ତତଃ କଣ୍ଠଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ତସ୍ଯା ମତିମତାଂ ଵରଃ
ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଗଳାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତା ସା ଚ ଯାଵନ୍ମୁଂଚତି କର୍ତିକାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ପୀଡ୍ଯମାନେ ଚ ବଲିନା କଂଠେ ତସ୍ଯା ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଗଳାକୁ ପୁନିପୁନି ଚାପି ଧରିଥିଲେ,
କ୍ଷଣଂ ରାଵାଂସ୍ତତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରାହି ମୁଞ୍ଚେତି ଵକ୍ତ୍ଯଣୁ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ସେ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, ପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ବଞ୍ଚାଅ, ଛାଡ଼ିଦିଅ!'
ଶରଣଂ ତେ ପ୍ରପନ୍ନାସ୍ମି ଦାସୀ କର୍ମକରୀ ତଵ
ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି; ମୁଁ ତୁମର ଦାସୀ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ।
କାଶୀଶ୍ମଶାନନିଲଯାଂ ଦେଵଦାନଵଦର୍ପହାମ୍ 1.2.63.
କାଶୀର ଶ୍ମଶାନରେ ବସୁଥିବା, ସେ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ଚୁର୍ମାର କରନ୍ତି।
ତତସ୍ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଭୂତାଭଯପ୍ରଦା
ତାପରେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଇବି।
ଯଦ୍ଯେତଦ୍ଵ୍ଯତ୍ଯଯଂ କୁର୍ଯାଂ ଭସ୍ମୀଭୂଯାଂ ତତଃ କ୍ଷଣମ୍
ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଅପରାଧ କରିଅସି, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଭସ୍ମ ହେଉ।
ମୁମୋଚ ସାପି ସଂହୃଷ୍ଟା କୃଚ୍ଛ୍ରା- ନ୍ମୁକ୍ତା ଯଯୌ ଵନମ୍
ସେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚଲିଗଲା।
ତତୋ ମଧ୍ଯମରାତ୍ରୌ ଚ ଗର୍ଜିତଂ ଶ୍ରୂଯତେ ମହତ୍
ତାପରେ ମଧ୍ୟରାତିରେ ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା।
ଦଦୃଶେ ଚ ତତଃ ଶୈଲଃ ଶତଶୃଂଗୋଽତିଵିସ୍ତରଃ
ତାପରେ ଦେଖାଗଲା, ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ଶତ ଶିଖର ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆକାରର।
ନାନାନିର୍ଝର ସଂଘୋଷଂ ଵଵୃଷେ ଶୋଣିତଂ ଵହୁ
ସେହି ପାହାଡ଼ରୁ ଅନେକ ଝରଣାର ଶବ୍ଦ ସହ ବହୁ ରକ୍ତ ବହିଲା।
ପର୍ଵତୋ ଦ୍ଵିଗୁଣୋ ଭୂତ୍ଵା ପର୍ଵତଂ ସହସାପ୍ଲୁତଃ
ସେହି ପାହାଡ଼ ଦୁଇଗୁଣା ହୋଇ, ହଠାତ୍ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲାଫିଲା।
ତଦା ଵିଶୀର୍ଣଃ ସୋଽଭୂଚ୍ଚ ପର୍ଵତୋ ଭୂମିମଂଡଲେ
ତାପରେ ସେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ଵକ୍ତ୍ରୈର୍ମୁଂଚନ୍ମହାଜ୍ଵାଲାଂ ରେପଲେନ୍ଦ୍ରୋଽଭ୍ଯଧାଵତ
ରେପଲେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଝାଡ଼ି, ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ଵିଧାଯ ତାଦୃଶଂ ରୂପଂ ନର୍ଦନ୍ତଂ ଚାପ୍ଯଧାଵତ 1.2.63.
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା ସେ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଯୁଯୁଧାତେ ବାଣଜାଲୈର୍ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦୌ
ସେମାନେ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଭଳି।
ପର୍ଵତାଵିଵ ସତ୍ପକ୍ଷୌ ଚିରଂ ଯୁଯୁଧତୁଃ ସ୍ଥିରମ୍
ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଭୂମୌ ପ୍ରଧର୍ଷଯାମାସ ପ୍ରସୃତଂ ଚ ମୁମୋଚ ହ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ କଲେ।
ତଦ୍ଦୂରେ ରେପଲେନ୍ଦ୍ରାଖ୍ଯଂ ଗ୍ରାମମଦ୍ଯାପି ଵର୍ତତେ
ସେଠାରୁ ଦୂରେ, ରେପଲେନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଗାଁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଛି।
ନାଥଃ ଶ୍ମଶାନସ୍ଯାଵନ୍ତ୍ଯା ଵିଘ୍ନକୃନ୍ନିହତୋଽଭଵତ୍
ଅବନ୍ତୀ ଶ୍ମଶାନର ନାଥ, ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ବଧ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୃତୀଯଯାମେ ଚ ପ୍ରତୀଚ୍ଯା ଦିଶ ଆଯଯୌ
ତାପରେ ତୃତୀୟ ପ୍ରହରରେ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ସେ ଆସିଲେ।
ଦୁହଦ୍ରୁହାଖ୍ଯାଶ୍ଵତରୀ ମେଘଭ୍ରଷ୍ଟା ତଡିଦ୍ଯଥା
ଦୁହଦ୍ରୁହା ନାମକ ଏକ ଖଚ୍ଚର, ମେଘରୁ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ବିଜୁଳି ଭଳି, ଦେଖାଦେଲା।
ଉପସୃତ୍ଯ ଜଵାଦ୍ଭୈମୀ ରୁରୋହ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନିକଟକୁ ଆସି, ଭୂମିଜା ତାହାକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ହସୁଥିବା ପରି।
ସ୍ଥାପଯାମାସ ତତ୍ରୈଵ ତସ୍ଥୌ ସା ଚାତିପୀଡିତା
ସେ ତାକୁ ସେଠାରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ସେ ଅତି କଷ୍ଟରେ ରହିଗଲେ।
ଜଗତ୍ଯାମାଶୁ ଚିକ୍ଷେପ ବର୍ବରୀକଂ ତଥେଚ୍ଛକମ୍ 1.2.63.
ସେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାମତେ ବର୍ବରୀକଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପାଦୌ ଚ ଵୀରଃ ସଂଗୃହ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଭୁଵି ଲୀଲଯା
ବୀର ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ସହଜରେ ଭୂମିରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ମୁଷ୍ଟିନା ପାତଯିତ୍ଵୈଵ ଦଂତାନ୍କଂଠମପୀଡଯତ୍
ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ମାଡ଼ି, ସେ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଗଳା ଚେପିଦେଲେ।
ଏଵଂ ସୀକୋତ୍ତରସ୍ଥାନେ ସ୍ମଶାନୈକପଦୋ ଦ୍ଭଵା
ଏଭଳି ଭାବେ ସୀମା ଉପରେ ଥିବା ଶ୍ମଶାନରେ, ଏକା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖାଗଲେ।
ହତ୍ଵା ତାଂ ଚାପି ଚିକ୍ଷେପ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମେଵ ଲୀଲଯା
ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ସେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ଛାଡିଦେଲେ।