କ୍ଷାଲିତଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯଦ୍ଭିରାଶୁଗଂତୃଶରୀରକମ୍ 4.1.8.
ତୁମେ ମୁକ୍ତିପୁରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବା ଶରୀରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛ।
କଲେଵରଂ ପୂତିଗଂଧି ସଦୈଵାଶୁଚିଭାଜନମ୍
ଏହି ଶରୀର ସଦା ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା, ଏହା ଅଶୁଚିର ପାତ୍ର।
ଅତଏଵାହି ପାଂଡିତ୍ଯମାଦ୍ରିଂଯତେ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ନିମେଷାନ୍ପଂଚପାନ୍ମର୍ତ୍ଯେ ପ୍ରାଣଂତି ପ୍ରାଣିନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମରଣଶୀଳ ଜଗତରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଞ୍ଚ ମୁଟି ସମୟ ପାଇଁ ଶ୍ୱାସ ନେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଥିରାପାଯଃ ସଦା କାଯୋ ନ ଧନଂ ନିଧନେଽଵତି
ଦେହ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବସ୍ୟ ନଶ୍ୱର; ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଧନ କେବେ ରହିନଥାଏ।
ସତ୍ଵରଂ ଗତ୍ଵରଂ ଚାଯୁର୍ଲୋକଃ ଶୋକସମାକୁଲଃ
ଏହି ଜୀବନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଏ, ସାରା ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ଭରିଥାଏ।
ସତ୍କର୍ମଣୋ ଵିପାକୋଽଯଂ ତଵ ଵଂଦ୍ଯୌ ମମାପ୍ଯହୋ
ଏହା ତୁମର ସଦ୍କର୍ମର ଫଳ; ଏପରି ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ମମାଜ୍ଞା ଦୀଯତାଂ ତସ୍ମାତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରଵାଣି କିମ୍
ତେଣୁ, ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ — କଣ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି?
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯତରୋସ୍ମୀହ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟୌ ଭଗଵଦ୍ଗଣୌ
ଆଜି ଏଠାରେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।
ତତଃ ପ୍ରସ୍ଥାପିତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀଂ ଯମଃ
ତାଙ୍କମାନେ ବିଦାୟ ଦେଇବା ପରେ, ଯମ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଧର୍ମ୍ଯାଣ୍ଯେଵ ଵଚାଂସ୍ଯସ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରୀତିକରାଣି ଚ ।। 4.1.8.
ତାଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମମୟ, ମନକୁ ଖୁସି ଦେଇଥିଲା।
ପୁରୀ ସଂଯମନୀ ସେଯମତୀଵ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା
ଏହି ସଂୟମନୀ ପୁରୀ ବହୁତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ସହର।
ଯମରୂପଂ ଵର୍ଣଯଂତି ମର୍ତ୍ଯଲୋକେଽନ୍ଯଥା ଜନାଃ
ମଣିଷମାନେ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଯମଙ୍କର ରୂପକୁ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
କେନ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯମୁଂ ଲୋକଂ ନିଵସଂତି ତଥାତ୍ର କେ
କିଏ କେମିତି ସେଇ ଲୋକକୁ ଦେଖିପାରେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କିଏ ବସିଥାଏ?
ଧର୍ମମୂର୍ତିଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ ନିଃଶଂକୈଃ ପୁଣ୍ଯରାଶିଭିଃ
ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ୱଭାବତଃ ନିର୍ଭୟ ପୁଣ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥାଏ।
ଅଯମେଵ ହି ପିଂଗାକ୍ଷଃ କ୍ରୋଧରକ୍ତାଂତଲୋଚନଃ
ଏହିଏ ସେ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ଥିବା।
ଊର୍ଧ୍ଵକେଶୋଽତିକୃଷ୍ଣାଂଗଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିଃସ୍ଵନଃ
ତାଙ୍କର କେଶ ଉପରକୁ ଦାଡ଼ିଛି, ଦେହ ଗାଢ଼ କଳା, ଏବଂ ସ୍ୱର ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନା କରେ।
ଆନଯୈନଂ ପାତଯୈନଂ ବଧାନାମୁଂଚ ଦୁର୍ଦମ
ତାଙ୍କୁ ଆଣ; ତଳେ ପକା; ବାନ୍ଧ; ସେ ଅବଶ ନୁହେଁ, ଛାଡିଦେ।
ଆତାଡଯୈନଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଧୃତ୍ଵା ପାଦୌ ଶିଲାତଲେ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାଡ଼; ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ପାଥର ଉପରେ ରଖ।
ଏତସ୍ଯ ଗଲ୍ଲାଵୁତ୍ଫୁଲ୍ଲୌ କ୍ଷୁରେଣାଶୁଵି ପାଟଯ
ତାଙ୍କର ଫୁଲିଯାଇଥିବା ଗାଲକୁ ଛୁରୀରେ ତୁରନ୍ତ ଚିର।
ଵିଦାରଯାସ୍ଯ ମୂର୍ଧାନଂ କରପତ୍ରେଣ ଦାରୁଵତ୍ 4.1.8.
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଧାର ଥିବା ପାତରେ କାଠ ଭଳି ଫାଟିଦେ।
ପରଦାରପ୍ରସୃମରଂ କରଂ ଛିଂଧ୍ଯସ୍ଯ ପାପିନଃ
ଏହି ପାପୀ ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ଛୁଇଁଛି, ତାଙ୍କର ହାତ କାଟିଦେ।
ସୂଚୀଭୀ ରୋମକୂପେଷୁ ତନୁଂ ଵ୍ଯଧିହି ସର୍ଵତଃ
ତାଙ୍କର ଶରୀରର ସମସ୍ତ ରୋମଛିଦ୍ରକୁ ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କର।
ପରଦାରମୁଖାଘ୍ରାତୁର୍ମୁଖେ ନିଷ୍ଠୀଵଯାସ୍ଯ ହି
ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଘ୍ରାଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମୁହଁରେ ଥୁ spit ଦେ।
ଭର୍ଜଯୈନଂ ଚଣକଵତ୍ତପ୍ତଵାଲୁକ କର୍ପରୈଃ
ତାଙ୍କୁ ଚଣା ପରି ତପ୍ତ ବାଲୁକା ଓ ଭାଙ୍ଗା ମାଟିର ଭାଣ୍ଡରେ ପୋଡ଼।
ଦୋଷାରୋପଂ ସଦାକର୍ତୁରଦୋଷେ କ୍ରୂରଲୋଚନ
ହେ କ୍ରୂର ଦୃଷ୍ଟିଅଳି, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯିଏ ଦୋଷ ଦେଉଛି, ସେଠି ସଦା ତାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦିଅ।
ଅଦତ୍ତପରଵସ୍ତୂନାଂ ଗୃହ୍ଣତଃ କରପଲ୍ଲଵମ୍
ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜିନିଷ ଅନୁମତି ଛଡ଼ା ନେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ହାତକୁ ଧର।
ଅପଵାଦଂ ଗୁରୋର୍ଵକ୍ତୁର୍ନିଂଦାକର୍ତୁଃ ସୁପର୍ଵଣାମ୍
ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେଂକୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।
ପରମର୍ମ ସ୍ପୃଶଶ୍ଚାସ୍ଯ ପରଚ୍ଛିଦ୍ରପ୍ରକାଶିତୁଃ
ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ ଖୋଲାସା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଜୀବନ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଛୁଅ।
ଅନ୍ଯେ ନ ଦୀଯମାନେ ସ୍ଵେ ନିଷେଦ୍ଧୁଃପାପକାରିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜର ଜିନିଷ ଦେବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି—