ଛତ୍ରାଚ୍ଛାଦନିକାଦ୍ଯର୍ଥେ ଵର୍ଷାକାଲୋଚିତୈର୍ବହୁ
ଛତା, ଆବରଣ ଓ ଏହା ସହିତ ବର୍ଷାକାଳ ପାଇଁ ଦରକାରୀ ବିଭିନ୍ନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇଥିଲେ।
ପୁରାଣପାଠକାଂଶ୍ଚାପି ପ୍ରତିଦେଵାଲଯଂ ଧନୈଃ
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଉଳରେ ପୁରାଣ ପାଠକମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ।
ଦେଵାଲଯ ସୁଧାକାର୍ଯୈର୍ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଧାରୈରନେକଧା
ଦେଉଳରେ ଚୁନା ଲଗାଇବା ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମରାମତି କାମ କରି, ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲା।
ନୀରାଜନୈର୍ଗୁଗ୍ଗୁଲୁଭିର୍ଦଶାଂ ଗାଦି ସୁଧୂପକୈଃ 4.1.3.
ଉତ୍ତମ ଦୀପ, ଗୁଗୁଳୁ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୂପ ଦେଇ ନୀରାଜନ କରାଯାଇଥିଲା।
ପଂଚାମୃତାନାଂ ସ୍ନପନୈଃ ସୁଗଂଧ ସ୍ନପନୈରପି
ପଞ୍ଚାମୃତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ଭିଜାଇ ସ୍ନାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ମହାପୂଜାର୍ଥମାଲ୍ଯାଦି ଗୁଂଫନାର୍ଥୈସ୍ତ୍ରିକାଲତଃ
ମହାପୂଜା ପାଇଁ ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାର ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ଦିନରେ ତିନିବେଳେ ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଘଂଟାଗୁଡୁକକୁଂଭାଦି ସ୍ନାନୋପସ୍କରଭାଜନୈଃ
ଘଣ୍ଟା, ଡ଼ଉଲ, କୁମ୍ଭ ଓ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଜପହୋମୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରପାଠୈଃ ଶିଵନାମୋଚ୍ଚଭାଷଣୈଃ
ଜପ, ହୋମ, ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ ଓ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଶିବନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇଥିଲା।
ଏଵମାଦିଭିରୁଦ୍ଦଂଡୈଃ କ୍ରିଯାକାଂଡୈରନେକଶଃ
ଏପରି ଅନେକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୂଜା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୀନାନାଥାଂଶ୍ଚ ସଂତର୍ପ୍ଯ ନତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ଵିଭୁମ୍
ଦୁଃଖୀ ଓ ନିରାଶ୍ରୟମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ।
ପୁନଃ ପୁନର୍ଵିଶ୍ଵନାଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ
ପୁନିପୁନି ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ତୁତି କରି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵନାମ୍ନା ଲିଂଗମାସ୍ଥାପ୍ଯ କୁଂଡଂ କୃତ୍ଵା ତଦଗ୍ରତଃ
ସେ ନିଜ ନାମରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରି, ସେଥିରେ ଆଗରେ ଏକ କୁଣ୍ଡ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂରତୋ ଦେଵା ଦ୍ଵିତୀଯମିଵ ଭାସ୍କରମ୍
ଦେବତାମାନେ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଥିଲେ।
ସାକ୍ଷାତ୍କିଂଵାଡଵାଗ୍ନିର୍ଵା ମୂର୍ତ୍ଯା ଵୈ ତପ୍ଯତେ ତପଃ 4.1.3.
ସେ କି ସ୍ୱରୂପରେ ଅଗ୍ନିର ଦେବତା, କିମ୍ବା ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି କି?
