ସହୋଵାଚେତି ଜାବାଲିରାରୁଣେସିରିଡାମତା
ଏପରି ଭାବରେ ଜାବାଲି ଇରିଡାଙ୍କ ପୁଅ ଅରୁଣେୟଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ସା ସୁଷୁମ୍ଣା ପରାନାଡୀ ତ୍ରଯଂ ଵାରାଣସୀତ୍ଵସୌ
ସେ ସୁଷୁମ୍ଣା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାଡୀ, ଏହି ତିନିଟି ନାଡୀ ହେଉଛି ଏହି ବାରାଣସୀ।
ତାରକଂ ବ୍ରହ୍ମଵ୍ଯାଚଷ୍ଟେ ତେନ ବ୍ରହ୍ମ ଭଵଂତି ହି
ତାରକାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମ ହୁଏ।
ଭଗଵାନଂତକାଲେଽତ୍ର ତାରକସ୍ଯୋପଦେଶତଃ
ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ଏଠାରେ ଭଗବାନ ତାରକା ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନାଵିମୁକ୍ତସମଂକ୍ଷେତ୍ରଂ ନାଵିମୁକ୍ତସମା ଗତିଃ
ଅବିମୁକ୍ତ ସମାନ କୌଣସି କ୍ଷେତ୍ର ନାହିଁ, ଅବିମୁକ୍ତ ସମାନ କୌଣସି ଗତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଵିମୁକ୍ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯୋନ୍ଯତ୍ର କୁରୁତେ ରତିମ୍ 4.1.5.
ଅବିମୁକ୍ତକୁ ଛାଡି ଯଦି କେହି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଆସକ୍ତି ରଖେ, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଥଂ ସୁନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମୁନିର୍ମହାତ୍ମା କ୍ଷେତ୍ରପ୍ରଭାଵଂ ଶ୍ରୁତିତଃ ପୁରାଣାତ୍
ଏପରି ଭାବରେ ପୁରାଣରୁ ଶୁଣି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ସେ ମହାନ ମନ୍ଦିର ମନେ ଥିବା ମୁନି—
ଶ୍ରୀକାଲରାଜଂ ଚ ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ମୁନୀଶଵର୍ଯଃ
ତାପରେ, ଶ୍ରୀ କାଳରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜ ଅନୁରୋଧ ରଖିଲେ।
ହା କାଲରାଜପ୍ରତି ଭୂତମତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯଷ୍ଟମିପ୍ରତ୍ଯଵନୀସୁତାର୍କମ୍
ହେ କାଳରାଜ, ଆପଣ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ, ଏଠି ଭୂତମାନେ ଓ ଭୂମିର ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ହା କାଲଭୈରଵ ଭଵାନଭିତୋ ଭଯାର୍ତାନ୍ମାଭୈଷ୍ଟ ଚେ ତିଭଣନୈଃ ସ୍ଵକରଂ ପ୍ରସାର୍ଯ
ହେ କାଳଭୈରବ, ଆପଣ ଏଠି ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି—ଭୟରେ ପୀଡିତମାନେ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ! ଏହିପରି କହି, ସେ ନିଜ ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ହେ ଯକ୍ଷରାଜ ରଜନୀକର ଚାରୁମୂର୍ତେ ଶ୍ରୀପୂର୍ଣଭଦ୍ରସୁତନାଯକ ଦଂଡପାଣେ
ହେ ଯକ୍ଷରାଜ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତି, ଶ୍ରୀପୂର୍ଣ୍ଣଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ—
ତ୍ଵମନ୍ନଦସ୍ତ୍ଵଂ କିଲ ଜୀଵଦାତା ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାନଦସ୍ତ୍ଵଂ କିଲ ମୋକ୍ଷଦୋପି
ଆପଣ ଅନ୍ନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଗଣୌ ତ୍ଵଦୀଯୌ କିଲ ସଂଭ୍ରମୋଦ୍ଭ୍ରମାଵତ୍ରସ୍ଥଵୃତ୍ତାଂତ ଵିଚାରକୋଵିଦୌ
ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ଗଣ, କହାଯାଏ ଏଠି ଘଟୁଥିବା କଥା ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର, ଏଠି ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସବୁ ଘଟଣା ଜାଣିପାରନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ପ୍ରଭୋ ଢୁଂଢିଵିନାଯକ ତ୍ଵଂ ଵାଚଂ ମଦୀଯାଂ ତୁରଟାମ୍ଯନାଥଵତ୍ ।। ତ୍ଵତ୍ସ୍ଥାଃ ସମସ୍ତାଃ କିଲ ଵିଘ୍ନପୂଗାଃ କିମତ୍ର ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଵଦାସ୍ଥିତୋହମ୍
ଶୁଣନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ଢୁଣ୍ଢି ବିନାୟକ, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଅନାଥ ଓ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ; କହାଯାଏ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି—ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପରି ବିପଦରେ ପଡ଼ିଛି?
ଶୃଣ୍ଵଂତ୍ଵମୀ ପଂଚ ଵିନାଯକାଶ୍ଚ ଚିଂତାମଣିଶ୍ଚାପି କପର୍ଦିନାମା
ଏହି ପାଞ୍ଚ ବିନାୟକ ଓ କପର୍ଦ୍ଦିନାମା ଚିନ୍ତାମଣି ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପରାପଵାଦୋ ନ ମଯା କିଲୋକ୍ତଃ ପରାପକାରୋପି ମଯା କୃତୋ ନ 4.1.5.
