ଵସସି ଧ୍ରୁଵଚକ୍ରେ ତ୍ଵଂ ମୁନିଚକ୍ରେ ଚ ତେ ସ୍ଥିତିଃ
ତୁମେ ଧ୍ରୁବ ଚକ୍ରରେ ବସିଛ, ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କର ଚକ୍ରରେ ତୁମର ବସିବା ଅଛ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଷୁ ତ୍ଵଂ ଦେଵି ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଚ ସପ୍ତସୁ
ମା ଦେବୀ, ତୁମେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପରେ ଅଛ, ଏବଂ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଛ।
ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଚାଵତାରେଷୁ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସାହାଯ୍ଯକାରିଣୀ
ମା ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅବତାରମାନେରେ ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବା।
ଚତୁର୍ଭୁଜେ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରେ ଫଲଦେ ଚତ୍ଵରପ୍ରିଯେ
ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଚାରିଟିର ପ୍ରିୟ।
ମହାଘୋରେ କାଲରାତ୍ରି ଘଂଟାଲି ଵିକଟୋଜ୍ଵଲେ 1.2.65.
ଅତି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, କାଳରାତ୍ରୀ ଭାବେ, ଘଣ୍ଟା ଧରି, ଭୟାନକ ଜ୍ୱାଳାରେ।
ମେରୁଵାସିନି ପିଂଗାକ୍ଷି ନେତ୍ରତ୍ରାଣୈକକାରିଣି
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ନେତ୍ରର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ମହାନାଦେ ମହାଵୀର୍ଯେ ମହା ମୋହଵିନାଶିନି
ବଡ଼ ଧ୍ୱନି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ବଡ଼ ମୋହକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା।
ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲ୍ଯା ଯଦି ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯତୋଂବିକେ
ମା ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ଯଦି ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ଯଦି ସର୍ଵକୃପାଲୁଭ୍ଯଃ ସତ୍ଯତସ୍ତ୍ଵଂ କୃପାଵତୀ
ତୁମେ ଯଦି ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କୃପାଳୁମାନଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା।
ପାପୋଯମିତି ଯଦ୍ଦେଵି ପ୍ରକୁପ୍ଯସି ଵୃଥୈଵ ତତ୍
ମା ଦେବୀ, ତୁମେ ଯଦି 'ଏହି ଅପରାଧୀ' ଭାବି କ୍ରୋଧିତ ହେଉଛ, ତାହା ନିଷ୍ଫଳ।
ସ୍ଵଯମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ଯୋ ରେଣୁଂ ଵେଷ୍ଟିତସ୍ତେନ କୁପ୍ଯତି
ଯିଏ ନିଜେ ଧୂଳି ତିଆରି କରି, ସେ ତାହାରେ ଢାକି ଯାଇ, ତାହା ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ।
ଇତି ସ୍ତୁତା ପାଂଡଵେନ ଦେଵୀ କୃଷ୍ଣଚ୍ଛଵିଚ୍ଛଵିଃ
ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତା, ଦେବୀ କୃଷ୍ଣମେଘ ଚାୟାର ମହିମା।
ଵିଦ୍ଯୁତ୍କୋଟିସମାଭାସ ମୁକୁଟେନାତିଶୋଭିତା
ବିଦ୍ୟୁତର କୋଟି କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା, ମୁକୁଟରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଇଥିବା।
ପ୍ରଵାହେନେଵ ହାରେଣ ସୁରନଦ୍ଯା ଵିରାଜିତା ।। କଲ୍ପଦ୍ରୁମପ୍ରସୂନୈଶ୍ଚ ପୂର୍ଣାଵତଂସମଂଡିତା
ଦେବୀ ଦେବନଦୀର ଧାରା ପରି ହାର ଧରି ଶୋଭିତ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫୁଲର କଣ୍ଠା ଲଗାଇ ଭୂଷିତ।
ଦନ୍ତେନ୍ଦୁକାଂତିଵିଧ୍ଵସ୍ତଭକ୍ତମୋହମହାଭଯା 1.2.65.
ତାଙ୍କର ଚମକ, ହାତୀର ଦାନ୍ତ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭ୍ରମ ଓ ଭୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲା।
ଵାସସା ତଡିଦାଭେନ ମେଘଲେଖେଵ ଵେଷ୍ଟିତା
ସେ ଏମିତି ଏକ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ମେଘର ଧାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସତାଂ ଶରଣଦାଭ୍ଯାଂ ଚ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ନୂପୁରରାଜିତା
ସଦ୍ଜନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କ ପାଦ ରେ ନୂପୁର ପିନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ମଧୁର ସବ୍ଦ କରୁଥିଲା।
ଗଣୈର୍ଦେଵୀଭିରାକୀର୍ଣା ଶତପଦ୍ମୈର୍ମହାମଲୈଃ
ସେ ଦେବୀ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶତପଦ୍ମର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଭୂମୌ ନିପତ୍ଯ ରାଜେଂଦ୍ରୋ ନମୋନମ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ରାଜା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ତଥା ସମ୍ମୁଖମାଧାଵଜ୍ଜଯ ମାତରିତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଜୟ ମାଆ!'
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମୁହୁର୍ଜଗୌ
ସେ ପ୍ରଣାମ କରି ବାରମ୍ବାର ଗାଇଲେ, 'ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ!'
ପୁନଃ ପ୍ରସୀଦ ପାପସ୍ଯ କ୍ଷମାଥୀଲେ ପ୍ରସୀଦ ମେ
ପୁଣି ସେ କହିଲେ, 'ମୋ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ମୋର ପାପକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।'
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ଭଗଵତୀ ସ୍ଵଯମୁତ୍ଥାଯ ପାର୍ଥିଵମ୍
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯିବା ପରେ, ଭଗବତୀ ନିଜେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଠାଇଦେଲେ।
ଅତୋ ନେତ୍ରତ୍ରଯଂ ଦତ୍ତଂ ଦ୍ଵେ ବାହ୍ଯେ ଚାଂତରଂ ପରମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ତିନୋଟି ଚକ୍ଷୁ ଦେଲେ—ଦୁଇଟି ବାହାର ଏବଂ ଗଭୀର ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚକ୍ଷୁ।
ନାହଂ କୋପଂ ଯତ୍ର ତତ୍ର ଦର୍ଶଯାମି ଵୃକୋଦର 1.2.65.
ମୁଁ ସବୁଠାରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେନି, ଓ ବୃକୋଦର।
ନୈତତ୍ପ୍ରିଯଂ ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ମେ କ୍ରୋଧମାଚରମ୍
ଏହି କାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ମୋର ଭାଇକୁ, ପ୍ରିୟ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ କ୍ରୋଧିତ ହେଲି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଚ ନିନ୍ଦସି ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ତଚ୍ଚ ଜାନେ ଵୃକୋଦର
ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ନିନ୍ଦା କର, ଏହାକୁ ମୁଁ ଜାଣେ, ଓ ବୃକୋଦର।
ତଦେଵଂ ନୈଵ ଭୂଯସ୍ତେ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ କଥଂଚନ
ଏହିପରି କଥା କେବେ ବି ତୁମେ ପୁଣି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଦିଦାନୀଂ ସର୍ଵମେଵଂ କ୍ଷନ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ପରସ୍ପରମ୍
ଏହିଭଳି ଏବେ ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପରକୁ ଖ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିରାଵିର୍ଭଵେଦ୍ଧରିଃ
ଯେତେବେଳେ ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ହରି ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।