ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ମେ ଧନୁର୍ଘୋରଂ ତୂଣୀରାଵକ୍ଷଯୌ ତଥା
ମୋ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖ।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୁଃ
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତମାହ ଲଲିତଂ କୃଷ୍ଣଃ ଫାଲ୍ଗୁନଂ ପରମଂ ଵଚଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ଭାବରେ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିଲେ।
ନଵକୋଟିଯୁତୋଽନେନ ପଲାଶୀ ନିହତଃ ପୁରା
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୂର୍ବେ ନବ କୋଟି ସେନା ସହିତ ପଳାଶୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଦେ ତ୍ଵେନଂ କ୍ଵେନୋପାଯେନ କୌରଵାନ୍ 1.2.66.
ମୁଁ ପୁନିଥରେ ପଚାରିବି, କେଉଁ ଉପାୟରେ କୌରବମାନେ ହାରିପାରିବେ?
ତତଃ ସ୍ମରନ୍ଯାଦଵେଂଦ୍ରୋ ଭୈମିପୁତ୍ରମଭାଷତ
ତାପରେ ଯାଦବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଭୀମପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ।
ଭୀପ୍ମଦ୍ରୋଣକୃପଦ୍ରୌଣିକର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଦିଭିଃ
ଭୀମ, ମଦ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଦ୍ରୌଣି, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ଅଯଂ ମହାନ୍ଵିସ୍ମଯସ୍ତେ ଵଚସୋ ଭୈମିନଂଦନ
ଭୀମଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ଏହି କଥା ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ତଦ୍ବ୍ରୂହି କେନୋପାଯେନ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ଧଂସି କୌରଵାନ୍
ତେଣୁ କହ, କେଉଁ ଉପାୟରେ କୌରବମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ ହେଇପାରିବେ?
ସିଂହଵକ୍ଷାଃ ପର୍ଵତାଭୋ ନାନାଭୂଷଣଭୂଷିତଃ
ସିଂହର ଛାତି, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକୃତି, ବିଭିନ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ,
ଘଟାସ୍ଯୋ ଘଟହାସଶ୍ଚ ଊର୍ଧ୍ଵକେଶୋଽତିଦୀପ୍ତି ମାନ୍
ଘଟା ଭଳି ମୁହଁ, ଘଟା ଭଳି ହସ, ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା କେଶ, ଅସାଧାରଣ ତେଜ,
ଦେଵୀଦତ୍ତାତୁଲବଲୋ ବର୍ବରୀକୋଽଭ୍ଯଭାଷତ
ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ ବର୍ବରୀକ କହିଲେ।
ତଦହଂ ଦର୍ଶଯାମ୍ଯେଷ ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ସହକେଶଵାଃ ନିଃଶଲ୍ଯଂ ଚାପି ସଂପୂର୍ଣଂ ସିଂଦୂରାଭେଣ ଭସ୍ମନା
ତେବେ ମୁଁ ଏହା ଦେଖେଇବି; ହେ କେଶବଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ଦେଖ, ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶର ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ସିନ୍ଦୂର ରଙ୍ଗର ଖାକିରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଆକର୍ଣମାକୃପ୍ଯ ଚ ତଂ ମୁମୋଚ ମୁଖାଦଥୋଦ୍ଭୂତମଭୂଚ୍ଚ ଭସ୍ମ
କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଣି, ସେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ଖାକି ବାହାରିଲା।
ସେନାଦ୍ଵଯେ ତଚ୍ଚ ପପାତ ଶୀଘ୍ରଂ ଯସ୍ଯୈଵ ଯତ୍ରାସ୍ତି ଚ ମୃତ୍ଯୁମର୍ମ 1.2.66.
ସେ ଖାକି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ପଡ଼ିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଊରୌ ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯାପି ଶଲ୍ଯସ୍ଯାପି ଚ ଵକ୍ଷସି
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଉରୁ ଉପରେ ଏବଂ ଶଲ୍ୟଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ,
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପାଦତଲ ଲକେ କଂଠେ ଦ୍ରୁପଦମତ୍ସ୍ଯଯୋଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦତଳରେ, ଦ୍ରୁପଦ ଓ ମତ୍ସ୍ୟଙ୍କ କଣ୍ଠରେ,
ପପାତ ରକ୍ତଂ ତଦ୍ଭସ୍ମ ଯତ୍ର ଯେଷାଂ ଚ ମର୍ମ ଚ
ସେ ଲାଲ ଖାକି ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ମର୍ମସ୍ଥାନ ଥିଲା, ସେଠି ପଡ଼ିଲା।
ଇତି କୃତ୍ଵା ତତୋ ଭୂଯୋ ବର୍ବରୀକୋଽଭ୍ଯଭାଷତ
ଏଭଳି କରି ବର୍ବରୀକ ପୁଣି କହିଲେ।
ଅଧୁନା ପାତଯିଷ୍ଯାମି ମର୍ମସ୍ଵେଷାଂ ଶିତାଞ୍ଛରାନ୍
ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ମର୍ମସ୍ଥାନରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିବି।
ଶପଥା ଵଃ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ନ ଵଃ କ୍ଵଚିତ୍
ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମର ଶପଥ ଦେଉଛି: କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବା ନାହିଁ।
ତତୋ ଵିସ୍ମିତଚିତ୍ତାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପୁରୋଗିଣାମ୍
ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା।
ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଶ୍ଚକ୍ରେଣ ନିଶିତେନ ଚ
ବାସୁଦେବ ତେଜରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵମାସୀଦାଵିଗ୍ରଂ ରାଜମଂ ଡଲମ୍
ତାପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ରାଜସଭା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।
କିମେତଦିତି ପ୍ରାହୁଶ୍ଚ ବର୍ବରୀକଃ କୁତୋ ହତଃ 1.2.66.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଏହା କଣ?' ବର୍ବରୀକ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ବିନାଶ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?'
ହାହା ପୁତ୍ରେତି ଚ ଗୃଣନ୍ପ୍ରସ୍ଖଲଂଶ୍ଚ ପଦେପଦେ
'ହା ମୋ ପୁଅ!' ବୋଲି କାନ୍ଦିକି, ସେ ପ୍ରତିଟି ପଦକୁ ଠୋକିଠୋକି ଚାଲିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ ସମାଯଯୁଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚଉଦ ଦେବୀ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସିଦ୍ଧାଂବିକା କ୍ରୋଡମାତା କପାଲୀ ତାରା ସୁଵର୍ଣା ଚ ତ୍ରିଲୋକଜେତ୍ରୀ
ସିଦ୍ଧାମ୍ବିକା, କ୍ରୋଡମାତା, କପାଳୀ, ତାରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣା ଓ ତ୍ରିଲୋକଜେତ୍ରୀ,
ଭୂତାଂବିକା ହରସିଦ୍ଧିସ୍ତଥାମୂଃ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତସ୍ଥୁର୍ନୃପଵିସ୍ମଯଂକରାଃ
ଭୂତାମ୍ବିକା, ହରସିଦ୍ଧି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ରଖି ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵାଃ ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣେନ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି।