ଅସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ସଦା କାଲଂ ସ୍ମୃତିରେଷା ପ୍ରଗୀଯତେ 4.1.8.
ଏହି ଜଗତରେ ସମୟ ସବୁବେଳେ ଏହି ସ୍ମୃତି ସଦା ଗାଯାଯିବା।
ଇତି ଶୃଣ୍ଵନ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ ପୁନରନ୍ଯନ୍ମନୋହରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେ ଅନ୍ୟ ମନୋହର ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅସୌ ଵୈଦ୍ଯାଧରୋ ଲୋକୋ ନାନା ଵିଦ୍ଯା ଵିଶାରଦାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହି ବୈଦ୍ୟାଧର ଲୋକ ନାନା ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଔଷଧାନ୍ଯପି ଯଚ୍ଛଂତି ତତ୍ପୀଡାଶମନାନି ହି
ସେମାନେ ଔଷଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ଶିଷ୍ଯଂ ପୁତ୍ରେଣ ପଶ୍ଯଂତି ଵସ୍ତ୍ର ତାଂବୂଲ ଭୋଜନୈଃ
ସେମାନେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ପୁଅ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି, ପୋଶାକ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଭିଲାଷଧିଯା ନିତ୍ଯଂ ପୂଜଯଂତୀଷ୍ଟଦେଵତାଃ
ଇଚ୍ଛା ଭାବରେ ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ଇଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯାଵଦିତ୍ଥଂ କଥାଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଵତ୍ସଂଯମିନୀପତିଃ
ଏପରି ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା ବେଳେ, ସଂୟମିନୀର ନାଥ—
ସୋମ୍ଯମୂର୍ତିର୍ଵିମାନସ୍ଥୋ ଧର୍ମଜ୍ଞୈଃ ପରିଵାରିତଃ
ଶାନ୍ତ ରୂପରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ,
ଧର୍ମରାଜ ଉଵାଚ କୁଲୋଚିତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଭଵତା ପ୍ରତିପାଦିତମ୍
ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ: ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବଂଶାନୁସାରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ଵେଦାଭ୍ଯାସଃ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ଗୁରଵଶ୍ଚାପି ତୋଷିତାଃ
ପୂର୍ବରୁ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଛି, ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଛନ୍ତି।
କ୍ଷାଲିତଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯଦ୍ଭିରାଶୁଗଂତୃଶରୀରକମ୍ 4.1.8.
ତୁମେ ମୁକ୍ତିପୁରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବା ଶରୀରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛ।
କଲେଵରଂ ପୂତିଗଂଧି ସଦୈଵାଶୁଚିଭାଜନମ୍
ଏହି ଶରୀର ସଦା ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା, ଏହା ଅଶୁଚିର ପାତ୍ର।
ଅତଏଵାହି ପାଂଡିତ୍ଯମାଦ୍ରିଂଯତେ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ନିମେଷାନ୍ପଂଚପାନ୍ମର୍ତ୍ଯେ ପ୍ରାଣଂତି ପ୍ରାଣିନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମରଣଶୀଳ ଜଗତରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଞ୍ଚ ମୁଟି ସମୟ ପାଇଁ ଶ୍ୱାସ ନେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଥିରାପାଯଃ ସଦା କାଯୋ ନ ଧନଂ ନିଧନେଽଵତି
ଦେହ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବସ୍ୟ ନଶ୍ୱର; ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଧନ କେବେ ରହିନଥାଏ।
ସତ୍ଵରଂ ଗତ୍ଵରଂ ଚାଯୁର୍ଲୋକଃ ଶୋକସମାକୁଲଃ
ଏହି ଜୀବନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଏ, ସାରା ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ଭରିଥାଏ।
ସତ୍କର୍ମଣୋ ଵିପାକୋଽଯଂ ତଵ ଵଂଦ୍ଯୌ ମମାପ୍ଯହୋ
ଏହା ତୁମର ସଦ୍କର୍ମର ଫଳ; ଏପରି ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ମମାଜ୍ଞା ଦୀଯତାଂ ତସ୍ମାତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରଵାଣି କିମ୍
ତେଣୁ, ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ — କଣ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି?
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯତରୋସ୍ମୀହ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟୌ ଭଗଵଦ୍ଗଣୌ
ଆଜି ଏଠାରେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।
ତତଃ ପ୍ରସ୍ଥାପିତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀଂ ଯମଃ
ତାଙ୍କମାନେ ବିଦାୟ ଦେଇବା ପରେ, ଯମ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଧର୍ମ୍ଯାଣ୍ଯେଵ ଵଚାଂସ୍ଯସ୍ଯ ମନଃ ପ୍ରୀତିକରାଣି ଚ ।। 4.1.8.
ତାଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମମୟ, ମନକୁ ଖୁସି ଦେଇଥିଲା।
ପୁରୀ ସଂଯମନୀ ସେଯମତୀଵ ଶୁଭଲକ୍ଷଣା
ଏହି ସଂୟମନୀ ପୁରୀ ବହୁତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଏକ ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟ ସହର।
ଯମରୂପଂ ଵର୍ଣଯଂତି ମର୍ତ୍ଯଲୋକେଽନ୍ଯଥା ଜନାଃ
ମଣିଷମାନେ ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ଯମଙ୍କର ରୂପକୁ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
କେନ ପଶ୍ଯଂତ୍ଯମୁଂ ଲୋକଂ ନିଵସଂତି ତଥାତ୍ର କେ
କିଏ କେମିତି ସେଇ ଲୋକକୁ ଦେଖିପାରେ, ଏବଂ ସେଠାରେ କିଏ ବସିଥାଏ?
ଧର୍ମମୂର୍ତିଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵ ନିଃଶଂକୈଃ ପୁଣ୍ଯରାଶିଭିଃ
ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ୱଭାବତଃ ନିର୍ଭୟ ପୁଣ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥାଏ।
ଅଯମେଵ ହି ପିଂଗାକ୍ଷଃ କ୍ରୋଧରକ୍ତାଂତଲୋଚନଃ
ଏହିଏ ସେ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ଥିବା।
ଊର୍ଧ୍ଵକେଶୋଽତିକୃଷ୍ଣାଂଗଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିଃସ୍ଵନଃ
ତାଙ୍କର କେଶ ଉପରକୁ ଦାଡ଼ିଛି, ଦେହ ଗାଢ଼ କଳା, ଏବଂ ସ୍ୱର ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନା କରେ।
ଆନଯୈନଂ ପାତଯୈନଂ ବଧାନାମୁଂଚ ଦୁର୍ଦମ
ତାଙ୍କୁ ଆଣ; ତଳେ ପକା; ବାନ୍ଧ; ସେ ଅବଶ ନୁହେଁ, ଛାଡିଦେ।
ଆତାଡଯୈନଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଂ ଧୃତ୍ଵା ପାଦୌ ଶିଲାତଲେ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାଡ଼; ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ପାଥର ଉପରେ ରଖ।
ଏତସ୍ଯ ଗଲ୍ଲାଵୁତ୍ଫୁଲ୍ଲୌ କ୍ଷୁରେଣାଶୁଵି ପାଟଯ
ତାଙ୍କର ଫୁଲିଯାଇଥିବା ଗାଲକୁ ଛୁରୀରେ ତୁରନ୍ତ ଚିର।