କ ଇମେ ଵିକୃତାକାରା ବ୍ରୂତମେତନ୍ମମାଗ୍ରତଃ ।। 4.1.8.
ସେ ପଚାରିଲେ: ଏମାନେ କିଏ, ଏମିତି ଅଜଗର ଦେହ ଥିବା ଲୋକମାନେ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହା କହ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅଯଂ ପିଶାଚଲୋକୋତ୍ର ଵସଂତି ପିଶିତାଶନାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏମାନେ ପିଶାଚ ଲୋକରେ ରହୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ପିଶାଚମାନେ।
ଶିଵଂ ପ୍ରସଂଗତୋଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସକୃତ୍ତ୍ଵଶୁଚିଚେତସଃ
ଶିବଙ୍କ ସଂଗରେ ଏକଥର ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପୂଜା କରିଲେ,
ତତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଵୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଆଗରେ ହସୁଥିବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି।
ଲୋକୈରପ୍ଯୁଷିତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ଯାମଲାଂଗୈଶ୍ଚ ଲୋମଶୈଃ
ଏହି ଲୋକରେ ଅନେକ ଲୋକ ରହୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ କଳା ଓ ଲୋମରେ ଢ଼କି ରହିଛି।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଗୁହ୍ଯକାନାମଯଂ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେତେ ଵୈ ଗୁହ୍ଯକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହା ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କର ଲୋକ; ଏମାନେ ଗୁହ୍ୟକ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ଵମାର୍ଗଗାଧନାଢ୍ଯାଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ରପ୍ରାଯାଃ କୁଟୁଂବିନଃ
ଏମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶୂଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥ, ନିଜ ଉପାୟରେ ଧନୀ।
ନ ତିଥିଂ ନୈଵ ଵାରଂ ଚ ସଂକ୍ରାତ୍ଯାଦି ନ ପର୍ଵ ଚ
ଏମାନେ ତିଥି, ଦିନ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି କିମ୍ବା ପର୍ବ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଏକମେଵ ହି ଜାନଂତି କୁଲପୂଜ୍ଯୋ ହି ଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏମାନେ କେବଳ ଏକ ଜିନିଷ ଜାଣନ୍ତି: ଘରରେ ସମ୍ମାନିତ ଦ୍ୱିଜ।
ସମୃଦ୍ଧିଭାଜୋହ୍ଯତ୍ରାପି ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗୁହ୍ଯକାଃ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠି ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତତୋ ଵିଲୋକଯାମାସ ଲୋକଂ ଲୋଚନଶର୍ମଦମ୍ 4.1.8.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଏକ ଲୋକ, ଯାହା ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦେଵାନାଂ ଗାଯନାଦ୍ଯେତେ ଚାରଣାଃ ସ୍ତୁତିପାଠକାଃ
ଏମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇବା ଓ ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବା ଚାରଣ।
ଗୀତଜ୍ଞା ଅତିଗୀତେନ ତୋଷଯଂତି ନରାଧିପାନ୍
ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏମାନେ ଅତି ଭଲ ଗାଇବାରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ରାଜ୍ଞାଂ ପ୍ରସାଦଲବ୍ଧାନି ସୁଵାସାଂସି ଧନାନ୍ଯପି
ରାଜାଙ୍କର କୃପାରେ ଏମାନେ ଭଲ ପୋଶାକ ଓ ଧନ ପାଆନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ଗୀତଂ ଗାଯଂତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ଏମାନେ ଏହି ଧନ ଓ ପୋଶାକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦିନ ରାତି ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗାଂଧର୍ଵୋ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କର ଲୋକ ଏମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଗୀତଵିଦ୍ଯାପ୍ରଭାଵେନ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦୋ ମହାନ୍
ଗୀତ ଶିକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ମହାନ ଭାବରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ତୁଂବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୋଭୌ ଦେଵାନାମତିଦୁର୍ଲଭୌ
ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ, ଦୁଇଜଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯଦି ଗୀତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଗୀତଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଧରିହରାଂତିକେ
ଯଦି କେଉଁଠି ଗୀତ ଗାଯାଯିବା ହରି ଓ ହରାଙ୍କ ନିକଟରେ ହୁଏ,
ଗୀତଜ୍ଞୋ ଯଦି ଗୀତେନ ନାପ୍ନୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯଦି ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଗୀତ ଗାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି,
ଅସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ସଦା କାଲଂ ସ୍ମୃତିରେଷା ପ୍ରଗୀଯତେ 4.1.8.
ଏହି ଜଗତରେ ସମୟ ସବୁବେଳେ ଏହି ସ୍ମୃତି ସଦା ଗାଯାଯିବା।
ଇତି ଶୃଣ୍ଵନ୍କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାପ ପୁନରନ୍ଯନ୍ମନୋହରମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେ ଅନ୍ୟ ମନୋହର ଦ୍ରବ୍ୟ ପାଇଲେ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅସୌ ଵୈଦ୍ଯାଧରୋ ଲୋକୋ ନାନା ଵିଦ୍ଯା ଵିଶାରଦାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହି ବୈଦ୍ୟାଧର ଲୋକ ନାନା ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଔଷଧାନ୍ଯପି ଯଚ୍ଛଂତି ତତ୍ପୀଡାଶମନାନି ହି
ସେମାନେ ଔଷଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ଶିଷ୍ଯଂ ପୁତ୍ରେଣ ପଶ୍ଯଂତି ଵସ୍ତ୍ର ତାଂବୂଲ ଭୋଜନୈଃ
ସେମାନେ ଶିଷ୍ୟମାନେକୁ ପୁଅ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି, ପୋଶାକ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଭିଲାଷଧିଯା ନିତ୍ଯଂ ପୂଜଯଂତୀଷ୍ଟଦେଵତାଃ
ଇଚ୍ଛା ଭାବରେ ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ଇଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯାଵଦିତ୍ଥଂ କଥାଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଵତ୍ସଂଯମିନୀପତିଃ
ଏପରି ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା ବେଳେ, ସଂୟମିନୀର ନାଥ—
ସୋମ୍ଯମୂର୍ତିର୍ଵିମାନସ୍ଥୋ ଧର୍ମଜ୍ଞୈଃ ପରିଵାରିତଃ
ଶାନ୍ତ ରୂପରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ,
ଧର୍ମରାଜ ଉଵାଚ କୁଲୋଚିତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଭଵତା ପ୍ରତିପାଦିତମ୍
ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ: ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବଂଶାନୁସାରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛ।
ଵେଦାଭ୍ଯାସଃ କୃତଃ ପୂର୍ଵଂ ଗୁରଵଶ୍ଚାପି ତୋଷିତାଃ
ପୂର୍ବରୁ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଛି, ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଛନ୍ତି।