ତ୍ଵଂ ଚ ହୋମସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ସିଂଦୂରସଦୃଶପ୍ରଭମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରେ ଦଢ଼ିଆ ଭସ୍ମ ପରି, ସିନ୍ଦୂର ଭଳି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଛ।
ଅକ୍ଷଯ୍ଯମେତତ୍ସଂଗ୍ରାମେ ପ୍ରଥମଂ ତେ ପ୍ରମୁଂଚତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଥିଲ, ସେଠି ଏହା ଅବିନାଶୀ।
ଏଵଂ ସୁଖେନ ଵିଜଯଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜୟ ସହଜରେ ମିଳିବ।
ସାକାଂକ୍ଷମୁପକୁର୍ଯାଦ୍ଯଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେହି କିଛି ଆଶାରେ କାମ କରେ, ତାହାର ଭଲରେ କଣ ଗୁଣ ରହିଛି?
ତଦ୍ଦେହି ଭସ୍ମ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ କେନାପ୍ଯର୍ଥୋ ନ ମେଽଣ୍ଵପି
ତେଣୁ, ଏହି ଭସ୍ମ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୋତେ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ତତୋ ଭୂମିସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଯଦି କୌରଵାଃ ।। 1.2.63.
ଯଦି କୌରବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭସ୍ମ ପାଇଯିବେ,
ମହାନନର୍ଥୋ ଭଵିତା ପାଂଡଵାନାଂ ତତଃ ସ୍ଫୁଟମ୍
ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ବଡ଼ ଅପକାର ହେବ।
ଦେଵୀଭିଃ ସହିତା ଦେଵାଃ ସଂମାନ୍ଯ ଵିଜଯଂ ଚ ତେ
ଦେବୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ବିଜୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଏଵଂ ସ ଵିଜଯୋ ଵିପ୍ରଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଲେଭେ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ଏଭଳି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବିଜୟ ଓ ସଫଳତା ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତେ ତୀରେ ଦେଵ୍ଯାରାଧନତତ୍ପରେ
ଏଭଳି, ସେ ତାଳପଟରେ ବସି, ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ କେନାପି ପାଂଡଵା ଦ୍ଯୂତନିର୍ଜିତାଃ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚୋଉପଟ ଖେଳରେ ହାରିଗଲେ।
ପ୍ରାଗେଵ ଚଂଡିକାଂ ଦେଵୀଂ କ୍ଷେତ୍ରାଦୀଶାନତଃ ସ୍ଥିତାମ୍
ଏହାର ପୂର୍ବରୁ, କ୍ଷେତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋଽଭୂତ୍ତଦାନୀଂ ଚଂଡିକାଗଣଃ
ସେଠାରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କର ସଭା ଏହି ସମୟରେ ବସିଥିଲା।
ପରଂ ନାସୌ ଵେଦ ପାଣ୍ଡୂନ୍ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତଂ ଚ ନୋ ଵିଦୁଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଏ ଜାଣିନଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିନଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵୈ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀମାସାଦ୍ଯ ପାଂଡଵାଃ
ତାପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଭୀମଃ କୁଣ୍ଡମଧ୍ଯଂ ଜଲଂ ପାତୁଂ ଵିଵେଶ ହ
ତାପରେ ଭୀମ ଜଳ ପିବା ପାଇଁ କୁଣ୍ଡର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଭୀମ ତୋଯଂ ତ୍ଵଂ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଭୋ ବହିଃ
ଏ ଭୀମ, ଜଳ ଉଠାଇବା ପରେ, ପାଦ ଚିଁହି ବାହାରେ ଧୋଇନିଅ।
ଏତଦ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵଚୋ ଭୀମସ୍ତୃଷା ଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ
ଏହି ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା, ଯେଉଁ ଭୀମ ତୃଷ୍ଣାରେ ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଲଂ ପାତୁଂ ତତ୍ରୈଵ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ 1.2.64.
ସେ ଜଳକୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଜଳ ପିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଯତଃ ପୀତଂ ଜଲଂ ପୁଂସାମପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଜଳ ଏକ ଲୋକ ପାଦ ଧୋଇନାହିଁ ପିଉଛି—
ଏଵଂ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯାନେ ଚ ପାଦୌ ତତ୍ର ଵୃକୋଦରେ
ଏଭଳି, ବୃକୋଦର ସେଠାରେ ପାଦ ଧୁଅଉଥିବାବେଳେ—
ଦୁର୍ମତେ ଭୋଃ କିମେତତ୍ତ୍ଵଂ କୁରୁଷେ ପାପନିଶ୍ଚଯଃ
ଅବିବେକୀ, ତୁମେ କଣ କରୁଛ, ଏହି ପାପ କାମ କାହିଁକି କରୁଛ?
ଯତୋ ଦେଵୀ ସଦାନେନ ଜଲେନ ସ୍ନାପ୍ଯତେ ମଯା
ଏହି ଜଳ ସଦା ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ।
ମଲାକ୍ତତୋଯଂ ଯନ୍ନାମ ଅସ୍ପୃଶ୍ଯଂ ତନ୍ନରୈରପି
ଯେଉଁ ଜଳ ମଲିନ ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ ଲୋକମାନେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ତ୍ଵଂ ନିଃସରାସ୍ମାତ୍କୁଣ୍ଡାଦ୍ଭୂତ୍ଵା ବହିଃ ପିବ
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କୁଣ୍ଡରୁ ବାହାରିଯାଅ, ଏବଂ ବାହାରେ ଜଳ ପିଉ।
ଯତସ୍ତୋଯାନି ଜଂତୂନାମୁପଭୋ ଗାର୍ଥମେଵ ହି
ଏହି ଜଳ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଉପଯୋଗ ପାଇଁ ଅଟୁଟ।
ତୀର୍ଥେଷୁ କାର୍ଯଂ ସ୍ନାନଂ ଚେତ୍ଯୁକ୍ତଂ ମୁନିଵରୈରପି
ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦି ନ କ୍ରିଯତେ ପାନମଂଗପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ ତଥା
ଯଦି ଜଳ ପିବା ପୂର୍ବରୁ ଅଙ୍ଗ ଧୋଇନାହିଁ—
ଚରେଷୁ କିଂ ତୁ ସଂଵିଶ୍ଯ ସ୍ଥାଵରେଷୁ ବହିଃ ସ୍ଥିତଃ ।। 1.2.64.
ଚଳିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାହାରେ ରହିଲେ,
ସ୍ଥାଵରେଷ୍ଵପି ସଂଵିଶ୍ଯ ତନ୍ନ ସ୍ନାନଂ ଵିଧୀଯତେ
ଅଚଳ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ସ୍ନାନ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ ନାହିଁ।