ତଦ୍ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ପୀତଵାସାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତାପରେ, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରିଟି ହାତ ଧରିଥିଲେ।
ନ ତୃପ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଚ୍ଛ୍ରୀମୁଖେରିତାମ୍
ତୁମର ମଧୁର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ।
ମାଯାପୁର୍ଯାଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯାଂ ଶିଵଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ମାୟାପୁରୀ ଓ ମୁକ୍ତିପୁରୀରେ, ଶିବଶର୍ମା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପୁରୋଦ୍ଦିଶ୍ଯାମୁମେଵାର୍ଥମିତିହାସୋ ମଯାଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି।
ଶୃଣୁ କାଂତେ ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଂ କଥାଂ ପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଶୁଣ, ପ୍ରିୟେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅର୍ଥ ଥିବା, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁକାମୋହଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ
ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହାତ ଯୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଛି।
ନ ନାମ ଯୁଵଯୋର୍ଵେଦ୍ମି ଵେଦ୍ମ୍ଯାକୃତ୍ଯା ଚ କିଂଚନ
ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ନାମ ଜାଣେନି, ଆଉ ତୁମମାନଙ୍କ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା କିଛି ବୁଝିପାରୁନି।
ଏତଦେଵ ହି ନୌ ନାମ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀମତା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଯେଉଁ ନାମ କହିଛ, ସେଇ ଆମର ନାମ।
ଯଦନ୍ଯଦପି ତେ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ତଦଶଂକିତମ୍
ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଚନଂ ଭଗଵଦ୍ଗଣଭାଷିତମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି,
କ ଇମେ ଵିକୃତାକାରା ବ୍ରୂତମେତନ୍ମମାଗ୍ରତଃ ।। 4.1.8.
ସେ ପଚାରିଲେ: ଏମାନେ କିଏ, ଏମିତି ଅଜଗର ଦେହ ଥିବା ଲୋକମାନେ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହା କହ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅଯଂ ପିଶାଚଲୋକୋତ୍ର ଵସଂତି ପିଶିତାଶନାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏମାନେ ପିଶାଚ ଲୋକରେ ରହୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ପିଶାଚମାନେ।
ଶିଵଂ ପ୍ରସଂଗତୋଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସକୃତ୍ତ୍ଵଶୁଚିଚେତସଃ
ଶିବଙ୍କ ସଂଗରେ ଏକଥର ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପୂଜା କରିଲେ,
ତତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଵୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଆଗରେ ହସୁଥିବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି।
ଲୋକୈରପ୍ଯୁଷିତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ଯାମଲାଂଗୈଶ୍ଚ ଲୋମଶୈଃ
ଏହି ଲୋକରେ ଅନେକ ଲୋକ ରହୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ କଳା ଓ ଲୋମରେ ଢ଼କି ରହିଛି।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଗୁହ୍ଯକାନାମଯଂ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେତେ ଵୈ ଗୁହ୍ଯକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହା ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କର ଲୋକ; ଏମାନେ ଗୁହ୍ୟକ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ଵମାର୍ଗଗାଧନାଢ୍ଯାଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ରପ୍ରାଯାଃ କୁଟୁଂବିନଃ
ଏମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶୂଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥ, ନିଜ ଉପାୟରେ ଧନୀ।
ନ ତିଥିଂ ନୈଵ ଵାରଂ ଚ ସଂକ୍ରାତ୍ଯାଦି ନ ପର୍ଵ ଚ
ଏମାନେ ତିଥି, ଦିନ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି କିମ୍ବା ପର୍ବ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଏକମେଵ ହି ଜାନଂତି କୁଲପୂଜ୍ଯୋ ହି ଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏମାନେ କେବଳ ଏକ ଜିନିଷ ଜାଣନ୍ତି: ଘରରେ ସମ୍ମାନିତ ଦ୍ୱିଜ।
ସମୃଦ୍ଧିଭାଜୋହ୍ଯତ୍ରାପି ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗୁହ୍ଯକାଃ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠି ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ତତୋ ଵିଲୋକଯାମାସ ଲୋକଂ ଲୋଚନଶର୍ମଦମ୍ 4.1.8.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଏକ ଲୋକ, ଯାହା ଚକ୍ଷୁକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦେଵାନାଂ ଗାଯନାଦ୍ଯେତେ ଚାରଣାଃ ସ୍ତୁତିପାଠକାଃ
ଏମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇବା ଓ ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବା ଚାରଣ।
ଗୀତଜ୍ଞା ଅତିଗୀତେନ ତୋଷଯଂତି ନରାଧିପାନ୍
ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏମାନେ ଅତି ଭଲ ଗାଇବାରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି।
ରାଜ୍ଞାଂ ପ୍ରସାଦଲବ୍ଧାନି ସୁଵାସାଂସି ଧନାନ୍ଯପି
ରାଜାଙ୍କର କୃପାରେ ଏମାନେ ଭଲ ପୋଶାକ ଓ ଧନ ପାଆନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ଗୀତଂ ଗାଯଂତ୍ଯହର୍ନିଶମ୍
ଏମାନେ ଏହି ଧନ ଓ ପୋଶାକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ଦିନ ରାତି ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗାଂଧର୍ଵୋ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କର ଲୋକ ଏମାନେ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଗୀତଵିଦ୍ଯାପ୍ରଭାଵେନ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦୋ ମହାନ୍
ଗୀତ ଶିକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେବ ଋଷି ନାରଦ ମହାନ ଭାବରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ତୁଂବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୋଭୌ ଦେଵାନାମତିଦୁର୍ଲଭୌ
ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ନାରଦ, ଦୁଇଜଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଯଦି ଗୀତଂ କ୍ଵଚିଦ୍ଗୀତଂ ଶ୍ରୀମଦ୍ଧରିହରାଂତିକେ
ଯଦି କେଉଁଠି ଗୀତ ଗାଯାଯିବା ହରି ଓ ହରାଙ୍କ ନିକଟରେ ହୁଏ,
ଗୀତଜ୍ଞୋ ଯଦି ଗୀତେନ ନାପ୍ନୋତି ପରମଂ ପଦମ୍
ଯଦି ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ ଗୀତ ଗାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିନାହାନ୍ତି,