ନୀରାଜିତମିଵୋଦ୍ଦୀପୈରାଜଚଂପକକୋରକୈଃ
ସୁନା ଚମ୍ପକ ଫୁଲର ଦୀପ ଭଳି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
କ୍ଵଚିଚ୍ଚଲଦଲୈରୁଚ୍ଚୈଃ କ୍ଵଚିତ୍କାଂଚନକେତକୈଃ
କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ, କମ୍ପିତ ପତ୍ର ଓ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ସୁନା କେତକୀ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ।
କର୍କଂଧୁ ବଂଧୁଜୀଵୈଶ୍ଚ ପୁତ୍ରଜୀଵୈର୍ଵିରାଜିତମ୍ ୨୪ !। ଗଲନ୍ମଧୂ କକୁସୁମୈର୍ଧରାରୂପଧରଂହରମ୍
କର୍କନ୍ଧୁ, ବନ୍ଧୁଜୀବା ଓ ପୁତ୍ରଜୀବା ଗଛରେ ରଙ୍ଗିନ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଫୁଲ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, ପୃଥିବୀ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିଲା।
ସର୍ଜାର୍ଜୁନାଂଜନୈର୍ବୀଜୈର୍ଵ୍ଯଜନୈର୍ଵୀଜ୍ଯମାନଵତ୍
ସାଲ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅଞ୍ଜନ ଗଛର ବୀଜ ଓ ପତ୍ରରେ ପଖା ଭଳି ଉଡ଼ୁଥିଲା।
ଅମଂଦୈଃ ପିଚୁମଂଦୈଶ୍ଚ ମଂଦାରୈଃ କୋଵିଦାରକୈଃ
ମୃଦୁ ପିଚୁମନ୍ଦ, ମନ୍ଦାର ଓ କୋବିଦାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ।
ଉଦ୍ଦଂଡୈଶ୍ଚାପି ଶେହୁଂଡୈରେରଂଡୈର୍ଗୁଡପୁଷ୍ପକୈଃ
ଉଚ୍ଚ ଶେହୁଣ୍ଡ, ଏରଣ୍ଡ ଓ ଗୁଡ଼ପୁଷ୍ପ ଗଛରେ ମଧ୍ୟ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଅକ୍ଷୈଃ ପ୍ଲକ୍ଷୈଃ ଶଲ୍ଲକୀଭିର୍ଦେଵଦାରୁହରିଦ୍ରୁମୈଃ
ଅକ୍ଷ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଶଲ୍ଲକୀ, ଦେବଦାରୁ ଓ ହରିଦ୍ରୁ ଗଛରେ ଶୋଭିତ।
ଏଲାଲଵଂଗ ମରିଚକୁଲୁଂ ଜନଵନାଵୃତମ୍ 4.1.1.
ଏଲା, ଲବଙ୍ଗ, ଗୋଲମରିଚ ଓ କୁଳୁଞ୍ଜ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ଶାକଶଂଖଵନୈରମ୍ଯଂ ଚଦନୈରକ୍ତଚଂଦନୈଃ
ଶାକ ଓ ଶଂଖ ଜଙ୍ଗଲରେ ଆକର୍ଷକ, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଗଛରେ ଶୋଭିତ।
ଦ୍ରାକ୍ଷାଵଲ୍ଲୀନାଗଵଲ୍ଲୀକଣାଵଲ୍ଲୀଶତାଵୃତମ୍
ଶତଶଃ ଦ୍ରାକ୍ଷା ଲତା, ନାଗବଲ୍ଲୀ ଓ ପାନ ଲତାରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ଭ୍ରମଦ୍ଭ୍ରମରମାଲାଭିର୍ମାଲତୀଭିରଲଂକୃତମ୍
ମାଳତୀ ଫୁଲ ଓ ଘୁରୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ନାନାମୃଗଗଣାକୀର୍ଣଂ ନାନାପକ୍ଷିଵିନାଦିତମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ପଶୁ ଦଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ତୁଚ୍ଛଶ୍ରିଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଭୂମୀଃ ପରିହାଯାଗତୈରିଵ
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ତୁଚ୍ଛ ମହିମାକୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉତ୍ସୃଜଂତମିଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଵୈ ପତ୍ରପୁଷ୍ପୈରିତସ୍ତତଃ
ପତ୍ର ଓ ଫୁଲରେ ଏଠି ସେଉଁଠି ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥ ସୂର୍ଯଶତାଭାସଂ ନଭସି ଦ୍ଯୋତିତାଂବରମ୍
ତାପରେ, ଆକାଶରେ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମସୂନୁଵପୁସ୍ତେଜୋ ଦୂରୀକୃତଦରୀତମାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଦେହର ତେଜସ୍ୱୀ ଆଲୋକ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲା।
ବ୍ରହ୍ମତେଜଃସମୁଦ୍ଭୂତ ସାଧ୍ଵସଃ ସାଧୁସ ତ୍କ୍ରିଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଭୟ ଓ ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃଦୁଲତାଂ ତସ୍ଯ ଦ୍ଵୈରୂପ୍ଯେପି ସ ନାରଦଃ 4.1.1.
ତାଙ୍କର ମୃଦୁତା ଦେଖି, ଅସାଧାରଣ ଆକୃତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନାରଦ ମନେ କଲେ—
ଗୃହାନାଯାଂତମାଲୋକ୍ଯ ଗୁରୁଂଵାଽଗୁରୁମେଵ ଵା
ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଗୁରୁ ନୁହେଁ ଯେଉଁଠି ଘରକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ତଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ଶିରାଃସୋପି ଵିନମ୍ରତରକଂଧରଃ
ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଓ ଗର୍ବ ଛାଡି ଗଳା ନମ୍ର କରିଥାଏ ।
ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ କରାଗ୍ରାଭ୍ଯାମାଶୀର୍ଭିରଭିନଂଦ୍ଯ ଚ
ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଉଠାଇ, ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅଭିନନ୍ଦନ କରେ ।
ସ ଦଧ୍ନାମଧୁନାଜ୍ଯେନ ନୀରାର୍ଦ୍ରାକ୍ଷତଦୂର୍ଵ ଯା
ସେ ଦହି, ମଧୁ, ଘିଅ, ପାଣି, ଭିଜା ଅକ୍ଷତ ଓ ଦୁର୍ବା ଦିଏ ।
ଗୃହୀତାର୍ଘ୍ଯଂକିଲ ଶ୍ରାଂତଂ ପାଦସଂଵାହନାଦିଭିଃ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅତିଥିର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପାଦ ମାସାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବା କରେ ।
ଅଦ୍ଯ ସଦ୍ଯଃ ପରିହୃତଂ ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିରଜସାରଜଃ
ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ପାଦର ଧୂଳି ସତ୍ବରେ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି ।
ସଫଲର୍ଧିରହଂ ଚାଦ୍ଯ ସୁଦିଵାଦ୍ଯଚ ମେ ମୁନେ
ଆଜି ମୁଁ ନିଜେକୁ ଧନ୍ୟ ଭାବୁଛି ଏବଂ ମୋ ଦିନଟି ଶୁଭ ହୋଇଛି, ମୁନି ।
ଧରାଧରତ୍ଵଂ କୁଲିଷୁମାନ୍ଯଂ ମେଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆଜି ମୋତେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶକ୍ତି ଓ ବଜ୍ର ସମାନ କଠୋରତା ମିଳିବ ।
ପୁନରୂଚେ କୁଲିଵରଃ ସଂଭ୍ରମାପ ନ୍ନମାନସଃ
ପୁନି ସେ ମହାନ କୁଳିବର, ମନରେ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ନେଇ କଥା କହିଲେ ।
ଅଦୃଷ୍ଟଂ ତଵ ନୋଦୃଷ୍ଟଂ ଯଦିଷ୍ଟଂଵିଷ୍ଟପତ୍ରଯେ 4.1.1.
ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି ଯଦି ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଆଶା କରିଥିବା କିଛି ମିଳିନାହିଁ,
ତ୍ଵଦାଗମନଜାନନ୍ଦସଂଦୋହୈର୍ମେ ଦୁରାରଵଃ
ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନର ଆନନ୍ଦରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଗଲା ।
ଧରାଧରଣସାମର୍ଥ୍ଯଂ ମେର୍ଵାଦୌ ପୂର୍ଵପୂରୁଷୈଃ
ମେରୁ ଆଦି ପୁରୁଣା ମହାପୁରୁଷମାନେ ପୃଥିବୀ ବୋହିବାର ଶକ୍ତି ରଖୁଥିଲେ ।