ଭୀମଭୀମ ଧ୍ରୁଵଂ ଦେଵୀ କୁପିତା ତେ ମହେଶ୍ଵରୀ
ଭୀମ, ନିଶ୍ଚୟ ମହେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ତୁମରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ।
ତତ୍ସାଂପ୍ରତମଭିପ୍ରୈହି ଶରଣଂ ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍
ତେଣୁ, ଏବେ ଶୀଘ୍ର ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ ।
ପ୍ରଭାଵପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ହି ସଦା ନିନ୍ଦାମି ତାଂ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ, ମୁଁ ସଦା ପୁନଃପୁନ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଭାଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ନିପତ୍ଯ ଵସୁଧାତଲେ
ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଭୂମିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମା ।
ଗତ୍ଵୈଵ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶରଣଂ ଭୀମସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ମାତରମ୍ ।। 1.2.65.
ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଇ, ଭୀମ ମାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ବାଲିଶଂ ବାଲକଂ ସ୍ଵୀଯଂ ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ତୁମର ଅବୁଝ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମୀ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶକ୍ତିର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ତ୍ଵଂ ଚ ଶାଂଭଵୀ
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଶିବଙ୍କର ଶାଂଭବୀ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେଉଛ।
ତ୍ଵମୈନ୍ଦ୍ରୀ ଚ ତ୍ଵମାଗ୍ନେଯୀ ତ୍ଵଂ ଯାମ୍ଯା ତ୍ଵଂ ଚ ନୈର୍ଋତୀ
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତୁମେ ଯମଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ନୈରୃତିଙ୍କର ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ହେଉଛ।
ଐଶାନି ଦେଵି ଵାରାହି ନାରସିଂହି ଜଯପ୍ରଦେ
ତୁମେ ଈଶାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମା ଦେବୀ; ବାରାହୀ, ନାରସିଂହୀ, ବିଜୟ ଦେଇଥିବା।
ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯେ ତ୍ଵଂ ତଥା ସୋମେ ତ୍ଵଂ ଭୌମେ ତ୍ଵଂ ବୁଧେ ଗୁରୌ
ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଅଛ, ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଛ, ତୁମେ ମଙ୍ଗଳରେ, ବୁଧରେ ଏବଂ ଗୁରୁରେ ମଧ୍ୟ ଅଛ।
ଵସସି ଧ୍ରୁଵଚକ୍ରେ ତ୍ଵଂ ମୁନିଚକ୍ରେ ଚ ତେ ସ୍ଥିତିଃ
ତୁମେ ଧ୍ରୁବ ଚକ୍ରରେ ବସିଛ, ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କର ଚକ୍ରରେ ତୁମର ବସିବା ଅଛ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପେଷୁ ତ୍ଵଂ ଦେଵି ସମୁଦ୍ରେଷୁ ଚ ସପ୍ତସୁ
ମା ଦେବୀ, ତୁମେ ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପରେ ଅଛ, ଏବଂ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଛ।
ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଚାଵତାରେଷୁ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସାହାଯ୍ଯକାରିଣୀ
ମା ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅବତାରମାନେରେ ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବା।
ଚତୁର୍ଭୁଜେ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରେ ଫଲଦେ ଚତ୍ଵରପ୍ରିଯେ
ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଫଳ ଦେଇଥିବା, ଚାରିଟିର ପ୍ରିୟ।
ମହାଘୋରେ କାଲରାତ୍ରି ଘଂଟାଲି ଵିକଟୋଜ୍ଵଲେ 1.2.65.
ଅତି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, କାଳରାତ୍ରୀ ଭାବେ, ଘଣ୍ଟା ଧରି, ଭୟାନକ ଜ୍ୱାଳାରେ।
ମେରୁଵାସିନି ପିଂଗାକ୍ଷି ନେତ୍ରତ୍ରାଣୈକକାରିଣି
ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ନେତ୍ରର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ମହାନାଦେ ମହାଵୀର୍ଯେ ମହା ମୋହଵିନାଶିନି
ବଡ଼ ଧ୍ୱନି, ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ବଡ଼ ମୋହକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା।
ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲ୍ଯା ଯଦି ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯତୋଂବିକେ
ମା ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ଯଦି ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ଯଦି ସର୍ଵକୃପାଲୁଭ୍ଯଃ ସତ୍ଯତସ୍ତ୍ଵଂ କୃପାଵତୀ
ତୁମେ ଯଦି ସତ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କୃପାଳୁମାନଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା।
ପାପୋଯମିତି ଯଦ୍ଦେଵି ପ୍ରକୁପ୍ଯସି ଵୃଥୈଵ ତତ୍
ମା ଦେବୀ, ତୁମେ ଯଦି 'ଏହି ଅପରାଧୀ' ଭାବି କ୍ରୋଧିତ ହେଉଛ, ତାହା ନିଷ୍ଫଳ।
ସ୍ଵଯମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ଯୋ ରେଣୁଂ ଵେଷ୍ଟିତସ୍ତେନ କୁପ୍ଯତି
ଯିଏ ନିଜେ ଧୂଳି ତିଆରି କରି, ସେ ତାହାରେ ଢାକି ଯାଇ, ତାହା ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ।
ଇତି ସ୍ତୁତା ପାଂଡଵେନ ଦେଵୀ କୃଷ୍ଣଚ୍ଛଵିଚ୍ଛଵିଃ
ଏଭଳି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତା, ଦେବୀ କୃଷ୍ଣମେଘ ଚାୟାର ମହିମା।
ଵିଦ୍ଯୁତ୍କୋଟିସମାଭାସ ମୁକୁଟେନାତିଶୋଭିତା
ବିଦ୍ୟୁତର କୋଟି କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା, ମୁକୁଟରେ ଅତି ଶୋଭା ପାଇଥିବା।
ପ୍ରଵାହେନେଵ ହାରେଣ ସୁରନଦ୍ଯା ଵିରାଜିତା ।। କଲ୍ପଦ୍ରୁମପ୍ରସୂନୈଶ୍ଚ ପୂର୍ଣାଵତଂସମଂଡିତା
ଦେବୀ ଦେବନଦୀର ଧାରା ପରି ହାର ଧରି ଶୋଭିତ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫୁଲର କଣ୍ଠା ଲଗାଇ ଭୂଷିତ।
ଦନ୍ତେନ୍ଦୁକାଂତିଵିଧ୍ଵସ୍ତଭକ୍ତମୋହମହାଭଯା 1.2.65.
ତାଙ୍କର ଚମକ, ହାତୀର ଦାନ୍ତ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭ୍ରମ ଓ ଭୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲା।
ଵାସସା ତଡିଦାଭେନ ମେଘଲେଖେଵ ଵେଷ୍ଟିତା
ସେ ଏମିତି ଏକ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ମେଘର ଧାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସତାଂ ଶରଣଦାଭ୍ଯାଂ ଚ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ନୂପୁରରାଜିତା
ସଦ୍ଜନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କ ପାଦ ରେ ନୂପୁର ପିନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ମଧୁର ସବ୍ଦ କରୁଥିଲା।
ଗଣୈର୍ଦେଵୀଭିରାକୀର୍ଣା ଶତପଦ୍ମୈର୍ମହାମଲୈଃ
ସେ ଦେବୀ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶତପଦ୍ମର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଭୂମୌ ନିପତ୍ଯ ରାଜେଂଦ୍ରୋ ନମୋନମ ଇତି ସ୍ଥିତଃ
ରାଜା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର 'ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର' ବୋଲି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ତଥା ସମ୍ମୁଖମାଧାଵଜ୍ଜଯ ମାତରିତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଜୟ ମାଆ!'