ମାଭୈଷ୍ଟ ଭଦ୍ର କାଲେନ ତଥା ପ୍ରତିଵିଧୀଯତେ
ଭୟ କରନି, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସମୟ ଆସିଲେ ଏହାର ଉପାୟ ହେବ।
ଦତ୍ତାଭଯାନ୍ମୁକୁଂଦାଦୀନ୍ଵିସୃଜ୍ଯାଂଧକସୂଦନଃ
ନିରାପଦ ଦେଇ, ଅନ୍ଧକାସୁଦନ ମୁକୁନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
କଦାଚିନ୍ମର୍ମଲକ୍ଷ୍ଯେଣ ପ୍ରୀତ୍ଯା କାଲୀତି ନିଂଦିତା
କେତେବେଳେ ଗୁପ୍ତ ଆଘାତ ପାଇଁ ସେ ଆଦରରେ 'କଳି' ବୋଲି ଡାକାଯାଇଥିଲେ।
ଯତ୍ରୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତଵତୀ ଚର୍ମ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ପରମେଶ୍ଵରୀ 1.3.2.17.
ସେଠାରେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ପିଣ୍ଡିଦେଲେ।
ସା ଚ ତ୍ଵକ୍କୌଶିକୀ ନାମ୍ନା କାଲୀ ଵିଂଧ୍ଯାଦ୍ରିଵାସିନୀ
ସେ ତ୍ୱକ୍କୌଶିକୀ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ଯିଏ କଳି ଭାବେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବାସ କରୁଥିଲେ।
ଦେଵୀ ଚ ଗୌରୀ ଶିଖରେ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ମନୋହରେ
ଏବଂ ଦେବୀ ଗୌରୀ ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ ଥିଲେ।
କ୍ରମେଣ ଦୌର୍ହୃଦଵତୀ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାସୂତ ପାର୍ଵତୀ
କ୍ରମେ ଦୀର୍ଘ ଆଶା ଧରି ଥିବା ପରେ ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତୌ ଚାଗମଵିଦଃ ପ୍ରାହୁର୍ନାରାଯଣଚତୁର୍ମୁଖୌ
ପାରମ୍ପରିକ ମତାନୁସାରେ ନାରାୟଣ ଓ ଚତୁର୍ମୁଖ ଏହି ଦୁଇଜଣ କଥା କହିଥିଲେ।
ଵର୍ଧମାନୌ ଚ ତୌ ବାଲୌ ପିତ୍ରୋରାଲୋକମାନଯୋଃ
ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ବଢ଼ିବା ସହିତ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଜାତୁ ଵୀଣାନିନାଦେନ କଦାଚିଚ୍ଚିତ୍ରଲେଖନୈଃ
କେବେ ବୀଣାର ସ୍ୱରରେ, କେବେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବାରେ ସମୟ କଟୁଥିଲା।
ଜାତୁ ଵିଦ୍ଯାଗମାଲାପୈଃ କଦାଚିଚ୍ଚିତ୍ରଵସ୍ତୁଭିଃ
କେବେ ଶିକ୍ଷା ଓ ପାରମ୍ପରିକ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ, କେବେ ଅଦ୍ଭୁତ ଜିନିଷ ଦେଖିବାରେ ସମୟ ବିତୁଥିଲା।
ପୁଷ୍ପାଵଚଯନୈର୍ଜାତୁ କଦାଚିଦ୍ଵାରିଖେଲନୈଃ
କେବେ ଫୁଲ ତୁଳିବାରେ, କେବେ ପାଣିରେ ଖେଳିବାରେ ସମୟ କଟୁଥିଲା।
ମୈନାକେନାର୍ଚିତୌ ଜାତୁ ମେନଯା ଜାତୁ ପୂଜିତୌ
କେବେ ମୈନାକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, କେବେ ମେନାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ।
ଜାତୁ ଦ୍ଯୂତଵିନୋଦେନ ଗତିଗୋଷ୍ଠ୍ଯା କଦାଚନ 1.3.2.17.
କେବେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳର ଆନନ୍ଦରେ, କେବେ ହସିମଜାକ ଓ ଆଲୋଚନାରେ ସମୟ ବିତୁଥିଲା।
ଦ୍ଯୂତନିର୍ଜିତମାଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପତ୍ଯୁରୁତ୍ସଂଗତାଂ ଗତମ୍
ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ ହାରିଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇ ନେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଇତି ତୌ ପିତରୌ ଚରାଚରାଣାଂ ନିଵସଂତୌ କନକାଚଲାଦିକେଷୁ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚରର ପିତାମାତା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବାସ କରୁଥିଲେ।
ପକ୍ଵାନ୍ନପାନୈସ୍ସା ତତ୍ର ପର୍ଯ୍ଯତର୍ପଯତ ପ୍ରଜାଃ
ସେଠାରେ ସେ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ଲୋକମାନୋକୁ ତୃପ୍ତ କରୁଥିଲେ।
ଜାତୁ ସଂଧ୍ଯାନୁସଂଧାନମୁକୁଲୀକୃତଲୋଚନମ୍
କେବେ ସାନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ଧ୍ଯାଯତେ ନୂନମଧୁନା କାପି ସୌଭାଗ୍ଯଶାଲିନୀ
ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ କୌଣସି ଭାଗ୍ୟବତୀ ଜଣେ ମହିଳା ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି।
କଥଂ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ପୁଂସାଂ କୁଟିଲା ମାନସୀ ସ୍ଥିତିଃ
ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମନର ଟେଢ଼ା ଅବସ୍ଥା କିପରି ବୁଝିବାଯିବ?
ମଯି ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯମେଵାସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ମନସି ଚେଦ୍ରହଃ
ଯଦି ଆଜି ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ରଖିଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ଦାସସ୍ତପୋଭିଃ କ୍ରୀତ ଇତ୍ଯପି
ଆଜିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କିଣାଯାଇଛି—ସେଠିପାଇଁ ସେ କହୁଛନ୍ତି।
ଅସମାନାନୁରାଗେଷୁ ନାରୀଣାଂ ମୂଢଚେତସାମ୍
ମନ ଭ୍ରମିତ ଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କର ପ୍ରେମ ସମାନ ଓ ଏକରୂପ ରହେ ନାହିଁ।
ଇତି ପ୍ରଣଯରୋଷେଣ ଦେଵ୍ଯାଃ କଲୁଷଚେତସଃ
ଏଭଳି ପ୍ରେମ ଓ କ୍ରୋଧ ମିଶି ଦେବୀଙ୍କର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଵାଷ୍ପଵାରିପ୍ଲଵେ ତସ୍ଯା ଆତାମ୍ରେ ଚ ଵିଲୋଚନେ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଅଶ୍ରୁ ଝରି ଝରି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଯତ୍ତସ୍ଯାଧୀନତିଲକଂ ଭ୍ରୁଵୋର୍ଯୁଗମଭଜ୍ଯତ 1.3.2.18.
ଭୂଵଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା ତିଲକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଅଂତର୍ମନ୍ଯୁଭରେଣାସ୍ଯାଃ କଂପତେ ସ୍ମାଧରଚ୍ଛଦଃ
ମନ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା କ୍ରୋଧର ଭାରରେ ତାଙ୍କର ତଳ ଓଠ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଅତୀଵ ରଜ୍ଯମାନେ ତତ୍ପାର୍ଵତ୍ଯା ଗଂଡମଂଡଲମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଗଣ୍ଡ ଅତ୍ୟଧିକ ଲଜ୍ଜା ଓ ଭାବନାରେ ରଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଅଂତର୍ଵେପଧୁତୌ ତସ୍ଯାଶ୍ଚକଂପାତେ ପଯୋଧରୌ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର ଭୀତରେ କମ୍ପନ ହେବାରୁ ଅଂଶ ଦୁଇଟି କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଅଚିଂତଯଚ୍ଚ ସଂଭୂଯ ସୌଭାଗ୍ଯାଭାଵତୋ ନନୁ
ସେ ଭାବିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ମୋର ଭାଗ୍ୟ ନଥିବାରୁ ହେଉଛି।