ଯତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵୈକୁଂଠାଦେତ୍ଯ ମାନଵାନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ନିଜେ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ମାନବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତିଭିଃ ପରିପଠ୍ଯେତେ ସିତାଽସିତ ସରିଦ୍ଵରେ
ଧଳା ଓ କଳା ନଦୀମାନେ ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
ଶିଵଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦୁମାଲୋକଵରାତ୍ପୁନଃ ତପୋଜନମହର୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସ୍ଵର୍ଲୋକଵାସିନଃ
ଶିବଲୋକ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ଉମାଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ ଓ ତପୋଲୋକ, ଜନଲୋକ, ମହର୍ଲୋକ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅଚଲା ହିମଵନ୍ମୁଖ୍ଯାଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷାଦଯୋ ନଗାଃ
ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଭଳି ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗଛମାନେ ପର୍ବତ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଦିଗଂଗନାଃ ପ୍ରାର୍ଥଯଂତି ଯତ୍ପ୍ରଯାଗାନିଲାନପି
ଦିଗ୍ଦେବୀମାନେ ପ୍ରୟାଗର ପବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵମେଧାଦିଯାଗାଶ୍ଚ ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ରଜଃ ପୁନଃ
ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ଜ୍ଞର ଫଳକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟାଗର ଧୂଳି ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ମଜ୍ଜାଗତାନି ପାପାନି ବହୁଜନ୍ମାର୍ଜିତାନ୍ଯପି 4.1.7.
ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ଏବଂ ହୃଦୟର ଗଭୀରରେ ଥିବା ପାପ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ନାନ କରି ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଧର୍ମତୀର୍ଥମିଦଂ ସମ୍ଯଗର୍ଥତୀର୍ଥମିଦଂ ପରମ୍
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଧର୍ମର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଧନର ପ୍ରମୁଖ ତୀର୍ଥ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦି ପାପାନି ତାଵଦ୍ଗର୍ଜଂତି ଦେହିଷୁ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ଦେହୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେଯାଏଁ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସିତ ହୁଏ।
ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦଂ ସଦା ପଶ୍ଯଂତି ସୂରଯଃ
ମୁନିମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତୀ ରଜୋ ରୂପା ତମୋରୂପା କଲିଂଦଜା
ସରସ୍ୱତୀ ଧୂଳିର ରୂପ ଓ କଳିନ୍ଦଜା ଅନ୍ଧକାରର ରୂପ।
ଇଯଂ ଵେଣୀହି ନିଃଶ୍ରେଣୀ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵର୍ତ୍ମଯାସ୍ଯତଃ
ଏହି ବେଣୀ ନିର୍ବାରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗତିର ଏକ ପଥ।
କାଶୀତି କାଚିଦବଲା ଭୁଵନେଷୁ ରୂଢା ଲୋଲାର୍କ କେଶଵଵିଲୋଲଵିଲୋଚନା
କାଶୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ଖେଳୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ କେଶବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର।
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ ତୀର୍ଥରାଜପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ତୀର୍ଥୈଃ ସଂସେଵିତସ୍ଯ ଚ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ତୀର୍ଥରାଜ ପ୍ରୟାଗ—
ପାପିନାଂ ଯାନି ପାପାନି ପ୍ରସହ୍ଯ କ୍ଷାଲିତାନ୍ଯହୋ
ପାପୀମାନଙ୍କର ପାପ ଜବରଦସ୍ତି ଧୋଇଯାଏ—ଏ କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ଗୁଣାନ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜଃ ସୁଧୀଃ
ପ୍ରୟାଗର ଗୁଣ ଜାଣି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଶର୍ମା—
ପ୍ରଵେଶ ଏଵ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସ ଦେହଲିଵିନାଯକମ୍ 4.1.7.
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦ୍ୱାରର ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନିଵେଦ୍ଯମୋଦକାନ୍ପଂଚ ଵଂଚଯଂତଂ ନିଜଂ ଜନମ୍
ସେ ପାଞ୍ଚଟି ମିଠା ପିଠା ନିବେଦନ କଲେ, ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ଠକାଇ।
ଆଗତ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଣିକର୍ଣିକାଯାମୁଦଗ୍ଵହାଂ ସ୍ଵର୍ଗତରଂଗିଣୀଂ ସଃ
ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ପହଞ୍ଚି, ଉପରକୁ ବହୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଚୈଲମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ଜଲେଽମଲେଽମଲେଽଵିଲଂବମାଲଂବିତ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ
ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଡୁବି, ଅନେକ୍ଷଣ ରହି, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ଵିଧାଯ ଚ ଦ୍ରାକ୍ସ ହି ପଂଚତୀର୍ଥିକାଂ ଵିଶ୍ଵେଶମାରାଧ୍ଯ ତତୋ ଯଥାସ୍ଵମ୍
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ ଉପାସନା କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ପରେ ନିଜ ରୀତିରେ—
ନ ସ୍ଵଃ ପୁରୀ ସା ତ୍ଵନଯା ପୁରାସମଂ ସମଂଜସାପି ପ୍ରତିସାମ୍ଯମାଵହେତ
ସେହି ସହର ସ୍ୱର୍ଗ ନୁହେଁ; ଏହା ସହିତ ମଧ୍ୟ ପୁରାତନ ସହର ସମତାକୁ ପାଇପାରେନି।
ପଯୋପି ଯତ୍ରତ୍ଯମଚିଂତ୍ଯଵୈଭଵଂ ଦିଵିସ୍ଥିତା ସାଧୁସୁଧାପ୍ଯତୋମୁଧା
ଏଠାରେ ଥିବା ଦୁଧର ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ୱଳତା ଅଛି, ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅମୃତ ପାଆନ୍ତି, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ପ୍ରଚୁର ଭାବେ ମିଳେ ।
ଅନାମଯାଶ୍ଚିଂତନଯା ନ ଯେଶିତୁର୍ଜନାମନାଗ୍ଯତ୍ର ଵିନା ପିନାକିନା
ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ରୋଗ ଓ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଧନୁଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହାରୁ ବଞ୍ଚିତ ।
ନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ କୈଃ କିଲ କାଶିକେଯଂ ଜଂତୋଃ ସ୍ଥିତସ୍ଯାତ୍ର ଯତୋଂତକାଲେ
ଏହି କାଶୀକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ଯିଏ ଏଠାରେ ଅନ୍ତିମ ଶ୍ୱାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ—
ସଂସାରିଚିଂତାମଣିରତ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ତଂ ତାରକଂ ସଜ୍ଜନକର୍ଣିକାଯାମ୍
ଏଠାରେ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ମଣି ଅଛି, ଏହା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ତାରା ।
ମୁକ୍ତିଲକ୍ଷ୍ମୀ ମହାପୀଠ ମଣିସ୍ତଚ୍ଚରଣାବ୍ଜଯୋଃ 4.1.7.
ମୁକ୍ତିର ଦେବୀ, ମହାପୀଠ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପଦରେ ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି—
ଜରାଯୁଜାଂଡଜୋଦ୍ଭିଜ୍ଜାଃ ସ୍ଵେଦଜାହ୍ଯତ୍ର ଵାସିନଃ
ଏଠାରେ ଗର୍ଭରୁ, ଡିମ୍ବରୁ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ସରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ରହନ୍ତି ।
ମମ ଜନ୍ମ ଵୃଥାଜାତଂ ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମନଃ
ମୋର ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଗଲା, କାରଣ ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଓ ମୂଢ଼ ମନର ଅଧିକାରୀ ।
ପୁନଃପୁନଶ୍ଚ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମତିଥୀକୃତ୍ଯନେତ୍ରଯୋଃ
ପୁନିପୁନି, ମୁଁ ସେ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରକୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିର ଅତିଥି କରିଛି ।