ଅଥଵା ସର୍ଵ ତେଜାଂସି ଶ୍ରିତ୍ଵେମାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଂ ତନୁମ୍
ନାହିଁଲେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେହ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି।
ତପନସ୍ତପ୍ଯତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଦହନୋପି ହି ଦହ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅତି ତାପିତ ହେଉଛି, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଜଳିଯାଉଛି।
ଯସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଽତ୍ର ଦୃଶ୍ଯଂତେ ହିଂସ୍ରା ଅପି ସମଂତତଃ
ଯାହାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଚାରିପାଖରେ ହିଂସ୍ର ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି,
ଶୁଂଡାଦଂଡେନ କରଟିଃ ସିଂହଂ କଂଡୂଯତେଽଭଯଃ
ଏଠାରେ ହାତୀ ତାଙ୍କର ସୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ସିଂହକୁ ଖୁଜୁଲାଇ ଦେଉଛି, କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।
ସୂକରଃ ସ୍ତବ୍ଧରୋମାପି ଵିହାଯ ନିଜଯୂଥକମ୍
ଏକ ଅଜଗର ମଧ୍ୟ, ତାର ଲୋମ ଉଠିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଦଳକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ଭୂଦାରୋପି ନ ଭୂଦାରଂ ତଥାକୁର୍ଯାଦ୍ଯଥାଽନ୍ଯତଃ
ମାଟି ଖୋଦିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଯେପରି ମାଟି ଖୋଦେ, ସେପରି ନିଜ ପାଇଁ ମାଟି ଖୋଦେନି।
କ୍ରୋଡୀକୃତ୍ଯ କ୍ରୋଡପୋତଂ ତରକ୍ଷୁଃ କ୍ରୀଡଯତ୍ଯହୋ
ଏକ ବାଘ, ଏକ ଅଜଗର ଛୁଆକୁ ଧରି, ଖେଳରେ ତାହା ସହ ଖେଳେ।
ଚଲତ୍ପୁଚ୍ଛୋଥ ପିବତି ଫେନିଲେନାନନେନ ଵୈ
ପୁଛ ହଲାଇ, ଝାଗ ଭରା ମୁହଁରେ ପିଏ।
ଯୂକା ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯଵୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଭକ୍ଷଯେଦ୍ଦଂତକୋଟିଭିଃ
ଏକ ଉକୁ, ଭଲଭାବେ ଦେଖିବା ପରେ, ଦାନ୍ତର ଟିପରେ ଧରି ଖାଯାଏ।
ଜାତିସ୍ଵଭାଵମାତ୍ସର୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈକତ୍ର ରମଂତି ଚ 4.1.3.
ଜନ୍ମ, ସ୍ୱଭାବ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଏକଠି ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି।
ଆଖୁଶ୍ଚାଖୁଭୁଜଃ କର୍ଣଂ କଂଡୂଯେତ ଚଲାନନଃ
ଏକ ଉଣ୍ଡୁଳି, ଚଳିତ ମୁହଁରେ, ଅନ୍ୟ ଉଣ୍ଡୁଳିର କାନ ଚୁଲାଏ।
ସ୍ଵକଂଠଂ ଘର୍ଷଯତ୍ଯେଵ କେକିକଂଠେ ଭୁଜଂଗମଃ
ଏକ ସାପ ନିଜ ଗଳାକୁ ମୟୂରର ଗଳା ସହ ଘସେ।
ଵୈରଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଲୁଠେଦୁତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯୋତ୍ପ୍ଲୁତ୍ଯ ଲୀଲଯା
ଶତ୍ରୁତା ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ଖେଳରେ ଉଛଳି ଉଛଳି ଗଡ଼ିଯାନ୍ତି।
କ୍ଷୁଧାଂଧୋପି ନ ଗୃହ୍ଣାତି ସୋପି ତସ୍ମାଦ୍ବିଭେତି ନୋ
ଭୋକରେ ଅନ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଧରେନି; ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରେନି।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟିପାତଂ ମୁଂଚନ୍ଵୈ ଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଦୂରଂ ଵ୍ରଜତ୍ଯହୋ ଉଭେ କଥଯତୋ ଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସଖ୍ଯାଵିଵମୁଦାନ୍ଵିତେ
ବାଘ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ; ଦୁଇଜଣ ମିଶି ଆନନ୍ଦରେ ମିତ୍ରଭାବରେ କଥାହୁଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପ୍ଯୁଦ୍ଦଂଡକୋଦଂଡଂ ଶବରଂ ଶଂବରୋମୃଗଃ
ଉଠା ଧନୁଷ ଧରିଥିବା ଶିକାରୀକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ହରିଣ ଭାଗେନି।