ଶପଥା ଵଃ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ନ ଵଃ କ୍ଵଚିତ୍
ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମର ଶପଥ ଦେଉଛି: କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବା ନାହିଁ।
ତତୋ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପୁରୋଗିଣାମ୍
ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା।
ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚକ୍ରେଣ ନିଶିତେନ ଚ
ବାସୁଦେବ ତେଜରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵମାସୀଦାଵିଗ୍ରଂ ରାଜମଂ ଡଲମ୍
ତାପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ରାଜସଭା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।
କିମେତଦିତି ପ୍ରାହୁଶ୍ଚ ବର୍ବରୀକଃ କୁତୋ ହତଃ 1.2.66.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଏହା କଣ?' ବର୍ବରୀକ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ବିନାଶ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?'
ହାହା ପୁତ୍ରେତି ଚ ଗୃଣନ୍ପ୍ରସ୍ଖଲଂଶ୍ଚ ପଦେପଦେ
'ହା ମୋ ପୁଅ!' ବୋଲି କାନ୍ଦିକି, ସେ ପ୍ରତିଟି ପଦକୁ ଠୋକିଠୋକି ଚାଲିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ ସମାଯଯୁଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚଉଦ ଦେବୀ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସିଦ୍ଧାଂବିକା କ୍ରୋଡମାତା କପାଲୀ ତାରା ସୁଵର୍ଣା ଚ ତ୍ରିଲୋକଜେତ୍ରୀ
ସିଦ୍ଧାମ୍ବିକା, କ୍ରୋଡମାତା, କପାଳୀ, ତାରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣା ଓ ତ୍ରିଲୋକଜେତ୍ରୀ,
ଭୂତାଂବିକା ହରସିଦ୍ଧିସ୍ତଥାମୂଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତସ୍ଥୁର୍ନୃପଵିସ୍ମଯଂକରାଃ
ଭୂତାମ୍ବିକା, ହରସିଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ରଖି ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵାଃ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣେନ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ମେରୁମୂର୍ଧ୍ନି ପୁରା ପୃଥ୍ଵୀ ସମଵେତାନ୍ଦିଵୌକସଃ
ପୂର୍ବେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ, ପୃଥିବୀ ଦେବମାନେ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରାହ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵମିଦଂ ଶୃଣୁ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଏହିକଥା ଶୁଣ।'
ତତସ୍ତଥେତି ତନ୍ମେନେ ଵଚନଂ ଵିଷ୍ଣୁରଵ୍ଯଯଃ
ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ, 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି ସେହି କଥାକୁ ମନେ ରଖିଲେ।
ସୂର୍ଯଵର୍ଚେତି ଯକ୍ଷେଂଦ୍ରଶ୍ଚତୁରାଶୀତିକୋଟିପଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଚ୍ଚ ନାମକ ଯକ୍ଷେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଚଉରାଶି କୋଟି ଅନୁଚର ଥିଲେ।
ମଯି ତିଷ୍ଠତି ଦୋଷାଣାମନେକାନାଂ ମହାସ୍ପଦେ 1.2.66.
ମୁଁ ରହିଥିବା ବେଳେ, ଅନେକ ଦୋଷର ଆଶ୍ରୟ ବିସ୍ତୃତ ଅଛି।
ଅହମେକୋଽଵତୀର୍ଯୈତାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ଭୁଵୋ ଭରାନ୍
ମୁଁ ଏକା ଭାବେ ଅବତରି, ପୃଥିବୀର ଏହି ଭାରକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଚନେ ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତଂ ସମଭାଷତ
ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ସ୍ଵସାଧ୍ଯଂ ବ୍ରୂଷେ ମୋହାତ୍ତ୍ଵଂ ଶାପଯୋଗ୍ଯୋଽସି ବାଲିଶ
ତୁମେ ମୂଢ଼ତାରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କହୁଛ, ଏହିପାଇଁ ଶାପ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଵିଚାର୍ଯୈଵ ପ୍ରଭୁଷୁ ଵକ୍ତି ସୋଽର୍ହତି ଦଂଡନମ୍
ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଭାବିନା ଦ୍ରୁତ କଥା କହେ, ସେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଶରୀରନାଶଂ କୃଷ୍ଣାତ୍ତ୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶରୀର ନାଶ ପାଇବ।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ଭଵିତା ନାଶସ୍ତଦେକଂ ଦେଵ ପ୍ରାର୍ଥଯେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଏହିପରି ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି ।
ତତସ୍ତଥେତି ତଂ ପ୍ରାହ କେଶଵୋ ଦେଵସଂସଦି
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସଭାରେ କେଶବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚାଵତୀର୍ଣୋଽସୌ ସହ ଦେଵୈର୍ହରିସ୍ତଦା
ଏପରି କହି ହରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ସମୟରେ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ ।
ସୂର୍ଯଵର୍ଚାଃ ସ ଚାଯଂ ହି ନିହତୋ ଭୈମିପୁତ୍ରକଃ ତସ୍ମାଦ୍ଦୋଷୋ ନ କୃଷ୍ଣେଽସ୍ମିନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂ ମିପୈଃ
ଏହି ଭୀମପୁତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ, ସେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହାନ୍ତୁ ।
ଯଦ୍ଯେନମଧୁନା ନୈଵ ହନ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଵଚୋଽନ୍ଯଥା
ଯଦି ମୁଁ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ମାରିନଥାଏ, ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ମିଥ୍ୟା ହେଇଯିବ ।
ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରେ ମଯୈଵାଽସୌ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦେଵ୍ଯନୁସ୍ମୃତୌ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲି ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଚଂଡିକା ଦେଵୀ ତଦା ଭକ୍ତଶିରସ୍ତ୍ଵିଦମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀ ତାହାର ଭକ୍ତ ମୁଣ୍ଡକୁ ଏହିପରି କହିଲେ ।
ଯଥା ରାହୁଶିରସ୍ତଦ୍ଵତ୍ତଚ୍ଛିରଃ ପ୍ରଣନାମ ତାନ୍
ଯେପରି ରାହୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ସେପରି ସେଇ ମୁଣ୍ଡ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣୋ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ମେଘଗଂଭୀରଵାକ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର ଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ତାଵତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଵତ୍ସ ପୂଜ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ହେ ଶିଶୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବ ।