ଅର୍ଚ୍ଯମାନଂ ସୁଵହ୍ନୀଭିର୍ନାଗକନ୍ଯାଭିରୈକ୍ଷତ
ସେ ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ଉପହାରରେ ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କେନେଦଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସୂର୍ଯଵୈଶ୍ଵାନରପ୍ରଭମ୍
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲିଙ୍ଗ କିଏ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ?
ଇତି ଵୀରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହତ୍କଟିପଯୋଧରା
ବୀରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିସ୍ତୃତ କଟି ଓ ବଡ଼ ଛାତିଥିବା ଜନୀ,
ସର୍ଵପନ୍ନଗରାଜେନ ଶେଷେଣ ସୁମହାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ପନ୍ନଗରାଜ ଶେଷ, ଯିଏ ଅତି ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା,
ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଧ୍ଯାନାଦର୍ଚନାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ଧ୍ୟାନ କଲେ ଓ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଏଲାପତ୍ରେଣ ଵିହିତୋ ନାଗାନାଂ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତଯେ 1.2.63.
ଏହିଥିରେ ନାଗମାନେ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏଲାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
କର୍କୋଟକେନ ନାଗେନ କୃତୋଽଯଂ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତଯେ
ଏହା କର୍କୋଟକ ନାଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲା।
ଐରାଵତେନ ଵିହିତୋ ନାଗାନାଂ ଗମନାଯ ଚ
ଏହିଥିରେ ନାଗମାନେ ଆସିପାରିବା ପାଇଁ ଏହା ଏଇରାବତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରେ ସିଦ୍ଧଲିଂଗଂ ଯାତି ଶକ୍ତିଗୁହାଽଽକୃତଃ
ସୁରକ୍ଷିତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗ ଶକ୍ତି ଗୁହାକୁ ଯାଏ, ଯାହା ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଇତୀଦଂ ଵର୍ଣିତଂ ଵୀର ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମମ ଅଧୁନୈଵ ତଥୈକାକୀ ସମାଯାତୋଽତ୍ର ନୋ ଵଦ
ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା, ବୀର, ଏବେ ମୋର ଉପଦେଶ ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଏକାକି ଆସିଛ, ଆମକୁ କହ।
ଵଯଂ ଚ ସର୍ଵାସ୍ତେ ଦାସ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ପତିଂ ପ୍ରଵୃଣୀମହେ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଆମ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛୁ ଏବଂ ସେବା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ବର୍ବରୀକ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତଂ ଦୈତ୍ଯଂ ହଂତୁମାଗତଃ
ସେ ବର୍ବରୀକ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯିଏ ସେଇ ଦାନବକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଛି।
ସ ଚ ଦୈତ୍ଯୋ ହତଃ ପାପଃ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯେ ମହୀତଲମ୍
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଟିଏ ମରିଗଲାପରେ ପୁଣିଥରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିପଡ଼ିବ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରିଵ୍ରତଂ ଯସ୍ମାଦହଂ ସତତମାସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ସଦା ନିରନ୍ତର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ ଵୀରଃ କାତରଂ ତାଭିରୀକ୍ଷିତଃ
ସେ ସାହସୀ ପୁରୁଷ, ଭୟଭୀତ ମହିଳାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ପ୍ରହର୍ଷେଣୈଵ ପୂର୍ଵସ୍ଯା ଵିଜଯଂ ଦଦୃଶେ ଦିଶଃ 1.2.63.
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗର ବିଜୟ ଦେଖିଲେ।
କାଂତ୍ଯା ସୂର୍ଯସମାଭାସ ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ କ୍ଷଣାତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ, ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ତଵ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵୀରେଶ ସିଦ୍ଧିଃ ପ୍ରାପ୍ତା ମଯାତୁଲା
ହେ ବୀରମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ସଫଳତା ପାଇଛି।
ଅତ ଏଵ ହି ସାଧୃନାଂ ସଂଗମିଚ୍ଛଂତି ସାଧଵଃ
ଏହିକାରଣରୁ ଭଲମନ୍ୟେ ଭଲମନ୍ୟଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଚାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଚ ହୋମସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ସିଂଦୂରସଦୃଶପ୍ରଭମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳୀରେ ଦଢ଼ିଆ ଭସ୍ମ ପରି, ସିନ୍ଦୂର ଭଳି ତେଜ ଦେଖାଯାଉଛ।
ଅକ୍ଷଯ୍ଯମେତତ୍ସଂଗ୍ରାମେ ପ୍ରଥମଂ ତେ ପ୍ରମୁଂଚତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଯାହା ଛାଡ଼ିଥିଲ, ସେଠି ଏହା ଅବିନାଶୀ।
ଏଵଂ ସୁଖେନ ଵିଜଯଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଭଳି, ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜୟ ସହଜରେ ମିଳିବ।
ସାକାଂକ୍ଷମୁପକୁର୍ଯାଦ୍ଯଃ ସାଧୁତ୍ଵେ ତସ୍ଯ କୋ ଗୁଣଃ
ଯଦି କେହି କିଛି ଆଶାରେ କାମ କରେ, ତାହାର ଭଲରେ କଣ ଗୁଣ ରହିଛି?
ତଦ୍ଦେହି ଭସ୍ମ ଚାନ୍ଯସ୍ମୈ କେନାପ୍ଯର୍ଥୋ ନ ମେଽଣ୍ଵପି
ତେଣୁ, ଏହି ଭସ୍ମ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଦିଅ; ମୋତେ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ତତୋ ଭୂମିସ୍ଥିତଂ ଭସ୍ମ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଯଦି କୌରଵାଃ ।। 1.2.63.
ଯଦି କୌରବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଥିବା ଭସ୍ମ ପାଇଯିବେ,
ମହାନନର୍ଥୋ ଭଵିତା ପାଂଡଵାନାଂ ତତଃ ସ୍ଫୁଟମ୍
ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ବଡ଼ ଅପକାର ହେବ।
ଦେଵୀଭିଃ ସହିତା ଦେଵାଃ ସଂମାନ୍ଯ ଵିଜଯଂ ଚ ତେ
ଦେବୀମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ବିଜୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଏଵଂ ସ ଵିଜଯୋ ଵିପ୍ରଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଲେଭେ ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ଏଭଳି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବିଜୟ ଓ ସଫଳତା ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତେ ତୀରେ ଦେଵ୍ଯାରାଧନତତ୍ପରେ
ଏଭଳି, ସେ ତାଳପଟରେ ବସି, ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିଲେ।