ତପଃକ୍ରୋଧସମୁତ୍ଥାଭ୍ଯାଂ କାଶୀଵିରହଜନ୍ମନା
କାଶୀ ଛାଡ଼ିବା ଦୁଃଖରୁ ଏବଂ ତାପସ୍ୟା ଓ କ୍ରୋଧର ଶକ୍ତିରୁ, ଏହି ଘଟଣା ଘଟିଲା।
ଗିରିଃ ଖର୍ଵତରୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଵିକ୍ଷୁରଵନୀମିଵ
ପାହାଡ଼ ଛୋଟ ହୋଇଗଲା, ମାନେ ଭୂମିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପରି।
ପୁନରାଗମନଂ ଚେନ୍ମେ ତାଵତ୍ଖର୍ଵତରୋ ଭଵ
ଯଦି ସେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଆଉ ଅଧିକ ଛୋଟ ହେଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣାମାଶାଂ ସନାଥାମକରୋନ୍ମୁନିଃ
ଏଭଳି କହି, ମୁନି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନିଜର ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ମୁନିଵରେ ଵେପମାନସ୍ତଦା ଗିରିଃ
ସେ ମହାମୁନି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ସମୟରେ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିଗଲା।
ଅଦ୍ଯାଜାତଃ ପୁନରହଂ ନ ଶପ୍ତୋ ଯଦଗସ୍ତିନା 4.1.5.
ଆଜି ମୁଁ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଲି, କାରଣ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇନାହାନ୍ତି।
ଅରୁଣୋପି ଚ ତତ୍କାଲେ କାଲଜ୍ଞୋ ଽଶ୍ଵାନକାଲଯତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ସମୟ ଜଣା ଅରୁଣ ଉଷାକୁ ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ କଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଶ୍ଵୋ ଵା ପରଶ୍ଵୋ ଵାପ୍ଯାଗମିପ୍ଯତି ଵୈ ମୁନିଃ
ଆଜି, କିମ୍ବା କାଲି, କିମ୍ବା ପରେଦିନ, ସେ ମୁନି ନିଶ୍ଚୟ ଫେରିଆସିପାରନ୍ତି।
ନାଦ୍ଯାପି ମୁନିରାଯାତି ନାଦ୍ଯାପିଗିରିରେଧତେ
ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁନି ଫେରିଆସିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ପ୍ରାକ୍ରୁତିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିନାହିଁ।
ଵିଵର୍ଧିଷତି ଯୋ ନୀଚଃ ପରାସୂଯାଂ ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ଯିଏ ନିମ୍ନ ହୋଇ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ସେ କେବେ ବଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମନୋରଥା ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯେଯୁଃ ସିଦ୍ଧା ନଶ୍ଯଂତ୍ଯପି ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନ ପୂରଣ ହେବ, ଏବଂ ଯାହା ସଫଳ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଵିଧଵାନାଂ ସ୍ତନା ଯଦ୍ଵଦ୍ଧୃଦ୍ଯେଵ ଵିଲଯଂତି ଚ
ଯେପରି ବିଧବାମାନଙ୍କର ସ୍ନା ହୃଦୟରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଭଵେତ୍କୂଲଂକପା ଯଦ୍ଵଦଲ୍ପଵର୍ଷେଣକନ୍ନଦୀ
ଯେପରି ଅଳ୍ପ ବର୍ଷା ପଡିଲେ ନଦୀ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ କୂଳ ହରାଇଯାଏ, ସେପରି ।
ଅଵିଜ୍ଞାଯାନ୍ଯ ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ସ୍ଵସାମର୍ଥ୍ଯଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ
ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଜାଣିନଥିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ନ ତତ୍ଯାଜ ଚ ତଂ ତାପଂ କାଶୀଵିରହଜଂ ପରମ୍
କାଶୀ ଛାଡ଼ିବାର ବିରହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଭୀର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ସେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ ।
ଉଦୀଚୀ ଦିକ୍ସ୍ପୃଶମପି ସ ମୁନିର୍ମାତରିଶ୍ଵନମ୍ 4.1.5.
ସେ ମୁନି, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପବନଦେବଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରେ ନ ସା ମୁଦ୍ରା କାପୀହ ଜଗତୀତଲେ
ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସେ ମୁଦ୍ରା ନୁହେଁ; ଏଠାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ କୌଣସି ବାନର ନାହିଁ ।
କ୍ଵଚିତ୍ତିଷ୍ଠନ୍କ୍ଵଚିଜ୍ଜଲ୍ପନ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଧାଵନ୍କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଖଲନ୍
କେବେ ଦଣ୍ଡାଇ, କେବେ କଥା କହି, କେବେ ଦୌଡ଼ି, କେବେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ ।
ତତୋ ଵ୍ରଜନ୍ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ ପୁଣ୍ଯରାଶିସ୍ତପୋଧନଃ
ତାପରେ, ତପସ୍ଵୀ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଭଣ୍ଡାର, ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ ।
ଵିଜିତ୍ଯଭାନୁ ନାଭାନୁଂ ଦିଵାପି ସମୁଦିତ୍ଵରାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜୟ କରି, ସେ ଦିନେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ ।
ତତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯୋ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଦଦୃଶେ ସୁଚିରଂ ସ୍ଥିତାମ୍
ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିବା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ରାତ୍ରାଵବ୍ଜେଷୁ ସଂକୋଚୋ ଦର୍ଶେଷ୍ଵବ୍ଜଃ କ୍ଵଚିଦ୍ଵ୍ରଜେତ୍
ରାତିରେ ପଦ୍ମ ମୁଡ଼ିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖି କେବେ କେବେ ଖୋଲିଯାଏ ।
ଯଦାରଭ୍ଯ ଦଧାରୈନାଂ ମାଧଵୋ ମାନତଃ କିଲ
ଯେବେଠୁ ମାଧବ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ଆଦରରେ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ କୋଲରୂପେଣ ତ୍ରାସଯଂତଂ ମହାସୁରମ୍
କୋଳ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସେ ମହା ଦାନବ ଓ ତିନି ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯାଥ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ମୁନିଵର୍ଯଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ନମସ୍କାର କଲେ ।
ଅଗସ୍ତିରୁଵାଚ କ୍ଷୀରୋଦଜେ କମଲକୋମଲଗର୍ଭ ଗୌରି ଲକ୍ଷ୍ମି ପ୍ରସୀଦ ସତତଂ ନମତାଂ ଶରଣ୍ଯେ ।। 4.1.5.
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: କ୍ଷୀରସାଗରରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଗର୍ଭ ଥିବା, ଗୌରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସଦା ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କର ।
ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୀରୁପେଂଦ୍ରସଦନେ ମଦନୈକମାତର୍ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସି ଚଂଦ୍ରମସି ଚଂଦ୍ରମନୋହରାସ୍ଯେ। ସୂର୍ଯେ ପ୍ରଭାସି ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରିତଯେ ପ୍ରଭାସି ଲକ୍ଷ୍ମି ପ୍ରସୀଦ ସତତଂ ନମତାଂ ଶରଣ୍ଯେ
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଶ୍ରୀ, କାମଦେବଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ମା, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମନୋହର ମୁହଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସଦା ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଦୟା କର ।
ତ୍ଵଂ ଜାତଵେଦସି ସଦା ଦହ୍ନାତ୍ମଶକ୍ତିର୍ଵେଧାସ୍ତ୍ଵଯା ଜଗଦିଦଂ ଵିଵିଧଂ ଵିଦଧ୍ଯାତ୍
ତୁମେ ସଦା ଅଗ୍ନିର ଜଳନ ଶକ୍ତି, ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ତ୍ଵତ୍ତ୍ଯକ୍ତମେତଦମଲେ ହରତେ ହରୋପି ତ୍ଵଂ ପାସି ହଂସି ଵିଦଧାସି ପରାଵରାସି
ହେ ନିର୍ମଳେ, ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ହରି ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ତୁମେ ରକ୍ଷା କର, ନାଶ କର, ସୃଷ୍ଟି କର, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ତୁମେ ।
ଶୂରଃ ସ ଏଵ ସ ଗୁଣୀ , ବୁଧଃ ଧନ୍ଯୋ ମାନ୍ଯଃ ସ ଏଵ କୁଲଶୀଲ କଲାକଲାପୈଃ
ସେଠିକି ଏକମାତ୍ର ସାହସୀ, ଗୁଣବାନ୍, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଧନ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ; ସେଠିକି ପରିବାର, ଚରିତ୍ର ଓ କଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।