ଯସ୍ମିନ୍ଵସେଃ କ୍ଷଣମହୋପୁରୁଷେ ଗଜେଽଶ୍ଵେ ସ୍ତ୍ରୈଣେ ତୃଣେ ସରସି ଦେଵକୁଲେ ଗୃହେଽନ୍ନେ
ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଯେଉଁଠି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ସେଠି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଜଣେ ଜୀବନୀ, ଘାସର ଏକ ତିନି, ଝିଲିକ, ଦେଉଳ, ଘର କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ— ସେଠି ସବୁଠି ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟମେଵ ସକଲଂ ଶୁଚିତାଂ ଲଭେତ ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯକ୍ତମେଵ ସକଲଂ ତ୍ଵଶୁଚୀହ ଲକ୍ଷ୍ମି
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ସେ ସବୁ କିଛି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତୁମେ ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ଏହି ଜଗତରେ ସେ ସବୁ କିଛି ଅପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଶ୍ରିଯଂ ଚ କମଲାଂ କମଲାଲଯାଂ ଚ ପଦ୍ମାଂ ରମାଂ ନଲିନଯୁଗ୍ମକରାଂ ଚ ମାଂ ଚ। କ୍ଷୀରୋଦଜାମମୃତକୁଂଭକରାମିରାଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯାମିତି ସଦାଜପତାଂ କ୍ଵ ଦୁଃଖମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶ୍ରୀ, କମଳା, କମଳର ନିବାସ, ପଦ୍ମା, ରମା, ଦୁଇଟି କମଳ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ମୁଁ ନିଜେ, କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଅମୃତ କୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଇରା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଯେଉଁଠି ସଦା ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠି କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ?
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଭଗଵତୀଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ହରିପ୍ରିଯାମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଭଗବତୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀରୁଵାଚ ପତିଵ୍ରତେ ତ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଲୋପାମୁଦ୍ରେ ଶୁଭଵ୍ରତେ
ଶ୍ରୀ କହିଲେ: 'ହେ ପତିବ୍ରତା, ଉଠ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା, ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପର ଧାରିଣୀ।'
ସ୍ତୁତ୍ଯାନଯା ପ୍ରସନ୍ନୋହଂ ଵ୍ରିଯତାଂ ଯଦ୍ଧୃଦୀପ୍ସିତମ୍ 4.1.5.
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ମାଗ।
ତ୍ଵଦଂଗଲକ୍ଷଣୈରେଭିଃ ସୁପଵିତ୍ରୈଶ୍ଚ ତେ ଵ୍ରତୈଃ
ତୁମ ଦେହର ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଓ ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିପତ୍ନୀଂ ତାଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ହରିପ୍ରିଯା
ଏଭଳି କହି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସେ ମୁନିର ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପୁନରାହ ମୁନେ ଜାନେ ତଵ ହୃତ୍ତାପକାରଣମ୍
ପୁଣି ସେ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ତୁମ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଦୁଃଖର କାରଣ, ମୁଁ ଜାଣିଛି।'
ଯଦା ସ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵେଶୋ ମଂଦରଂ ଗତଵାନ୍ପୁରା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ପୂର୍ବେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ,
ତତ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ପୁନର୍ଜ୍ଞାତୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କେଶଵଂ ଗଣାନ୍
ସେ ସମୟର ଘଟଣା ଜାଣିବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା, କେଶବ ଓ ଦେବମାନେ—
ତେ ଚ କାଶୀଗୁଣାନ୍ସର୍ଵେ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ କାଶୀର ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ପୁନିପୁନି ବିଚାର କରିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଥ ସ ମୁନିଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଶ୍ରିଯଂ ତତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୁନି ପରେ ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ:
ଯଦି ଦେଯୋ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଵରଯୋଗ୍ଯୋସ୍ମ୍ଯହଂ ଯଦି
ଯଦି ମୋତେ ବର ଦେବାଯୋଗ୍ୟ, ଯଦି ମୁଁ ବର ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ,
ଯେ ପଠିଷ୍ଯଂତି ଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମତ୍କୃତଂ ସଦା
ଯେମାନେ ସଦା ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସହିତ ରଚିଛି, ପଢ଼ିବେ,
ମାସ୍ତୁ ଚେଷ୍ଟଵିଯୋଗଶ୍ଚ ମାସ୍ତୁ ସଂପତ୍ତି ସଂକ୍ଷଯଃ 4.1.5.
ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଦୁଃଖ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ସମୃଦ୍ଧି ହ୍ରାସ ମଧ୍ୟ ହେବେ ନାହିଁ।
ଇତି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ସୋଥ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ବର ପାଇ, ସେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ପାରାଶର୍ଯ ଉଵାଚ ଯାଂ ଵୈ ହୃଦି ନିଧାଯେହ ପୁରୁଷଃ ପୁରୁଷାର୍ଥଭାକ୍
ପାରାଶର କହିଲେ: 'ଯିଏ ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, ମନୁଷ୍ୟ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—'
ତତଃ ଶ୍ରୀଦର୍ଶ ନାନଂଦ ସୁଧାଧାରାଧୁନୀଂ ମୁନିଃ
ତାପରେ, ଶ୍ରୀରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଯାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ମନେ ମନେ ଅମୃତ ଝରଣା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ସେ ମୁନି...
ଵହ୍ନିକୁଂଡସମୁଦ୍ଭୂତ ସୂତନିର୍ମଲମାନସ
ଯାଙ୍କର ମନ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୁନା ପରି ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ...
ପରୋପକରଣଂ ଯେଷାଂ ଜାଗର୍ତି ହୃଦଯେ ସତାମ୍
ଯେଉଁ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କର ହୃଦୟରେ ସଦା ପରଉପକାର କରିବା ଇଚ୍ଛା ଜାଗ୍ରତ ରହେ...
ତୀର୍ଥସ୍ନାନୈର୍ନ ସା ଶୁଦ୍ଧିର୍ବହୁଦାନୈର୍ନ ତତ୍ଫଲମ୍
ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ ନାହିଁ, ବହୁ ଦାନ ଦେଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ପରୋପକୃତ୍ଯା ଯୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମୋ ଦାନାଦିସଂଭଵଃ
ଯେ ଧର୍ମ ପରଉପକାର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଦାନ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇ ସଠିକ୍ ଧର୍ମ।
ପରିନିର୍ମଥ୍ଯ ଵାଗ୍ଜାଲଂ ନିର୍ଣୀତମିଦମେଵ ହି
ସମସ୍ତ ତର୍କକୁ ଭଲଭାବେ ଖୋଜିଲେ, ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ଏକମାତ୍ର ସଠିକ୍ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ।
ଉପକର୍ତୁରଗସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଜାତମେତନ୍ନିଦର୍ଶନମ୍
ଏହା ଉପକାରୀ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଉଦାହରଣ।
କରିକର୍ଣାଗ୍ରଚପଲଂ ଜୀଵିତଂ ଵିଵିଧଂ ଵସୁ
ହାଥୀର କାନର ଚୂଡ଼ା ପରି ଏହି ଜୀବନ ଓ ଏହାର ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ।
ଯଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀନାମମାତ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ନରୋ ନୋ ମାତି କୁତ୍ରଚିତ୍ 4.1.6.
କେବଳ ଅଳ୍ପ ଧନ ମିଳିଲେ କୌଣସି ଠାରେ ମଣିଷର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ମିଳେ ନାହିଁ।
ଗଚ୍ଛନ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯାସୋଥ ଦୂରାଚ୍ଛ୍ରୀଶୈଲମୈକ୍ଷତ
ତାପରେ, ସେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଅଚାନକ ଦୂରରୁ ଶ୍ରୀଶୈଳ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ପତ୍ନୀଂ ତଦା ପ୍ରୀତମନା ମୁନିଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ମୁନି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ...
ଶ୍ରୀଶୈଲ ଶିଖରଂ ଶ୍ରୀମଦିଦଂତଦ୍ଯଦ୍ଵିଲୋକନାତ୍
ଏହି ଶ୍ରୀଶୈଳ ପର୍ବତର ଶିଖର ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ...