ସପ୍ତାନାଂ ଚ ପୁରୀଣାଂ ହି ଧୁରୀ ଣାମଵଯାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସତ୍ୟକୁହୁଛି, ସାତଟି ପୁରୀର ଭାର ଉଠାଇଛି ।
ତଥାପି ନ ଚତସ୍ରୋନ୍ଯା ମଯା ଦୃଗ୍ଗୋଚରୀକୃତାଃ
ତଥାପି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଆଣିପାରିନାହିଁ ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ପ୍ରତିଦିନଂ କୁର୍ଵନ୍ନୂନଂ ସଵତ୍ସରମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଲେ ମଧ୍ୟ—
ନାନା ପ୍ରମାଣୈଃ ପ୍ରଵଣୋ ନିରଗାତ୍ସ ତଥାପ୍ଯହୋ
ନାନା ପ୍ରୟାସ ଓ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ହାୟ—
କିଂ କୁର୍ଵଂତି ହି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସପ୍ରମାଣାନି ସୁଂଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର କଣ ଉପକାର?
କଃ ସମୁଚ୍ଚଲିତଂ ଚେତସ୍ତୋଯଂଵା ସଂପ୍ରତୀପଯେତ୍
ମନ ଯେତେବେଳେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ କିଏ ପୁଣି ଶାନ୍ତ କରିପାରିବ?
ଶିଵଶର୍ମା ଵ୍ରଜନ୍ସୋଥ ଦେଶାଦ୍ଦେଶାଂତରଂ କ୍ରମାତ୍ 4.1.7.
ଶିବଶର୍ମା ଏଭଳି ଦେଶରୁ ଦେଶକୁ କ୍ରମେ ଯାଉଥିଲେ—
କଲ୍ପେକଲ୍ପେଖିଲଂଵିଶ୍ଵଂ କାଲଯେଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ଯିଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିଜ ଖେଳରେ ଲୟ କରିଦିଅନ୍ତି—
ପାପାଦଵଂତୀ ସା ଵିଶ୍ଵମଵଂତୀତି ନିଗଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କୁ ଅବନ୍ତୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କାରଣ ସେ ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ।
ଵିପନ୍ନୋ ଯତ୍ର ଵୈ ଜଂତୁଃ ପ୍ରାପ୍ଯାପି ଶଵତାଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଣୀ, ଏଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ମୃତଦେହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ—
ଯମଦୂତା ନ ଯସ୍ଯାଂ ହି ପ୍ରଵିଶଂତି କଦାଚନ
ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ବି ଯମର ଦୂତମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ହାଟକେଶୋ ମହାକାଲସ୍ତାରକେ ଶସ୍ତଥୈଵ ଚ
ହାଟକେଶ, ମହାକାଳ, ତାରକ ଏବଂ ଶସ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଜ୍ଯୋତିଃ ସିଦ୍ଧଵଟେ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେ ପଶ୍ଯଂତୀହ ଯେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସିଦ୍ଧବଟରେ ଯେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଦେଖନ୍ତି, ସେଇ ଆଲୋକ ଏଠି।
ମହାକାଲସ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୈର୍ଦୃଷ୍ଟଂ କଷ୍ଟିଭିଃ କ୍ଵଚିତ
ଯେଉଁମାନେ କଷ୍ଟ କରି ଏକଥର ମଧ୍ୟ ମହାକାଳଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ—
ମହାକାଲପତାକାଗ୍ରୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟପୃଷ୍ଠାସ୍ତୁରଂଗମାଃ
ମହାକାଳଙ୍କ ପତାକା ଯାହାଙ୍କ ପିଠିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେମାନେ ଘୋଡ଼ା।
ମହାକାଲମହାକାଲମହାକାଲେତିସଂତତମ୍
ନିରନ୍ତର 'ମହାକାଳ, ମହାକାଳ, ମହାକାଳ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ।
ଏଵମାରାଧ୍ଯ ଭୂତେଶଂ ମହାକାଲଂ ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ 4.1.7.
ଏଭଳି ଭାବେ ଭୂତମାନଙ୍କ ନାଥ ମହାକାଳଙ୍କୁ ପୂଜିଲାପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ—
ଯୁଗେଯୁଗେ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯା ରତ୍ନାନି ପରିତୋ ମୁଷନ୍ 4.1.7.
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରତ୍ନ ଚୋରାଯାଏ।
ଚିଂତାର୍ଣଵେ ନିମଗ୍ନୋଭୂତ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶୋ ଜୀଵିତେ ଧନେ 4.1.7.
ଚିନ୍ତାର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇ, ଜୀବନ ଓ ଧନ ପାଇଁ ଆଶା ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ପୀଡାସୀଦତିଦାରୁଣା 4.1.7.
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପୀଡ଼ା ହେଲା।
ତଦ୍ଵିମାନମଥାରୁହ୍ଯ ପୀତଵାସାଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତାପରେ, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଚାରିଟି ହାତ ଧରିଥିଲେ।
ନ ତୃପ୍ତିମଧିଗଚ୍ଛାମି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵଚ୍ଛ୍ରୀମୁଖେରିତାମ୍
ତୁମର ମଧୁର ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ।
ମାଯାପୁର୍ଯାଂ ମୁକ୍ତିପୁର୍ଯାଂ ଶିଵଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ମାୟାପୁରୀ ଓ ମୁକ୍ତିପୁରୀରେ, ଶିବଶର୍ମା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପୁରୋଦ୍ଦିଶ୍ଯାମୁମେଵାର୍ଥମିତିହାସୋ ମଯାଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିଛି।
ଶୃଣୁ କାଂତେ ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଂ କଥାଂ ପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍
ଶୁଣ, ପ୍ରିୟେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅର୍ଥ ଥିବା, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା।
ଶିଵଶର୍ମୋଵାଚ କିଂଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁକାମୋହଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ
ଶିବଶର୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ହାତ ଯୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଛି।
ନ ନାମ ଯୁଵଯୋର୍ଵେଦ୍ମି ଵେଦ୍ମ୍ଯାକୃତ୍ଯା ଚ କିଂଚନ
ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ନାମ ଜାଣେନି, ଆଉ ତୁମମାନଙ୍କ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା କିଛି ବୁଝିପାରୁନି।
ଏତଦେଵ ହି ନୌ ନାମ ଯଦୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀମତା ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଯେଉଁ ନାମ କହିଛ, ସେଇ ଆମର ନାମ।
ଯଦନ୍ଯଦପି ତେ ଚିତ୍ତେ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ତଦଶଂକିତମ୍
ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵଚନଂ ଭଗଵଦ୍ଗଣଭାଷିତମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି,