କରତାଡିତପାନୀଯଶବ୍ଦଦିଙ୍ମୁଖନାଦିଭିଃ
ହାତରେ ପାଣି ମାଡ଼ିବାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଦଦର୍ଶାଥ ସମାଧିସ୍ଥଃ ସ କର୍ଦମଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିବା କର୍ଦ୍ଦମ ଏ ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
କଯାଚିଜ୍ଜଲଦେଵ୍ଯାଥ ତସ୍ମାଚ୍ଚକ୍ରୂରଯାଦସଃ
ତାପରେ, କିଛି ଜଳଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରୁ ଏକ କ୍ରୁର ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ପଠାଯାଇଲା।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ସରିତାଂନାଥଂ କେନଚିଦ୍ରୁଦ୍ରରୂପିଣା
ସେ କ୍ରୁର ପ୍ରାଣୀ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ନଦୀମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ତିବ୍ର ଭାବରେ ତାଡ଼ନା କଲା।
କୁତୋ ଜଲାନାମଧିପ ଶିଵଭକ୍ତସ୍ଯ ବାଲକଃ
‘ହେ ଜଳର ଅଧିପତି, ଶିବଭକ୍ତ ଏକ ଶିଶୁଙ୍କୁ କିପରି କ୍ଷତି କରିପାରିଲେ?’
ଅଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵସାମର୍ଥ୍ଯଂ ଭଵତାଚିରମାସିତଃ
‘ଶିବଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣିନଥିବାରୁ, ତୁମେ ଅବିଚାରରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ।’
ବାଲଂ ରତ୍ନୈରଲଂକୃତ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଂ ଶିଶୁମାରକମ୍
ଶିଶୁଟିକୁ ମଣିମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ସେ ଛୋଟ ମଗରକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ନତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯତ୍ତଂ ଚ ନାପରାଧ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଵିଭୋ
ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ କହିଲେ: ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ।’
ଭକ୍ତକଲ୍ପତରୋ ଶଂଭୋଽନେନାଯଂ ଦୁଷ୍ଟଯାଦସା 4.1.12.
‘ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କାମନାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା—’
ଗଣେନ ତେନ ଵିଜ୍ଞାଯ ଶଂଭୋରଥ ମନୋଗତମ୍
ତାହାପରେ, ସେ ପାର୍ଷଦ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ମନର ଭାବକୁ ବୁଝିଲେ।
ଗୃହାଣେମଂ ସ୍ଵତନଯଂ ପାର୍ଷଦେ ଶଂକରାଜ୍ଞଯା
‘ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ତୁମ ନିଜ ପୁଅକୁ ନେଉ।’
ସମାଧିସମଯେ ସର୍ଵମିତି ଶୃଣ୍ଵନ୍ନୁଦାରଧୀଃ
ଧ୍ୟାନ ସମୟରେ, ଏ ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉଦାରମନା ବ୍ୟକ୍ତି—
ସଂପଶ୍ଯତେ ଶିଶୁଂ ତାଵତ୍ପୁରତଃ ସମଵୈକ୍ଷତ
ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ନଜର ଦେଲେ।
ତୋଯାର୍ଦ୍ରକାକପକ୍ଷାଗ୍ରଂ କଷାଯନଯନାଂଚଲମ୍
ପାଣିରେ ଭିଜିଥିବା କାକପଟିଆ କେଶର ଟିପ୍ସ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚୋଳାର କୋଣ ହଳଦିଆ ଦାଗରେ ରଙ୍ଗାଇଥିଲା।
କୃତପ୍ରଣାମମାଲିଂଗ୍ଯ ଜିଘ୍ରଂସ୍ତନ୍ମୁଖପଂକଜମ୍
ସେ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲା, ତାପରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁର ସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସରେ ନେଲେ।
ଶତାନିପଂଚଵର୍ଷାଣି ପ୍ରଣିଧାନସ୍ଥିତସ୍ଯ ହି
ସେ ପାଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
କର୍ଦମୋପି ଚ ତତ୍କାଲମଜ୍ଞାସୀତ୍କ୍ଷଣସଂଗତମ୍
ସେଇ ସମୟରେ କର୍ଦ୍ଦମ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ଷଣ କେତେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତଂ ତନଯଃ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତରଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ
ତାପରେ ପୁଅ ନମସ୍କାର କରି, ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତତ୍ର ତପ୍ତ୍ଵା ତପୋ ଘୋରଂ ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶାଂଭଵମ୍ 4.1.12.
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ଶାଂଭବ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଆଵିରାସୀନ୍ମହାଦେଵସ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତତ୍ତପସା ତତଃ
ତାପରେ ମହାଦେବ ତାହାର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କାର୍ଦମିରୁଵାଚ ଯଦି ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନୋସି ଭକ୍ତାନାମନୁକଂପକ
କର୍ଦ୍ଦମ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ...”
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହେଶାନଃ ସର୍ଵଚିଂତିତଦଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ମହେଶ୍ୱର କଥା କହିଲେ।
ରତ୍ନାନାମବ୍ଧିଜାତାନାମବ୍ଧୀନାଂ ସରିତାମପି
ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ମଣି, ସମୁଦ୍ର ଏବଂ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ,
ଜଲାଶଯାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଶ୍ଚାପି ଵୈଦିଶଃ
ସମସ୍ତ ଜଳାଶୟ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗର ମଧ୍ୟରୁ,
ଦଦାମି ଵରମନ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ହିତକାରକମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେଉଛି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ।
ଵରୁଣେଶମିତି ଖ୍ଯାତଂ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ସୁସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହା ବାରାଣସୀରେ ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା ବରୁଣେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।
ଆରାଧିତଂ ସଦା ପୁଂସାଂ ସର୍ଵଜାଡ୍ଯଵିନାଶକୃତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସଦା ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହା ସମସ୍ତ ମୂଢତା ଦୂର କରେ।
ନ ସଂତାପଭଯଂ ତେଷାଂ ନାପାଯମରଣଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଦୁଃଖ, ଭୟ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁର ଆଶଙ୍କା ନାହିଁ।
ନୀରସାନ୍ଯନ୍ନପାନାନି ଵରୁଣେଶ୍ଵର ସଂସ୍ମୃତେଃ 4.1.12.
ବରୁଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ନିରସ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ମଧ୍ୟ ରୁଚିକର ହୋଇଯାଏ।
ଇଦଂ ଵରୁଣଲୋକସ୍ଯ ସ୍ଵରୂପଂ ତେ ନିରୂପିତମ୍
ଏହି ହେଉଛି ବରୁଣ ଲୋକର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ଯାହା ତୁମକୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି।