ଯମଦୂତା ନ ଯସ୍ଯାଂ ହି ପ୍ରଵିଶଂତି କଦାଚନ
ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ବି ଯମର ଦୂତମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ହାଟକେଶୋ ମହାକାଲସ୍ତାରକେ ଶସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହାଟକେଶ, ମହାକାଳ, ତାରକ ଏବଂ ଶସ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଜ୍ଯୋତିଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେ ପଶ୍ଯଂତୀହ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସିଦ୍ଧବଟରେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଆଲୋକ ଏଠି।
ମହାକାଲସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ କଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ଵଚିତ
ଯେଉଁମାନେ କଷ୍ଟ କରି ଏକଥର ମଧ୍ୟ ମହାକାଳଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ—
ମହାକାଲପତାକାଗ୍ରୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟପୃଷ୍ଠାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
ମହାକାଳଙ୍କ ପତାକା ଯାହାଙ୍କ ପିଠିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେମାନେ ଘୋଡ଼ା।
ମହାକାଲମହାକାଲମହାକାଲେତିସଂତତମ୍
ନିରନ୍ତର 'ମହାକାଳ, ମହାକାଳ, ମହାକାଳ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ।
ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଭୂତେଶଂ ମହାକାଲଂ ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ 4.1.7.
ଏଭଳି ଭାବେ ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ ମହାକାଳଙ୍କୁ ପୂଜିଲାପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ—
ଯୁଗେଯୁଗେ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯା ରତ୍ନାନି ପରିତୋ ମୁଷନ୍ 4.1.7.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରତ୍ନ ଚୋରାଯାଏ।
ଚିଂତାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନୋଭୂତ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶୋ ଜୀଵିତେ ଧନେ 4.1.7.
ଚିନ୍ତାର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇ, ଜୀବନ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପୀଡାସୀଦତିଦାରୁଣା 4.1.7.
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପୀଡ଼ା ହେଲା।
ତଦ୍ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ପୀତଵାସାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତାପରେ, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରିଟି ହାତ ଧରିଥିଲେ।
ନ ତୃପ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଚ୍ଛ୍ରୀମୁଖେରିତାମ୍
ତୁମର ମଧୁର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ।
ମାଯାପୁର୍ଯାଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯାଂ ଶିଵଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ମାୟାପୁରୀ ଓ ମୁକ୍ତିପୁରୀରେ, ଶିବଶର୍ମା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପୁରୋଦ୍ଦିଶ୍ଯାମୁମେଵାର୍ଥମିତିହାସୋ ମଯାଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି।
ଶୃଣୁ କାଂତେ ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଂ କଥାଂ ପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଶୁଣ, ପ୍ରିୟେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅର୍ଥ ଥିବା, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁକାମୋହଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ
ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହାତ ଯୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଛି।
ନ ନାମ ଯୁଵଯୋର୍ଵେଦ୍ମି ଵେଦ୍ମ୍ଯାକୃତ୍ଯା ଚ କିଂଚନ
ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ନାମ ଜାଣେନି, ଆଉ ତୁମମାନଙ୍କ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା କିଛି ବୁଝିପାରୁନି।
ଏତଦେଵ ହି ନୌ ନାମ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀମତା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଯେଉଁ ନାମ କହିଛ, ସେଇ ଆମର ନାମ।
ଯଦନ୍ଯଦପି ତେ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ତଦଶଂକିତମ୍
ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଚନଂ ଭଗଵଦ୍ଗଣଭାଷିତମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି,
କ ଇମେ ଵିକୃତାକାରା ବ୍ରୂତମେତନ୍ମମାଗ୍ରତଃ ।। 4.1.8.
ସେ ପଚାରିଲେ: ଏମାନେ କିଏ, ଏମିତି ଅଜଗର ଦେହ ଥିବା ଲୋକମାନେ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହା କହ।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଅଯଂ ପିଶାଚଲୋକୋତ୍ର ଵସଂତି ପିଶିତାଶନାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏମାନେ ପିଶାଚ ଲୋକରେ ରହୁଥିବା, ମାଂସ ଖାଇଥିବା ପିଶାଚମାନେ।
ଶିଵଂ ପ୍ରସଂଗତୋଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସକୃତ୍ତ୍ଵଶୁଚିଚେତସଃ
ଶିବଙ୍କ ସଂଗରେ ଏକଥର ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ପୂଜା କରିଲେ,
ତତୋ ଗଚ୍ଛନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାଵୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ଆଗକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଆଗରେ ହସୁଥିବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଭରି ରହିଛନ୍ତି।
ଲୋକୈରପ୍ଯୁଷିତଂ ଲୋକଂ ଶ୍ଯାମଲାଂଗୈଶ୍ଚ ଲୋମଶୈଃ
ଏହି ଲୋକରେ ଅନେକ ଲୋକ ରହୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ କଳା ଓ ଲୋମରେ ଢ଼କି ରହିଛି।
ଗଣାଵୂଚତୁଃ ଗୁହ୍ଯକାନାମଯଂ ଲୋକସ୍ତ୍ଵେତେ ଵୈ ଗୁହ୍ଯକାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଗଣମାନେ କହିଲେ: ଏହା ଗୁହ୍ୟକମାନଙ୍କର ଲୋକ; ଏମାନେ ଗୁହ୍ୟକ ଭାବରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ଵମାର୍ଗଗାଧନାଢ୍ଯାଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ରପ୍ରାଯାଃ କୁଟୁଂବିନଃ
ଏମାନେ ଅଧିକାଂଶ ଶୂଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥ, ନିଜ ଉପାୟରେ ଧନୀ।
ନ ତିଥିଂ ନୈଵ ଵାରଂ ଚ ସଂକ୍ରାତ୍ଯାଦି ନ ପର୍ଵ ଚ
ଏମାନେ ତିଥି, ଦିନ, ସଂକ୍ରାନ୍ତି କିମ୍ବା ପର୍ବ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଏକମେଵ ହି ଜାନଂତି କୁଲପୂଜ୍ଯୋ ହି ଯୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏମାନେ କେବଳ ଏକ ଜିନିଷ ଜାଣନ୍ତି: ଘରରେ ସମ୍ମାନିତ ଦ୍ୱିଜ।
ସମୃଦ୍ଧିଭାଜୋହ୍ଯତ୍ରାପି ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଗୁହ୍ଯକାଃ
ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠି ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।