ଵଯଂ ଚ ସର୍ଵାସ୍ତେ ଦାସ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ପତିଂ ପ୍ରଵୃଣୀମହେ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଆମ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ ଏବଂ ସେବା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ବର୍ବରୀକ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ହଂତୁମାଗତଃ
ସେ ବର୍ବରୀକ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯିଏ ସେଇ ଦାନବକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଛି।
ସ ଚ ଦୈତ୍ଯୋ ହତଃ ପାପଃ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯେ ମହୀତଲମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଟିଏ ମରିଗଲାପରେ ପୁଣିଥରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିପଡ଼ିବ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରିଵ୍ରତଂ ଯସ୍ମାଦହଂ ସତତମାସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ସଦା ନିରନ୍ତର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ ଵୀରଃ କାତରଂ ତାଭିରୀକ୍ଷିତଃ
ସେ ସାହସୀ ପୁରୁଷ, ଭୟଭୀତ ମହିଳାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷେଣୈଵ ପୂର୍ଵସ୍ଯା ଵିଜଯଂ ଦଦୃଶେ ଦିଶଃ 1.2.63.
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗର ବିଜୟ ଦେଖିଲେ।
କାଂତ୍ଯା ସୂର୍ଯସମାଭାସ ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ କ୍ଷଣାତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ, ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତଵ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵୀରେଶ ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ମଯାତୁଲା
ହେ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ସଫଳତା ପାଇଛି।
ଅତ ଏଵ ହି ସାଧୃନାଂ ସଂଗମିଚ୍ଛଂତି ସାଧଵଃ
ଏହିକାରଣରୁ ଭଲମନ୍ୟେ ଭଲମନ୍ୟଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଚାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଚ ହୋମସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ସିଂଦୂରସଦୃଶପ୍ରଭମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରେ ଦଢ଼ିଆ ଭସ୍ମ ପରି, ସିନ୍ଦୂର ଭଳି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଛ।
ଅକ୍ଷଯ୍ଯମେତତ୍ସଂଗ୍ରାମେ ପ୍ରଥମଂ ତେ ପ୍ରମୁଂଚତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଥିଲ, ସେଠି ଏହା ଅବିନାଶୀ।
ଏଵଂ ସୁଖେନ ଵିଜଯଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜୟ ସହଜରେ ମିଳିବ।
ସାକାଂକ୍ଷମୁପକୁର୍ଯାଦ୍ଯଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେହି କିଛି ଆଶାରେ କାମ କରେ, ତାହାର ଭଲରେ କଣ ଗୁଣ ରହିଛି?
ତଦ୍ଦେହି ଭସ୍ମ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ କେନାପ୍ଯର୍ଥୋ ନ ମେଽଣ୍ଵପି
ତେଣୁ, ଏହି ଭସ୍ମ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୋତେ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ତତୋ ଭୂମିସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଯଦି କୌରଵାଃ ।। 1.2.63.
ଯଦି କୌରବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭସ୍ମ ପାଇଯିବେ,
ମହାନନର୍ଥୋ ଭଵିତା ପାଂଡଵାନାଂ ତତଃ ସ୍ଫୁଟମ୍
ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ବଡ଼ ଅପକାର ହେବ।
ଦେଵୀଭିଃ ସହିତା ଦେଵାଃ ସଂମାନ୍ଯ ଵିଜଯଂ ଚ ତେ
ଦେବୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ବିଜୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଏଵଂ ସ ଵିଜଯୋ ଵିପ୍ରଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଲେଭେ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ଏଭଳି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବିଜୟ ଓ ସଫଳତା ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତେ ତୀରେ ଦେଵ୍ଯାରାଧନତତ୍ପରେ
ଏଭଳି, ସେ ତାଳପଟରେ ବସି, ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିଲେ।
ତତଃ କାଲେନ କେନାପି ପାଂଡଵା ଦ୍ଯୂତନିର୍ଜିତାଃ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚୋଉପଟ ଖେଳରେ ହାରିଗଲେ।
ପ୍ରାଗେଵ ଚଂଡିକାଂ ଦେଵୀଂ କ୍ଷେତ୍ରାଦୀଶାନତଃ ସ୍ଥିତାମ୍
ଏହାର ପୂର୍ବରୁ, କ୍ଷେତ୍ରର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଚଣ୍ଡିକା ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋଽଭୂତ୍ତଦାନୀଂ ଚଂଡିକାଗଣଃ
ସେଠାରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କର ସଭା ଏହି ସମୟରେ ବସିଥିଲା।
ପରଂ ନାସୌ ଵେଦ ପାଣ୍ଡୂନ୍ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତଂ ଚ ନୋ ଵିଦୁଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଏ ଜାଣିନଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠିକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିନଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵୈ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀମାସାଦ୍ଯ ପାଂଡଵାଃ
ତାପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଭୀମଃ କୁଣ୍ଡମଧ୍ଯଂ ଜଲଂ ପାତୁଂ ଵିଵେଶ ହ
ତାପରେ ଭୀମ ଜଳ ପିବା ପାଇଁ କୁଣ୍ଡର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଭୀମ ତୋଯଂ ତ୍ଵଂ ପାଦୌ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଭୋ ବହିଃ
ଏ ଭୀମ, ଜଳ ଉଠାଇବା ପରେ, ପାଦ ଚିଁହି ବାହାରେ ଧୋଇନିଅ।
ଏତଦ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵଚୋ ଭୀମସ୍ତୃଷା ଵ୍ଯାକୁଲଲୋଚନଃ
ଏହି ହେଉଛି ରାଜାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା, ଯେଉଁ ଭୀମ ତୃଷ୍ଣାରେ ଚକିତ ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ।
ସ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଲଂ ପାତୁଂ ତତ୍ରୈଵ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ 1.2.64.
ସେ ଜଳକୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ଜଳ ପିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଯତଃ ପୀତଂ ଜଲଂ ପୁଂସାମପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଚ ଯଦ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁ ଜଳ ଏକ ଲୋକ ପାଦ ଧୋଇନାହିଁ ପିଉଛି—