ଏକତସ୍ତିମିରାନ୍ନୈଶାଦେକତସ୍ତୁ ଦିଵାତପାତ୍
ଏକ ପାଖରେ ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଥିଲା, ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ଦିନର ତାପ ଥିଲା।
ଇତି ଵ୍ଯାକୁଲିତେ ଲୋକେ ସୁରାସୁରନରୋରଗେ
ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସର୍ପମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ତତଃ ସର୍ଵେ ସମାଲୋକ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନମୋ ହିରଣ୍ଯରୂପାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣେ 4.1.2.
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆକୃତି ଧାରୀ, ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯନ୍ନ ଦେଵା ଵିଜାନଂତି ମନୋ ଯତ୍ରାପି କୁଂଠିତମ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ଅଗ୍ରହଣୀୟ।
ଯୋଗିନୋ ଯଂ ହୃଦାକାଶେ ପ୍ରଣିଧାନେନ ନିଶ୍ଚଲାଃ
ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ଧ୍ୟାନରେ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
କାଲାତ୍ପରାଯ କାଲାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯାପୁରୁଷାଯ ଚ
ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, ସମୟର ନାୟକ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଷ୍ଣଵେ ସତ୍ତ୍ଵରୂପାଯ ରଜୋରୂପାଯ ଵେଧସେ
ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ରଜସ୍ ରୂପୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ବୁଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପାଯ ତ୍ରିଧାହଂକୃତଯେ ନମଃ
ବୁଦ୍ଧିର ଆକୃତି ଧାରୀ, ତିନିପ୍ରକାର ଅହଂକାରର ମୂଳ ହେଉଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମାଂଡରୂପାଯ ତଦଂତର୍ଵର୍ତିନେ ନମଃ
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆକୃତି ଧାରୀ, ତାହାର ଭିତରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅନିତ୍ଯନିତ୍ଯରୂପାଯ ସଦସତ୍ପତଯେ ନମଃ
ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ନିତ୍ୟ ଦୁଇ ରୂପର ଧାରୀ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତଵ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାସ୍ତଵ ସ୍ଵେ ଦୋଖିଲଂ ଜଗତ୍
ତୁମର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ବେଦ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ନିଜ ରାଜ୍ୟ।
ନାଭ୍ଯା ଆସୀଦଂତରିକ୍ଷଂ ଲୋମାନି ଚ ଵନସ୍ପତିଃ 4.1.2.
ତୁମର ନାଭିରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତୁମର କେଶରୁ ଗଛପଲା ଜନ୍ମିଲା।
ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯି ଦେଵ ସର୍ଵଂ ସ୍ତୋତା ସ୍ତୁତିଃ ସ୍ତଵ୍ଯ ଇହ ତ୍ଵମେଵ
ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ; ଏଠାରେ ପୂଜକ, ସ୍ତୁତି, ଓ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ—ସବୁ ତୁମେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିଧିଂ ଦେଵା ନିପେତୁର୍ଦଂଡଵତ୍କ୍ଷିତୌ
ଏଭଳି ଭାବେ ବିଧାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵୃଣୁଧ୍ଵଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ଉଠ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁପାର।
ଯଃ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯନଯା ସ୍ତୁତ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ,
ଦାସ୍ଯାମଃ ସକଲାନ୍କାମାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପୌତ୍ରାନ୍ପଶୂନ୍ଵସୁ
ମୁଁ ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି—ପୁଅ, ନାତି, ପଶୁ ଓ ଧନ।
ଐହିକାମୁଷ୍ମିକାନ୍ଭୋଗାନପଵର୍ଗଂ ତଥାଽକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପଠିତଵ୍ଯଃ ସ୍ତଵୋତ୍ତମଃ
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ତବ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାନ୍ଵେଧାଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋତ୍ଥିତାନ୍ସୁରାନ୍
ତାପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୁଣିଥରେ, ନମସ୍କାର କରି ଉଠିଥିବା ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତେ ଵେଦା ମୂର୍ତିଧରା ଇମା ଵିଦ୍ଯାସ୍ତଥାଖିଲାଃ
ଏହାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଦେହଧାରୀ ବେଦ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯମିଦଂ ଚୈଷା କରୁଣା ଭାରତୀତ୍ଵିଯମ୍ 4.1.2.
ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଏହା ହେଉଛି କରୁଣା, ଏହା ହେଉଛି ମଧୁର କଥା।
ନେହ କ୍ରୋଧୋ ନ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ଲୋଭଃ କାମୋଽଧୃତିର୍ଭଯମ୍
ଏଠାରେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, କାମନା, ଅସଂଯମ କିମ୍ବା ଭୟ ନାହିଁ।
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ବ୍ରହ୍ମରତାସ୍ତପୋନିଷ୍ଠାସ୍ତପୋଧନାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ,
ପାତିଵ୍ରତ୍ଯରତା ନାର୍ଯୋ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ,
ମାତାପିତ୍ରୋରମୀ ଭକ୍ତା ଅମୀ ଗୋଗ୍ରହଣେ ହତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଗାଁର ରକ୍ଷା କରି ଜୀବନ ଦେଇଛନ୍ତି,
ତୀର୍ଥେ ତପସ୍ଯୁପକୃତୌ ସଦାଚାରାଦିକର୍ମଣି
ତୀର୍ଥରେ, ତପସ୍ୟାରେ, ସେବାକାର୍ଯ୍ୟରେ ଓ ନୀତିମୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ,
ଗାଯତ୍ରୀ ଜାପ୍ଯନିରତା ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିଥାନ୍ତି,
ନିସ୍ପୃହାଃ ସୋମପା ଯେ ଵୈ ଦ୍ଵିଜପାଦୋଦପାଶ୍ଚ ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଆସକ୍ତିହୀନ ଓ ସୋମପାନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇଥାନ୍ତି,