ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଇମାଂ ଗଂଧଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପୁରୀଂ ଵାଯୋର୍ଵିଲୋକଯ
ଗଣମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଗନ୍ଧବତୀ ନଗରୀକୁ ଦେଖ, ଯାହା ବାୟୁଙ୍କର।”
ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରଭଂଜନୋ ନାମ ଜଗତ୍ପ୍ରାଣୋଦିଗୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ନଗରରେ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ ନାମକ ଜଣେ, ସମସ୍ତ ଦିଗର ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରାଣ ହେଉଛନ୍ତି।
ପୁରା କଶ୍ଯପଦାଯାଦଃ ପୂତାତ୍ମେତି ଚ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ବଂଶଜ, ଯିଏ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ,
ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ମହାଭାଗୋ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ଶତମ୍
ସେ ମହାନ୍ୟ ଜଣେ ବରାଣସୀରେ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ପୂତାତ୍ମା ଜାଯତେ ନରଃ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ହେଉଥିଲେ ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା କରୁଣାମୃତସାଗରଃ
ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ, କରୁଣାର ଏକ ସାଗର ଭଳି, କଥା କହିଲେ ।
ଅନେନ ତପସୋଗ୍ରେଣ ଲିଂଗସ୍ଯାରାଧନେନ ଚ
ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା,
ଦେଵଦେଵମହାଦେଵ ଦେଵାନାମଭଯପ୍ରଦ
ଦେବମାନ୍ୟ ମହାଦେବ, ଦେବତାମାନେଠାରେ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ,
ଵେଦାସ୍ତ୍ଵାଂ ନ ଚ ଵିଂଦଂତି କିମାତ୍ମକ ଇତି ପ୍ରଭୋ 4.1.13.
ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କିଏ, କିପରି ଅଟୁଟ ଅଛ, ଏହା ଜାଣିପାରୁନାହାନ୍ତି, ମହାପ୍ରଭୁ ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣ୍ଵୋପି ଗିରାଂ ଗୋଚରୋ ନ ଚ ଵାକ୍ପତେଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, କିମ୍ବା ବାଣୀର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ପ୍ରମିମୀତେଶ ଭକ୍ତିର୍ମାଂସ୍ତୁତିକର୍ମଣି
ତଥାପି, ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଭକ୍ତି ମୋତେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ ।
ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ନାସ୍ତି ଵୈ ଭେଦସ୍ତ୍ଵମେକଃ ସର୍ଵଗୋ ଯତଃ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ; କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି ଅଛ ।
ସର୍ଗାତ୍ପୁରା ଭଵାନେକୋ ରୂପନାମ ଵିଵର୍ଜିତଃ
ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବରୁ, ତୁମେ ଏକାକି ଅଛିଲ, ତୁମର କୌଣସି ରୂପ ଓ ନାମ ନଥିଲା ।
ଯଦୈକଲୋ ନ ଶକ୍ନୋଷି ରଂତୁଂ ସ୍ଵୈରଚର ପ୍ରଭୋ
ଏକାକି ଥିଲେ ବେଳେ ଆପଣ ମନରଞ୍ଜନ କରିପାରୁନଥିଲେ, ତେଣୁ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ କଲେ, ପ୍ରଭୁ ।
ତ୍ଵମେକୋ ଦ୍ଵିତ୍ଵମାପନ୍ନଃ ଶିଵଶକ୍ତିପ୍ରଭେଦତଃ
ତୁମେ ଏକା ଥିଲେ, ପରେ ଶିବ ଓ ଶକ୍ତି ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ହେଲେ ।
ଉଭାଭ୍ଯାଂ ଶିଵଶକ୍ତିଭ୍ଯା ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ନିଜଲୀଲଯା
ଶିବ ଓ ଶକ୍ତି, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ନିଜ ଖେଳରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ ।
ଜ୍ଞାନଶକ୍ତିର୍ଭଵାନୀଶ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିରୁମା ସ୍ମୃତା
ପ୍ରଭୁ, ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତିକୁ ଭବାନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତିକୁ ଉମା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ।
ଦକ୍ଷିଣାଂଗଂ ତଵ ଵିଧିର୍ଵାମାଂଗଂ ତଵ ଚାଚ୍ଯୁତଃ
ତୁମର ଡାହାଣ ଦେହ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ବାମ ଦେହ ହେଉଛି ଅଚ୍ୟୁତ (ବିଷ୍ଣୁ) ।
ତ୍ଵତ୍ସ୍ଵେଦାଦଂବୁନିଧଯସ୍ତଵ ଶ୍ରୋତ୍ରଂ ସମୀରଣଃ 4.1.13.
ତୁମର ଘମରୁ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛି, ତୁମର କାନ ହେଉଛି ବାତାସ ।
ରାଜନ୍ଯଵର୍ଯାସ୍ତେ ବାହୁ ଵୈଶ୍ଯା ଊରୁସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ରାଜାମାନେ ତୁମର ବାହୁ, ବଣିକମାନେ ତୁମର ଉରୁ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ।
ତ୍ଵଂ ପୁଂ ପ୍ରକୃତିରୂପେଣ ବ୍ରହ୍ମାଂଡମସୃଜଃ ପୁରା
ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିର ରୂପରେ, ପୂର୍ବେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଅତସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ନ ମନ୍ଯେଽହଂ କିଂଚିଦ୍ଭିନ୍ନଂ ଜଗନ୍ମଯ
ଏହିପରି, ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ତୁମରୁ ଅଲଗା ବୋଲି ଭାବି ନାହିଁ।
ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଽଭ୍ଯଂ ନମୋନମଃ
ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ପୁନି ପୁନି ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵତି ଦେଵେଶ ସ୍ତସ୍ମିନ୍ପୂତାତ୍ମନି ପ୍ରଭୁଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରାଗଲା।
ସର୍ଵଗୋ ମମ ରୂପେଣ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵାଵବୋଧକଃ
ସେ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ମୋର ରୂପ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ତଵ ଲିଂଗମିଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତୀହ ମାନଵାଃ
ଏଠାରେ ତୁମର ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଦେଖନ୍ତି,
ପଵମାନେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ମଧ୍ଯେ ଜନ୍ମସକୃନ୍ନରଃ
ପବମାନେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଜୀବନରେ କେବଳ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ,
ସୁଗଂଧଚଂଦନୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ମମ ଲୋକେ ମହୀଯତେ
ସେମାନେ ମୋର ଲୋକରେ ସୁଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପାଵମାନଂ ସମାରାଧ୍ଯ ପୂତୋ ଭଵତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ 4.1.13.
ପବମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ କୁବେରସ୍ଯ ଶ୍ରୀମତ୍ଯେଷାଲକାପୁରୀ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ସେଠାର ପୂର୍ବଦିଗରେ କୁବେରଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ଅଳକାନଗର ଅଛି।