ଶୃଂଗାଗ୍ରେ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ଖୁରାଗ୍ରେ ସର୍ଵ ପର୍ଵତାଃ
ଗାଈର ଶିଙ୍ଗର ଟିପରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଚରଣର ଟିପରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼।
ଦୀଯମାନାଂ ଚ ଗାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃତ୍ଯଂତି ପ୍ରପିତାମହାଃ
ଗାଈ ଦାନ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି ମହାପୂର୍ବଜମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି।
ରୋରୂଯଂତେ ଚ ପାପାନି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ସହ 4.1.2.
ପାପମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ଏବଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ରୋଗ ସହିତ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉଛି।
ଗଵାଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଯ କୃତ୍ଵା ଚୈଵ ପ୍ର ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଗାଈମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରଣାମ କରି ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣାବଳୀ ପରିକ୍ରମା କରି—
ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସଵର୍ଭୂତାନାଂ ଯା ଦେଵେଷୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବି ଅବସ୍ଥିତ, ସେଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵକ୍ଷସି ଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସ୍ଵାହା ଚୈଵ ଵିଭାଵସୋଃ
ଯେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିରାଜିତ, ଏବଂ ଯେ ସ୍ୱାହା ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜ୍ୟ।
ଗୋମଯଂ ଯମୁନା ସାକ୍ଷାଦ୍ଗୋମୂତ୍ରଂ ନର୍ମଦା ଶୁଭା
ଗୋମୟ ହେଉଛି ସକ୍ଷାତ୍ ଯମୁନା ନଦୀ, ଗୋମୂତ୍ର ହେଉଛି ଶୁଭ୍ର ନର୍ମଦା।
ଗଵାମଂଗେଷୁ ତିଷ୍ଠଂତି ଭୁଵନାନି ଚତୁର୍ଦଶ
ଗାଈଙ୍କ ଦେହରେ ଚଉଦ ଭୁବନ ବସିଛି।
ଇତି ମଂତ୍ରଂ ସମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ଧେନୂର୍ଵାଧେନୁମେଵ ଵା
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଟି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗାଈ କିମ୍ବା ବଛିରେ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ପୂଜା କରାଯାଏ।
ମଯା ଚ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଧଂ ଶିଵେନ ଚ ମହର୍ଷିଭିଃ । ଵିଚାର୍ଯ ଗୋଗୁଣାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥନେତି ଵିଧୀଯତେ
ମୋ ସହ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ମିଶି, ଗାଈଙ୍କ ଗୁଣ ବିଚାର କରି, ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତାବ କରନ୍ତି।
ଗାଵୋ ମେ ପୁରତଃ ସଂତୁ ଗାଵୋ ମେ ସଂତୁ ପୃଷ୍ଠତଃ
ମୋ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ଗାଈମାନେ ଆଗରେ ରହୁନ୍ତୁ, ଗାଈମାନେ ପଛରେ ମଧ୍ୟ ରହୁନ୍ତୁ।
ନୀରାଜଯତି ଯୋଂଗାନି ଗଵାଂ ପୁଚ୍ଛେନ ଭାଗ୍ଯଵାନ୍
ଯିଏ ଗାଈଙ୍କ ପୁଛରେ ତାଲି ଦେଇ ଗାଈଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଆରତି କରେ, ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଗୋଭିର୍ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ଵେଦୈଶ୍ଚ ସତୀଭିଃ ସତ୍ଯଵାଦିଭିଃ 4.1.2.
ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ, ସତୀ ଓ ସତ୍ୟବାଦି ଜନନୀମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ହୁଏ।
ମମ ଲୋକାତ୍ପରୋଲୋକୋ ଵୈକୁଂଠ ଇତି ଗୀଯତେ
ମୋ ଲୋକ ଠାରୁ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଜଗତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଶିଵଲୋକସ୍ତଦୁପରି ଗୋଲୋ କସ୍ତତ୍ସମୀପତଃ
ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି ଶିବଙ୍କ ଲୋକ, ତାହାଠାରୁ ସମୀପରେ ଅଛି ଗୋଲୋକ।
ଗଵାଂ ଶୁଶ୍ରୂରୂଷକାଯେ ଚ ଗୋପ୍ରଦାଯେ ଚ ମାନଵାଃ
ଯେମାନେ ଗାଈଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି, ବଛାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ।
ଯତ୍ର କ୍ଷୀରଵହା ନଦ୍ଯୋ ଯତ୍ର ପାଯସ କର୍ଦମାଃ
ଯେଉଁଠି ନଦୀମାନେ ଦୁଧ ଭରି ବହେ, ଯେଉଁଠି ମାଟି ଦହିରୁ ତିଆରି, ସେଠି ସଫଳତା ଅଛି।
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତିପୁରାଣଜ୍ଞା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବେଦ, ସୃତି ଓ ପୁରାଣ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ।
ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତୀ ତୁ ନେତ୍ରେ ଦ୍ଵେ ପୁରାଣଂ ହୃଦଯଂ ସ୍ମୃତମ୍ ପୁରାଣହୀନାଦ୍ଧୃଚ୍ଛୂନ୍ଯାତ୍କାଣାଂଧାଵପି ତୌ ଵରୌ
ବେଦ ଓ ସୃତି ହେଉଛି ଦୁଇ ଆଖି, ପୁରାଣ ହେଉଛି ହୃଦୟ; ଯଦିଓ କେହି ଅନ୍ଧ ବା ଏକା ଆଖି ଥିବେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ, କିନ୍ତୁ ପୁରାଣ ଛାଡିଲେ ହୃଦୟ ଖାଲି।
ତଦ୍ବାହ୍ମଣାଯ ଗୋର୍ଦେଯା ସର୍ଵତ୍ର ସୁଖମିଚ୍ଛତା
ଏହିପରି, ଯିଏ ସବୁଠାରେ ସୁଖ ଚାହେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯ ଧର୍ମେଽସ୍ତି ଜିଜ୍ଞାସା ଯସ୍ଯ ପାପାଦ୍ଭଯଂ ମହତ୍
ଯିଏ ଧର୍ମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେ, ଯିଏ ପାପକୁ ଭୟ କରେ, ସେ ଏହି ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁ।
ଚତୁର୍ଦଶସୁ ଵିଦ୍ଯାସୁ ପୁରାଣଂ ଦୀପ ଉତ୍ତମଃ 4.1.2.
ଚଉଦ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ପୁରାଣ ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦୀପ।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମନଯନା ନିର୍ମିତାଃ ସୁକୃତାର୍ଥିନଃ 4.1.2.
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଆଖି ଥିବା ସେମାନେ, ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକମାନେ ଭଲ କାମର ଫଳ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ।
ଇହ ଵଂଶଂ ପରିସ୍ଥାପ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵ ସୁଖାନି ଚ
ଏଠାରେ ନିଜ ବଂଶକୁ ଠିକ କରି, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି,
ସୂତ ଉଵାଚ ଅଵାପ୍ଯ କାଶୀଂ ଗୀର୍ଵାଣୈଃ କିମକାରି ଵଦାଚ୍ଯୁତ
ସୂତ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ସହିତ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ, ସେମାନେ କଣ କଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ? ମୋତେ କୁହ।
ଅଧୀତ୍ଯେମାଂ କଥାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ନ ତୃପ୍ତିମଧିଯାମ୍ଯହମ୍
ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ମନ ତୃପ୍ତି ହେଉନାହିଁ।
କଥଂ ଵିଂଧ୍ଯୋପ୍ଯଵାପ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରକୃତିଂ ତାଦୃଗୁନ୍ନତଃ
ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଥିବା ବିନ୍ଧ୍ୟ କିପରି ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ପୁନି ପାଇଲେ?
ଇତି କୃତ୍ସ୍ନଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଵ୍ଯାସଃ ପାରାଶରୋ ମୁନିଃ
ଏହା ସବୁ ଶୁଣି, ପାରାଶରଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟାସ ମୁନି,
ପାରାଶର ଉଵାଚ ଶୁକଵୈଶଂପାଯନାଦ୍ଯାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତ୍ଵେତେ ଚ ବାଲକାଃ
ପାରାଶର କହିଲେ: ଶୁକ, ବୈଶମ୍ପାୟନ ଓ ଏହି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ତତୋ ଵାରାଣସୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୀର୍ଵାଣାଃ ସମହର୍ଷଯଃ
ତାପରେ, ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତାମାନେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।