ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ହି ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯେ ଯାଦୃକ୍କଲ୍ପନଯୋଜ୍ଝିତମ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ—
ହଠାଦ୍ଵା ଲୋକଭୀତ୍ଯା ଵା ସ୍ଵାର୍ଥାଦ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଭାକ୍
ବଳେ, ଲୋକଙ୍କ ଭୟରେ କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ—
ପରଦାରପରିତ୍ଯାଗାତ୍ସ୍ଵଦାରପରିତୁଷ୍ଟିତଃ
ଅନ୍ୟ ଜନାନୀକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଜନାନୀରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ଦ୍ୱାରା—
ଵିମୁକ୍ତରାଗଦ୍ଵେଷୋ ଯଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯିଏ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି—
ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ଗୃହମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଗୃହଧର୍ମାନ୍ହୃଦି ସ୍ମରେତ୍
ବିରାଗ ଦ୍ୱାରା ଘର ଛାଡ଼ି, ଗୃହଧର୍ମକୁ ହୃଦୟରେ ସ୍ମରଣ କରେ।
ଅଯାଚିତୋପସ୍ଥିତଯା ଯୋ ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵର୍ତତେ ଗୃହୀ
ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଅନୁଚାହିଁ ଆସିଥିବା ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଚାଲାଏ—
ପ୍ରାଥଯେଦ୍ଯତ୍କ୍ଵଚିତ୍କିଂଚିଦ୍ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ଵା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ କେବେ ଯଦି କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜିନିଷ ଚାହେ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହେବ।
ଗୁଣାଗୁଣଵିଚାର୍ଯେତ୍ଥଂ ସ ଵୈ ଵିଶ୍ଵାନରୋ ଦ୍ଵିଜଃ 4.1.10.
ଏଭଳି ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ବିଚାର କରି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ନିଜେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ସମାନ।
ଅଗ୍ନିଶୁଶ୍ରୂଷଣରତଃ ପଂଚଯଜ୍ଞପରାଯଣଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିର ସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ପାଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ—
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାନ୍ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ସୋର୍ଜଯନ୍ସ୍ଵସ୍ଵକାଲତଃ
ଯିଏ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମକୁ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ।
ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ଦୈଵିକଂ କର୍ମ ସୋକରୋତ୍କର୍ମକାଂଡଵିତ୍
ସକାଳେ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିଧିମତ ଭାବେ କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଗତେ ତସ୍ଯାଗ୍ରଜନ୍ମନଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ବହୁ ସମୟ କଟିଗଲା ସେଠାରେ, ସେ ଜେଷ୍ଠଜନ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅପଶ୍ଯଂତ୍ଯଂକୁରମପି ସଂତତେଃ ସ୍ଵର୍ଗସାଧନମ୍
ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନର ଏକଟି ଅଂକୁର ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଉପାୟ।
ଶୁଚିଷ୍ମତ୍ଯୁଵାଚ ନ ଦୁର୍ଲଭଂ ମମାସ୍ତୀହ କିଂଚିତ୍ତ୍ଵଚ୍ଚରଣାର୍ଚନାତ୍
ଶୁଚିଷ୍ମତୀ କହିଲେ: ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ପୂଜା କରିଲେ ଏଠାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯେ ଵୈ ଭୋଗାଃ ସମୁଚିତାଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ତେ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖ ଉଚିତ, ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୋତେ ମିଳିଛି।
ସୁଵାସାଂସି ସୁଵାସାଶ୍ଚ ସୁଶଯ୍ଯା ସୁନିତଂବିନୀ
ସୁନ୍ଦର ପୋଶାକ, ଗନ୍ଧଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶିଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଭଲ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟା ଓ ଭଲ ଭାବେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆସନ—
ଏକଂ ମେ ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ନାଥ ଚିରାଯ ହୃଦିସଂସ୍ଥିତମ୍
ମୋର ଏକ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ପ୍ରଭୁ, ଯାହା ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ମୋ ହୃଦୟରେ ରହିଛି।
ଵିଶ୍ଵାନର ଉଵାଚ ତତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯ ମହାଭାଗେ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମ୍ଯଵିଲଂବିତମ୍ ।।4.1.10.
ବିଶ୍ୱାନର କହିଲେ: ମହିଳାମଣି, ସେଇ ଇଚ୍ଛା କୁହ, ମୁଁ ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।
ମହେଶିତୁଃ ପ୍ରସାଦେନ ମମ କିଂଚିନ୍ନ ଦୁର୍ଲ୍ଭମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ କୃପାରେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ ପତ୍ଯୁସ୍ତସ୍ଯ ସା ପତିଦେଵତା
ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀ—
ଵରଯୋଗ୍ଯାସ୍ମି ଚେନ୍ନାଥ ନାନ୍ଯଂ ଵରମହଂ ଵୃଣେ
ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଦାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହେଁ ନାହିଁ।
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁଚିଷ୍ମତ୍ଯାଃ ଶୁଚିଵ୍ରତଃ
ଶୁଚିଷ୍ମତୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁଚିବ୍ରତ ତାଙ୍କୁ—
ଅହୋ କିମେତଯା ତନ୍ଵ୍ଯା ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ହ୍ଯତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ହାଁ, ଏହି ସୁକୁମାରୀ କଣ ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ ଚାହିଲେ?
ତେନୈଵାସ୍ଯା ମୁଖେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାକ୍ସ୍ଵରୂପେଣ ଶଂଭୁନା
ଶମ୍ଭୁ ନିଜେ ତାଙ୍କ ମୁଖରେ ଥିବା ଉଚ୍ଚାରଣ ରୂପେ ବସିଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ ପତ୍ନୀମେକପତ୍ନିଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ଏପରେ, ଏକପତ୍ନୀବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଥମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଜଗାମ ତପସେ ମୁନିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେ ମୁନି ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ତୂର୍ଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ମଣିକର୍ଣିକାମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵାଣି ଲିଂଗାନି ଵିଶ୍ଵେଶ ପ୍ରମୁଖାନି ଚ 4.1.10.
ସେ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ପ୍ରଧାନ।
ନତ୍ଵା ଵିନାଯକାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଗୌରୀଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ସମସ୍ତ ବିନାୟକଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଦଣ୍ଡନାଯକମୁଖ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଗଣାନ୍ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଦଣ୍ଡନାୟକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ଗଣଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।