ମନୋରଥା ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଯୁଃ ସିଦ୍ଧା ନଶ୍ଯଂତ୍ଯପି ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ଯାହା ସଫଳ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଵିଧଵାନାଂ ସ୍ତନା ଯଦ୍ଵଦ୍ଧୃଦ୍ଯେଵ ଵିଲଯଂତି ଚ
ଯେପରି ବିଧବାମାନଙ୍କର ସ୍ନା ହୃଦୟରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଭଵେତ୍କୂଲଂକପା ଯଦ୍ଵଦଲ୍ପଵର୍ଷେଣକନ୍ନଦୀ
ଯେପରି ଅଳ୍ପ ବର୍ଷା ପଡିଲେ ନଦୀ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ କୂଳ ହରାଇଯାଏ, ସେପରି ।
ଅଵିଜ୍ଞାଯାନ୍ଯ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ସ୍ଵସାମର୍ଥ୍ଯଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ
ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣିନଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ନ ତତ୍ଯାଜ ଚ ତଂ ତାପଂ କାଶୀଵିରହଜଂ ପରମ୍
କାଶୀ ଛାଡ଼ିବାର ବିରହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଭୀର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ ।
ଉଦୀଚୀ ଦିକ୍ସ୍ପୃଶମପି ସ ମୁନିର୍ମାତରିଶ୍ଵନମ୍ 4.1.5.
ସେ ମୁନି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପବନଦେବଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରେ ନ ସା ମୁଦ୍ରା କାପୀହ ଜଗତୀତଲେ
ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସେ ମୁଦ୍ରା ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ କୌଣସି ବାନର ନାହିଁ ।
କ୍ଵଚିତ୍ତିଷ୍ଠନ୍କ୍ଵଚିଜ୍ଜଲ୍ପନ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଧାଵନ୍କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଖଲନ୍
କେବେ ଦଣ୍ଡାଇ, କେବେ କଥା କହି, କେବେ ଦୌଡ଼ି, କେବେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ ।
ତତୋ ଵ୍ରଜନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ପୁଣ୍ଯରାଶିସ୍ତପୋଧନଃ
ତାପରେ, ତପସ୍ଵୀ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର, ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ।
ଵିଜିତ୍ଯଭାନୁ ନାଭାନୁଂ ଦିଵାପି ସମୁଦିତ୍ଵରାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜୟ କରି, ସେ ଦିନେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ ।
ତତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯୋ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଦଦୃଶେ ସୁଚିରଂ ସ୍ଥିତାମ୍
ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିବା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ରାତ୍ରାଵବ୍ଜେଷୁ ସଂକୋଚୋ ଦର୍ଶେଷ୍ଵବ୍ଜଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵ୍ରଜେତ୍
ରାତିରେ ପଦ୍ମ ମୁଡ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖି କେବେ କେବେ ଖୋଲିଯାଏ ।
ଯଦାରଭ୍ଯ ଦଧାରୈନାଂ ମାଧଵୋ ମାନତଃ କିଲ
ଯେବେଠୁ ମାଧବ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ଆଦରରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ କୋଲରୂପେଣ ତ୍ରାସଯଂତଂ ମହାସୁରମ୍
କୋଳ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେ ମହା ଦାନବ ଓ ତିନି ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯାଥ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ମୁନିଵର୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ କ୍ଷୀରୋଦଜେ କମଲକୋମଲଗର୍ଭ ଗୌରି ଲକ୍ଷ୍ମି ପ୍ରସୀଦ ସତତଂ ନମତାଂ ଶରଣ୍ଯେ ।। 4.1.5.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଗର୍ଭ ଥିବା, ଗୌରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସଦା ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କର ।
ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୀରୁପେଂଦ୍ରସଦନେ ମଦନୈକମାତର୍ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସି ଚଂଦ୍ରମସି ଚଂଦ୍ରମନୋହରାସ୍ଯେ। ସୂର୍ଯେ ପ୍ରଭାସି ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରିତଯେ ପ୍ରଭାସି ଲକ୍ଷ୍ମି ପ୍ରସୀଦ ସତତଂ ନମତାଂ ଶରଣ୍ଯେ
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଶ୍ରୀ, କାମଦେବଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ମା, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମନୋହର ମୁହଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସଦା ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କର ।
ତ୍ଵଂ ଜାତଵେଦସି ସଦା ଦହ୍ନାତ୍ମଶକ୍ତିର୍ଵେଧାସ୍ତ୍ଵଯା ଜଗଦିଦଂ ଵିଵିଧଂ ଵିଦଧ୍ଯାତ୍
ତୁମେ ସଦା ଅଗ୍ନିର ଜଳନ ଶକ୍ତି, ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯକ୍ତମେତଦମଲେ ହରତେ ହରୋପି ତ୍ଵଂ ପାସି ହଂସି ଵିଦଧାସି ପରାଵରାସି
ହେ ନିର୍ମଳେ, ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ହରି ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ନାଶ କର, ସୃଷ୍ଟି କର, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ତୁମେ ।
ଶୂରଃ ସ ଏଵ ସ ଗୁଣୀ , ବୁଧଃ ଧନ୍ଯୋ ମାନ୍ଯଃ ସ ଏଵ କୁଲଶୀଲ କଲାକଲାପୈଃ
ସେଠିକି ଏକମାତ୍ର ସାହସୀ, ଗୁଣବାନ୍, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ; ସେଠିକି ପରିବାର, ଚରିତ୍ର ଓ କଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵସେଃ କ୍ଷଣମହୋପୁରୁଷେ ଗଜେଽଶ୍ଵେ ସ୍ତ୍ରୈଣେ ତୃଣେ ସରସି ଦେଵକୁଲେ ଗୃହେଽନ୍ନେ
ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଯେଉଁଠି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ସେଠି ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଜଣେ ଜୀବନୀ, ଘାସର ଏକ ତିନି, ଝିଲିକ, ଦେଉଳ, ଘର କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ— ସେଠି ସବୁଠି ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତା ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ତ୍ଵତ୍ସ୍ପୃଷ୍ଟମେଵ ସକଲଂ ଶୁଚିତାଂ ଲଭେତ ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯକ୍ତମେଵ ସକଲଂ ତ୍ଵଶୁଚୀହ ଲକ୍ଷ୍ମି
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର, ସେ ସବୁ କିଛି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ତୁମେ ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ଏହି ଜଗତରେ ସେ ସବୁ କିଛି ଅପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଶ୍ରିଯଂ ଚ କମଲାଂ କମଲାଲଯାଂ ଚ ପଦ୍ମାଂ ରମାଂ ନଲିନଯୁଗ୍ମକରାଂ ଚ ମାଂ ଚ। କ୍ଷୀରୋଦଜାମମୃତକୁଂଭକରାମିରାଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯାମିତି ସଦାଜପତାଂ କ୍ଵ ଦୁଃଖମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶ୍ରୀ, କମଳା, କମଳର ନିବାସ, ପଦ୍ମା, ରମା, ଦୁଇଟି କମଳ ହାତରେ ଧରିଥିବା, ମୁଁ ନିଜେ, କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ଅମୃତ କୁମ୍ଭ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଇରା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରିୟା—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଯେଉଁଠି ସଦା ପଢ଼ାଯାଏ, ସେଠି କେଉଁ ଦୁଃଖ ରହିପାରିବ?
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଭଗଵତୀଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ହରିପ୍ରିଯାମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଭଗବତୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀରୁଵାଚ ପତିଵ୍ରତେ ତ୍ଵମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଲୋପାମୁଦ୍ରେ ଶୁଭଵ୍ରତେ
ଶ୍ରୀ କହିଲେ: 'ହେ ପତିବ୍ରତା, ଉଠ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା, ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପର ଧାରିଣୀ।'
ସ୍ତୁତ୍ଯାନଯା ପ୍ରସନ୍ନୋହଂ ଵ୍ରିଯତାଂ ଯଦ୍ଧୃଦୀପ୍ସିତମ୍ 4.1.5.
ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ମାଗ।
ତ୍ଵଦଂଗଲକ୍ଷଣୈରେଭିଃ ସୁପଵିତ୍ରୈଶ୍ଚ ତେ ଵ୍ରତୈଃ
ତୁମ ଦେହର ଏହି ଲକ୍ଷଣ ଓ ତୁମର ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୁନିପତ୍ନୀଂ ତାଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ହରିପ୍ରିଯା
ଏଭଳି କହି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସେ ମୁନିର ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପୁନରାହ ମୁନେ ଜାନେ ତଵ ହୃତ୍ତାପକାରଣମ୍
ପୁଣି ସେ କହିଲେ: 'ହେ ମୁନି, ତୁମ ହୃଦୟର ଯେଉଁ ଦୁଃଖର କାରଣ, ମୁଁ ଜାଣିଛି।'
ଯଦା ସ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵେଶୋ ମଂଦରଂ ଗତଵାନ୍ପୁରା
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ପୂର୍ବେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ,