ଗୃହ୍ଯତ୍ରାପ୍ରତ୍ଯୂଷ୍ଟେଃ କ୍ଷଣଂ ନାଵତିଷ୍ଠତି
ଯାତ୍ରାର ସମୟ ଆସିନଥିଲେ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯୋଜନାନାଂ ସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ଦ୍ଵେ ଶତେ ଦ୍ଵେ ଚ ଯୋଜନେ
ଦୁଇ ହଜାର, ଦୁଇ ଶଏ ଓ ଦୁଇ ଯୋଜନା ଦୂର,
ଗତେ ବହୁତିଥେକାଲେ ପ୍ରାଚ୍ଯୌଦୀଚ୍ଯାଂ ଭୃଶାର୍ଦିତାଃ
ବହୁ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ପାଇଲେ,
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯା ଦକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଶ୍ଚ ନିଦ୍ରାମୁଦ୍ରିତଲୋଚନାଃ 4.1.2.
ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଦ୍ରାରେ ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ଅହୋନାହସ୍କରାଭାଵାନ୍ନିଶାନୈଵାଽନିଶାକରାତ୍
ଦିନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ନଥିବାରୁ,
ବ୍ରହ୍ମାଂଡଂ କିମକାଂଡେ ଵୈ ଲଯମେଷ୍ଯତି ତତ୍କଥମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯଦି ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ, ତେବେ ବିଶ୍ୱ କିପରି ଲୟକୁ ପହଁଚିବ?
ସ୍ଵାହାସ୍ଵଧାଵଷଟ୍କାରଵର୍ଜିତେ ଜଗତୀତଲେ
ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା ଓ ବଷଟ୍ ନଥିବା ବେଳେ ପୃଥିବୀରେ,
ସୂର୍ଯୋଦଯାତ୍ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ଯଜ୍ଞାଦ୍ଯାଃ ସକଲାଃ କ୍ରିଯାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତାଦଯଃ ସର୍ଵେ କାଲଂ ଜାନଂତି ସୂର୍ଯତଃ
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି।
ତତ୍ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଗତିସ୍ତଂଭାତ୍ସ୍ତଂଭିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଗତି ରୁକିଯିବାରୁ ତିନି ଭୁବନ ଅଚଳ ହୋଇଗଲା।
ଏକତସ୍ତିମିରାନ୍ନୈଶାଦେକତସ୍ତୁ ଦିଵାତପାତ୍
ଏକ ପାଖରେ ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଥିଲା, ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ଦିନର ତାପ ଥିଲା।
ଇତି ଵ୍ଯାକୁଲିତେ ଲୋକେ ସୁରାସୁରନରୋରଗେ
ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସର୍ପମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ତତଃ ସର୍ଵେ ସମାଲୋକ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ନମୋ ହିରଣ୍ଯରୂପାଯ ବ୍ରହ୍ମଣେ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣେ 4.1.2.
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆକୃତି ଧାରୀ, ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଯନ୍ନ ଦେଵା ଵିଜାନଂତି ମନୋ ଯତ୍ରାପି କୁଂଠିତମ୍
ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ମନ ଅଗ୍ରହଣୀୟ।
ଯୋଗିନୋ ଯଂ ହୃଦାକାଶେ ପ୍ରଣିଧାନେନ ନିଶ୍ଚଲାଃ
ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ଧ୍ୟାନରେ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
କାଲାତ୍ପରାଯ କାଲାଯ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯାପୁରୁଷାଯ ଚ
ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, ସମୟର ନାୟକ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଵିଷ୍ଣଵେ ସତ୍ତ୍ଵରୂପାଯ ରଜୋରୂପାଯ ଵେଧସେ
ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ରଜସ୍ ରୂପୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ବୁଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପାଯ ତ୍ରିଧାହଂକୃତଯେ ନମଃ
ବୁଦ୍ଧିର ଆକୃତି ଧାରୀ, ତିନିପ୍ରକାର ଅହଂକାରର ମୂଳ ହେଉଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମାଂଡରୂପାଯ ତଦଂତର୍ଵର୍ତିନେ ନମଃ
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆକୃତି ଧାରୀ, ତାହାର ଭିତରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅନିତ୍ଯନିତ୍ଯରୂପାଯ ସଦସତ୍ପତଯେ ନମଃ
ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ନିତ୍ୟ ଦୁଇ ରୂପର ଧାରୀ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତଵ ନିଃଶ୍ଵସିତଂ ଵେଦାସ୍ତଵ ସ୍ଵେ ଦୋଖିଲଂ ଜଗତ୍
ତୁମର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ବେଦ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ନିଜ ରାଜ୍ୟ।
ନାଭ୍ଯା ଆସୀଦଂତରିକ୍ଷଂ ଲୋମାନି ଚ ଵନସ୍ପତିଃ 4.1.2.
ତୁମର ନାଭିରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତୁମର କେଶରୁ ଗଛପଲା ଜନ୍ମିଲା।
ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯି ଦେଵ ସର୍ଵଂ ସ୍ତୋତା ସ୍ତୁତିଃ ସ୍ତଵ୍ଯ ଇହ ତ୍ଵମେଵ
ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ, ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମରେ; ଏଠାରେ ପୂଜକ, ସ୍ତୁତି, ଓ ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ—ସବୁ ତୁମେ।
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଵିଧିଂ ଦେଵା ନିପେତୁର୍ଦଂଡଵତ୍କ୍ଷିତୌ
ଏଭଳି ଭାବେ ବିଧାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଵୃଣୁଧ୍ଵଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍
ଉଠ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁପାର।
ଯଃ ସ୍ତୋଷ୍ଯତ୍ଯନଯା ସ୍ତୁତ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଶୁଚିଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିବେ,
ଦାସ୍ଯାମଃ ସକଲାନ୍କାମାନ୍ପୁତ୍ରାନ୍ପୌତ୍ରାନ୍ପଶୂନ୍ଵସୁ
ମୁଁ ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି—ପୁଅ, ନାତି, ପଶୁ ଓ ଧନ।
ଐହିକାମୁଷ୍ମିକାନ୍ଭୋଗାନପଵର୍ଗଂ ତଥାଽକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ଭୋଗ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ପଠିତଵ୍ଯଃ ସ୍ତଵୋତ୍ତମଃ
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାରେ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ତବ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।