ତତସ୍ତଥୈଵ ସଂତସ୍ଥୌ ବର୍ବରୀକୋଽଭିରକ୍ଷଣେ
ତାପରେ ବର୍ବରୀକ ଏହିପରି ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ ଏବଂ ସତର୍କ ରହି ରକ୍ଷା କଲେ।
ମୁଂଡୀ ନଗ୍ନୋ ମଯୂରାଣାଂ ପିଚ୍ଛଧାରୀ ମହାଵ୍ରତଃ
ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା, ନଗ୍ନ ଦେହ, ମୟୂର ପିଛା ଧାରିଥିବା, ମହାବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା।
ଅହିଂସା ପରମୋ ଧର୍ମସ୍ତଦଗ୍ନିର୍ଜ୍ଵାଲ୍ଯତେ କୁତଃ
ଅହିଂସା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ; ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି କାହିଁକି ଜଳାଯାଉଛି?
ଶ୍ରୁତ୍ଵେଦଂ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ବର୍ବରୀକୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସ୍ମଯନ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବର୍ବରୀକ ହସି କହିଲେ।
ଅନୃତଂ ଭାଷସେ ପାପ ଶିକ୍ଷାଯୋଗ୍ଯୋଽସି ଦୁର୍ମତେ
ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଛ, ପାପୀ; ତୁମେ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି।
ଦନ୍ତାନ୍ମୁଷ୍ଟିପ୍ରହାରୈଶ୍ଚ ସମାହତ୍ଯାଭ୍ଯପାତଯତ୍ 1.2.63.
ସେ ମୁଷ୍ଟି ମାଡ଼ରେ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ।
ସ କ୍ଷଣାଚ୍ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଘୋରଦୈତ୍ଯଵପୁର୍ଧରଃ
କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ସେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦାୟତ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ବହୁପ୍ରଭେତି ନଗରୀ ଷଷ୍ଟିଯୋଜନମାଯତା
ବହୁପ୍ରଭା ନାମକ ଏକ ସହର ଅଛି, ଯାହାର ଲମ୍ବ ଷଷ୍ଟି ଯୋଜନ।
ବର୍ବରୀକଂ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାଦୋଽଭୂଚ୍ଚ ପଲାଶିନାମ୍
ବର୍ବରୀକଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଳାଶ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚିତ୍କାର ହେଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯଵୀରାଣାଂ କୋଟଯୋ ନଵ ଭୀଷଣାଃ
ଏହା ଶୁଣି, ଦାୟତ୍ୟ ବୀରମାନଙ୍କର ନବ କୋଟି ଭୟଙ୍କର ସେନା ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍କୋଟିଶୋ ଦୈତ୍ଯାନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭୀମାତ୍ମଜାତ୍ମଜଃ
ସେଇ କୋଟି କୋଟି ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ଦେଖି, ଭୀମପୁତ୍ରଙ୍କର ପୁଅ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ପାଦଘାତୈସ୍ତତଃ କାଂଶ୍ଚିଦ୍ଭୁଜାଘାତୈସ୍ତଥାପରାନ୍
କିଛିକୁ ପାଦ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ, ଆଉ କିଛିକୁ ହାତ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ।
ଯଥା ନଲଵନଂ କ୍ର୍ରୁଦ୍ଧଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଭୂମିସମଂ କରୀ
ଯେପରି ରୁଷ୍ଟ ହାତୀ ନଳବନକୁ ଭୂମି ସମାନ କରିଦିଏ, ସେପରି।
ତତୋ ନାଗାଃ ସମାଗମ୍ଯ ଵାସୁକିପ୍ରମୁଖାସ୍ତଦା
ତାପରେ ବାସୁକି ଆଦି ନାଗମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ନାଗାନାଂ ପରମଂ କୃତ୍ଯଂ କୃତଂ ତେ ଭୈମିନଂଦନ
ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ନାଗମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ।
ଅନେନ ହି ଵଯଂ ଵୀର ସାନୁଗେନ ଦୁରାତ୍ମନା 1.2.63.
ଏହି କାରଣରୁ, ବୀର, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ସହଯୋଗୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛୁ।
ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ତସ୍ମାନ୍ନାଗେଭ୍ଯୋଽଭିମତଂ ପରମ୍
ତେଣୁ, ନାଗମାନଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁନିଅ।
ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଜଯଃ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ସମସ୍ତ ବାଧାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମେ ବିଜୟ ଏବଂ ସଫଳତା ପାଅ।
ତତସ୍ତଥେତି ତଂ ପ୍ରୋଚୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଵାଯୁଭୋଜନାଃ
ତାପରେ, ବାୟୁ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ଵିଵରସ୍ଯ ଚ ମଧ୍ଯେନ ସମାଗଚ୍ଛନ୍ମହାପ୍ରଭମ୍
ଗୁହାର ମଧ୍ୟଭାଗ ଦେଇ ଯାଇ, ସେମାନେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନକୁ ନିକଟରେ ଆସିଲେ।
ଅର୍ଚ୍ଯମାନଂ ସୁଵହ୍ନୀଭିର୍ନାଗକନ୍ଯାଭିରୈକ୍ଷତ
ସେ ନାଗ କନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ ଉପହାରରେ ପୂଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କେନେଦଂ ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ସୂର୍ଯଵୈଶ୍ଵାନରପ୍ରଭମ୍
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲିଙ୍ଗ କିଏ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ?
ଇତି ଵୀରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହତ୍କଟିପଯୋଧରା
ବୀରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିସ୍ତୃତ କଟି ଓ ବଡ଼ ଛାତିଥିବା ଜନୀ,
ସର୍ଵପନ୍ନଗରାଜେନ ଶେଷେଣ ସୁମହାତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ପନ୍ନଗରାଜ ଶେଷ, ଯିଏ ଅତି ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା,
ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଧ୍ଯାନାଦର୍ଚନାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ଧ୍ୟାନ କଲେ ଓ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଏଲାପତ୍ରେଣ ଵିହିତୋ ନାଗାନାଂ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତଯେ 1.2.63.
ଏହିଥିରେ ନାଗମାନେ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏଲାପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
କର୍କୋଟକେନ ନାଗେନ କୃତୋଽଯଂ ତତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତଯେ
ଏହା କର୍କୋଟକ ନାଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କରାଯାଇଥିଲା।
ଐରାଵତେନ ଵିହିତୋ ନାଗାନାଂ ଗମନାଯ ଚ
ଏହିଥିରେ ନାଗମାନେ ଆସିପାରିବା ପାଇଁ ଏହା ଏଇରାବତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରେ ସିଦ୍ଧଲିଂଗଂ ଯାତି ଶକ୍ତିଗୁହାଽଽକୃତଃ
ସୁରକ୍ଷିତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗ ଶକ୍ତି ଗୁହାକୁ ଯାଏ, ଯାହା ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଇତୀଦଂ ଵର୍ଣିତଂ ଵୀର ଵିଜ୍ଞପ୍ତିଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମମ ଅଧୁନୈଵ ତଥୈକାକୀ ସମାଯାତୋଽତ୍ର ନୋ ଵଦ
ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା, ବୀର, ଏବେ ମୋର ଉପଦେଶ ଶୁଣ। ଏଠାରେ ଏକାକି ଆସିଛ, ଆମକୁ କହ।