ମୁଁ କେବେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିନାହିଁ, କିମ୍ବା କାହାକୁ କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ କରିନାହିଁ।
ଗଂଗା ତ୍ରିକାଲଂ ପରିସେଵିତା ମଯା ଶ୍ରୀଵିଶ୍ଵନାଥୋପି ସଦା ଵିଲୋକିତଃ
ମୁଁ ତିନିବେଳେ ଗଙ୍ଗାକୁ ସେବା କରିଛି, ଏବଂ ଶ୍ରୀବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ସଦା ଦେଖିଛି।
ମାତର୍ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଭଵାନିମଂଗଲେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେଶିସୌଭାଗ୍ଯଵିଧାନସୁଂଦରି
ହେ ମାଆ ଭବାନୀ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ ଓ ଶ୍ରୀମତୀ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା, ବଡ଼ ମଧ୍ୟର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ—
ସାକ୍ଷିଣ୍ଯ ଏତା କିଲକାଶିଦେଵତାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତୁ ନ ସ୍ଵାର୍ଥମହଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯତଃ
ଏହି କାଶୀର ଦେବତାମାନେ ସାକ୍ଷୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ—ମୁଁ ଏଠିରେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କିଛି କରୁନାହିଁ।
ଦଧୀଚିରସ୍ଥୀନି ନ କିଂ ପୁରା ଦଦୌ ଜଗତ୍ତ୍ରଯଂ କିଂ ନ ଦଦେଽର୍ଥିନେ ବଲିଃ
ଦଧୀଚି ପୂର୍ବେ ନିଜ ଅସ୍ଥି ଦେଇନଥିଲେ କି? ବଳି ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଦେଇନଥିଲେ କି?
ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ସମୁନୀନ୍ମୁନୀଶ୍ଵରଃ ସବାଲଵୃଦ୍ଧାନପି ତତ୍ରଵାସିନଃ
ସେ ସମସ୍ତ ମୁନି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେଠି ଥିବା ଛୋଟ ଓ ବଡ଼ମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ପ୍ରୋଷିତସ୍ଯ ପରିତୋପି ଲକ୍ଷଣୈର୍ନୀଚଵର୍ତ୍ମପରିଵର୍ତିନୋପି ଵା
ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିଦାୟ ଦେଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଖରାପ ପଥକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି—
ଵରଂ ହି କାଶ୍ଯାଂ ତୃଣଵୃକ୍ଷଗୁଲ୍ମକାଶ୍ଚରଂତି ପାପଂ ନ ଚରଂତି ନାନ୍ଯତଃ
କାଶୀରେ ଘାସ, ଗଛ, ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି, ଏଠି ଯେପରି ସିନ୍ଧୁ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ।
ଅସିଂ ହ୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ପୁନଃପୁନର୍ମୁନିଃ ପ୍ରାସାଦମାଲାଃ ପରିତୋ ଵିଲୋକଯନ୍
ମୁନି ପୁନଃପୁନି ପାଣି ଛୁଇଁ, ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ମନ୍ଦିରମାଳାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵୈରଂ ହସଂତ୍ଵଦ୍ଯ ଵିଧାଯ ତାଲିକାଂ ମିଥଃକରେଣାପି କରଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ
ଆଜି ସେମାନେ ମନ ଖୋଲି ହସନ୍ତୁ, ହାତ ତାଳି ମାରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଖେଳରେ ପରସ୍ପରଙ୍କର ହାତ ଧରନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଥଂ ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଶଃ ସ ମୁନିସ୍ତ୍ଵଗସ୍ତ୍ଯସ୍ତତ୍କ୍ରୌଂଚଯୁଗ୍ମଵଦହୋ ଅବଲାସହାଯଃ 4.1.5.
ଏଭଳି ବାରମ୍ବାର କନ୍ଦି କନ୍ଦି, ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦୁଃଖରେ ଏକାକୀ ହେଲେ, ଯେପରି ଦୁଇଟି କ୍ରଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀ ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଶିଵଶିଵେତି ଶିଵେତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଯାଵଃପ୍ରିଯେତି କଠିନାହି ଦିଵୌକସସ୍ତେ
ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ସ୍ଥିର ହୋଇ, 'ଶିବ, ଶିବ' ବୋଲି ଏବଂ 'ହେ ପ୍ରିୟ' ବୋଲି ଡାକିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା।
ଯାଵଦ୍ଵ୍ରଜେତ୍ତ୍ରିଚତୁରାଣି ପଦାନି ଖେଦାତ୍ସ୍ଵେଦୋଦବିଂଦୁକଣିକାଂଚିତଭାଲଦେଶଃ
ସେ ତିନି-ଚାରି ପଦକ୍ଷେପ ଚାଲିଲେ, କ୍ଲାନ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ଲଲାଟରେ ଘମ ଚୁଆଁ ଦେଖାଦେଲା।
ତପୋଯାନମିଵାରୁହ୍ଯ ନିମେଷାର୍ଧେନ ଵୈ ମୁନିଃ
ସେ ତାପସ୍ୟାର ରଥରେ ବସି, ଆଖିର ଅର୍ଧ ଝପକାରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଚକଂପେ ଚାଚଲସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵାଗ୍ରସ୍ଥିତମ ମୁନିମ୍
ସେ ମୁନିକୁ ଶିଖରରେ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ଭୟରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କମ୍ପିଗଲା।