ତତୋ ଵିଲୋକଯାମାସ ଲୋକଂ ଲୋଚନଶର୍ମଦମ୍ 4.1.8.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଏକ ଲୋକ, ଯାହା ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦେଵାନାଂ ଗାଯନାଦ୍ଯେତେ ଚାରଣାଃ ସ୍ତୁତିପାଠକାଃ
ଏମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇବା ଓ ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବା ଚାରଣ।
ଗୀତଜ୍ଞା ଅତିଗୀତେନ ତୋଷଯଂତି ନରାଧିପାନ୍
ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏମାନେ ଅତି ଭଲ ଗାଇବାରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ରାଜ୍ଞାଂ ପ୍ରସାଦଲବ୍ଧାନି ସୁଵାସାଂସି ଧନାନ୍ଯପି
ରାଜାଙ୍କର କୃପାରେ ଏମାନେ ଭଲ ପୋଶାକ ଓ ଧନ ପାଆନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ଗୀତଂ ଗାଯଂତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ଏମାନେ ଏହି ଧନ ଓ ପୋଶାକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦିନ ରାତି ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗାଂଧର୍ଵୋ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କର ଲୋକ ଏମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଗୀତଵିଦ୍ଯାପ୍ରଭାଵେନ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦୋ ମହାନ୍
ଗୀତ ଶିକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ମହାନ ଭାବରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ତୁଂବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୋଭୌ ଦେଵାନାମତିଦୁର୍ଲଭୌ
ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ, ଦୁଇଜଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯଦି ଗୀତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଗୀତଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଧରିହରାଂତିକେ
ଯଦି କେଉଁଠି ଗୀତ ଗାଯାଯିବା ହରି ଓ ହରାଙ୍କ ନିକଟରେ ହୁଏ,
ଗୀତଜ୍ଞୋ ଯଦି ଗୀତେନ ନାପ୍ନୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯଦି ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଗୀତ ଗାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି,
ଅସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ସଦା କାଲଂ ସ୍ମୃତିରେଷା ପ୍ରଗୀଯତେ 4.1.8.
ଏହି ଜଗତରେ ସମୟ ସବୁବେଳେ ଏହି ସ୍ମୃତି ସଦା ଗାଯାଯିବା।
ଇତି ଶୃଣ୍ଵନ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ ପୁନରନ୍ଯନ୍ମନୋହରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେ ଅନ୍ୟ ମନୋହର ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅସୌ ଵୈଦ୍ଯାଧରୋ ଲୋକୋ ନାନା ଵିଦ୍ଯା ଵିଶାରଦାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହି ବୈଦ୍ୟାଧର ଲୋକ ନାନା ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଔଷଧାନ୍ଯପି ଯଚ୍ଛଂତି ତତ୍ପୀଡାଶମନାନି ହି
ସେମାନେ ଔଷଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ଶିଷ୍ଯଂ ପୁତ୍ରେଣ ପଶ୍ଯଂତି ଵସ୍ତ୍ର ତାଂବୂଲ ଭୋଜନୈଃ
ସେମାନେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ପୁଅ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି, ପୋଶାକ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଭିଲାଷଧିଯା ନିତ୍ଯଂ ପୂଜଯଂତୀଷ୍ଟଦେଵତାଃ
ଇଚ୍ଛା ଭାବରେ ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ଇଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯାଵଦିତ୍ଥଂ କଥାଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଵତ୍ସଂଯମିନୀପତିଃ
ଏପରି ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା ବେଳେ, ସଂୟମିନୀର ନାଥ—
ସୋମ୍ଯମୂର୍ତିର୍ଵିମାନସ୍ଥୋ ଧର୍ମଜ୍ଞୈଃ ପରିଵାରିତଃ
ଶାନ୍ତ ରୂପରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ,
ଧର୍ମରାଜ ଉଵାଚ କୁଲୋଚିତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଭଵତା ପ୍ରତିପାଦିତମ୍
ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ: ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବଂଶାନୁସାରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ଵେଦାଭ୍ଯାସଃ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ଗୁରଵଶ୍ଚାପି ତୋଷିତାଃ
ପୂର୍ବରୁ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଛି, ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଛନ୍ତି।
କ୍ଷାଲିତଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯଦ୍ଭିରାଶୁଗଂତୃଶରୀରକମ୍ 4.1.8.
ତୁମେ ମୁକ୍ତିପୁରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବା ଶରୀରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛ।
କଲେଵରଂ ପୂତିଗଂଧି ସଦୈଵାଶୁଚିଭାଜନମ୍
ଏହି ଶରୀର ସଦା ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା, ଏହା ଅଶୁଚିର ପାତ୍ର।
ଅତଏଵାହି ପାଂଡିତ୍ଯମାଦ୍ରିଂଯତେ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ନିମେଷାନ୍ପଂଚପାନ୍ମର୍ତ୍ଯେ ପ୍ରାଣଂତି ପ୍ରାଣିନୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ମରଣଶୀଳ ଜଗତରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଞ୍ଚ ମୁଟି ସମୟ ପାଇଁ ଶ୍ୱାସ ନେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଥିରାପାଯଃ ସଦା କାଯୋ ନ ଧନଂ ନିଧନେଽଵତି
ଦେହ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବସ୍ୟ ନଶ୍ୱର; ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଧନ କେବେ ରହିନଥାଏ।
ସତ୍ଵରଂ ଗତ୍ଵରଂ ଚାଯୁର୍ଲୋକଃ ଶୋକସମାକୁଲଃ
ଏହି ଜୀବନ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଯାଏ, ସାରା ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ଭରିଥାଏ।
ସତ୍କର୍ମଣୋ ଵିପାକୋଽଯଂ ତଵ ଵଂଦ୍ଯୌ ମମାପ୍ଯହୋ
ଏହା ତୁମର ସଦ୍କର୍ମର ଫଳ; ଏପରି ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ମମାଜ୍ଞା ଦୀଯତାଂ ତସ୍ମାତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରଵାଣି କିମ୍
ତେଣୁ, ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ — କଣ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି?
ଅଦ୍ଯ ଧନ୍ଯତରୋସ୍ମୀହ ଯଦ୍ଦୃଷ୍ଟୌ ଭଗଵଦ୍ଗଣୌ
ଆଜି ଏଠାରେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦେବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।
ତତଃ ପ୍ରସ୍ଥାପିତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାଵିଶତ୍ସ୍ଵପୁରୀଂ ଯମଃ
ତାଙ୍କମାନେ ବିଦାୟ ଦେଇବା ପରେ, ଯମ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।