର୍ମଣେ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗଣମାନେ ଶିବଶର୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ ଉଡୁଲୋକକଥାଂ ଖ୍ଯାତଂ ଵିଷ୍ଵଗାଖ୍ଯାନକୋଵିଦୌ
ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ: ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକର କଥା ସବୁଠୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆଉ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ସମସ୍ତ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଦକ୍ଷଃ ପ୍ରଜାଵିନିର୍ମାଣେ ଦକ୍ଷୋ ଜାତଃ ପ୍ରଜାପତିଃ ସର୍ଵଲାଵଣ୍ଯରୋହିଣ୍ଯୋ ରୋହିଣୀପ୍ରମୁଖାଃ ଶୁଭାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସମସ୍ତ ଲାଲିତ୍ୟର ରୋହିଣୀମାନେ, ରୋହିଣୀ ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇ, ଶୁଭ ଥିଲେ।
ତାଭିସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵୈଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ପୁରୀମ୍
ସେମାନେ ସହିତ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ ନଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଯଦା ତୁଷ୍ଟୋଯମୀଶାନୋ ଦାତୁଂ ଵରମଥାଯଯୌ
ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହେଲେ, ଦେବା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ ଆସିଲେ।
ଶଂଭୋର୍ଵାକ୍ଯମଥାକର୍ଣ୍ଯ ଊଚୁସ୍ତାଶ୍ଚ କୁମାରିକାଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ କୁମାରୀମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।