ଆସ୍ତାଂ ଗିରିରସୌ କିଂ ତୁ ତେଜୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ସୁଦୁସ୍ସହମ୍
ସେ ପାହାଡ଼ ରହୁ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ।
ଅତୋଯମୁତ୍ତମୋ ରୁଦ୍ର ତେଜଃ ସାମାନ୍ଯଶୈଲଵତ୍
ହେ ରୁଦ୍ର, ଏହା ସାଧାରଣ ପାହାଡ଼ ନୁହେଁ; ଏହାର ତେଜ ଦେବତାଙ୍କ ପର୍ବତ ପରି।
ଵିଵୃଣୋତି ନିଜଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାସ୍ଯ ସମୃଦ୍ଧଯେ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଭଲ ପାଇଁ ଏହା ନିଜ ଆଲୋକ ଦେଖାଏ।
ଶର୍ମଦୋପି ନୃଣାଂ ଦେଵ ଶୋଣାଦ୍ରିସ୍ତଵ ଶାସନାତ୍
ତଥାପି, ହେ ଦେବ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଶୋଣ ପାହାଡ଼ ଲୋକମାନେକୁ ସୁଖ ଦେଉଛି।
ଏତସ୍ଯୋପତ୍ଯକାଯାଂ ତଦଦ୍ଯାରଭ୍ଯାସ୍ମଦର୍ଥନାତ୍
ଆଜିଠାରୁ, ଆମର ଅନୁରୋଧରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଏହି ଉପତ୍ୟକାରେ—
ତଚ୍ଚାରୁଣଗିରୀଶାନମାଵାମାରାଧଯାଵହେ 1.3.2.16.
ଆସ, ଏଠାରେ ଆମେ ଆରୁଣ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ସଂତ୍ଯତ୍ର କେଶରାଶ୍ଚୂତା ନାଗପୁଂନାଗକେସରାଃ
ଏଠାରେ କେଶର ଗଛ, ଆମ୍ବ, ନାଗ, ପୁମ୍ନାଗ ଓ କେଶର ଫୁଲ ମିଳେ।
ଅତ୍ରୈଵ ସନ୍ନିଧାତଵ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵ ଦଯାନିଧେ
ହେ ଦେବଦେବ, ଦୟାର ସାଗର, ଆପଣ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ରହିବା ଉଚିତ।
ନାନ୍ଯଥା ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧିର୍ନ୍ନୌ ଦେଵେଽପ୍ଯେଵଂ ପ୍ରସେଦୁଷି
ନହେଲେ, ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମର ମନ ପବିତ୍ର ହେବ ନାହିଁ।
ଶୋଣାଦ୍ରେଃ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେ ସ ଏଷ ଭୃଶମୁନ୍ନତଃ
ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏହି ବଡ଼ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଅଛି।
ସାଂଗଵେଦା ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ପୁରାଣାନି ଶିଵାଗମାଃ
ବେଦ ସହିତ ତାହାର ଅଂଶ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ ଓ ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ର—
ନିଶ୍ରେଯସାଯ ଭକ୍ତାନାଂ ତ୍ଵଯୈଵ ଗୁରୁରୂପିଣା
ଭକ୍ତମାନେଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଗୁରୁ ରୂପେ ଆପଣ ଏହା କରିଛନ୍ତି।
ତେଷୁ କସ୍ଯ ପ୍ରକାରେଣ କୁର୍ଵାଣୌ ତ୍ଵଦୁପାସନାମ୍
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, କିପରି ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ?
ଜଗାଦ କରୁଣାମୂର୍ତ୍ତିର୍ଜଗତୀଭୃତ୍ସୁତାପତିଃ
ତାପରେ, କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତି, ପୃଥିବୀର ପୁଅ ଓ ଜଗତ୍ର ନାଥ କଥା କହିଲେ।
କାମିକୋକ୍ତେନ ମାର୍ଗେଣ ମାମର୍ଚଯିତୁମର୍ହଥଃ
ତୁମେ କାମିକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ଉପାୟ କହାଯାଇଛି, ସେଇପରି ମୋତେ ପୂଜା କର।
ମୋହତୋ ଵିସ୍ମୃତା ମନ୍ଯେ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଶୈଵସଂହିତା 1.3.2.16.
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଭ୍ରମରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶୈବ ସଂହିତାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛ।
ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂତ୍ତତ୍ର ଲିଂଗଂ କିମପି ମଂଗଲମ୍
ସେତେବେଳେ, ସେଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମଙ୍ଗଳ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା।
ତଚ୍ଚାଵଲୋକ୍ଯ ସାଶ୍ଚର୍ଯ୍ଯୌ ମୁକୁନ୍ଦକମଲାସନୌ
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁକୁନ୍ଦ ଓ କମଳାସନ ଦୁହେଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତାଵକାରଯତାଂ ଶୋଣଗିରିନାଥସ୍ଯ ଚାଲଯମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଶୋଣଗିରିର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।
ଖାନଯାମାସତୁସ୍ତତ୍ର ସରଃ କିମପି ପାଵନମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ପବିତ୍ର ଝିଅ ଖୋଦିଲେ।
ଅରୁଣାଖ୍ଯଂ ପୁରଂ ଚାରାତ୍କଲ୍ପଯାମାସତୁଶ୍ଚିରମ୍
ବହୁ ଦିନ ପରେ ସେମାନେ ଅରୁଣା ନାମକ ଏକ ସହର ତିଆରି କଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଦେଵା ଗଂଧର୍ଵା ଦିଵ୍ଯଯୋଷିତଃ
ସେଠି ବ୍ରହ୍ମଋଷି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ବସିଥିଲେ।
ତୀର୍ଥାନି ଧାର୍ଯ କୂପତ୍ଵଂ ଗଂଗାଦ୍ଯାଃ ସରିତସ୍ତଥା
ସେଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଉଁଆର ଆକାର ନେଲେ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେଲେ।
ଗୋଲୋକୋ ଗୋଗୋଷ୍ଠତଯା ନୈଗମତ୍ଵଂ କିଲାଗମାଃ
ଗୋଲୋକ ସେଠି ଗୋଖାଟି ଭାବରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ନେଲେ।
ଭୂତାଃ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ଵେତାଲାଃ କଟପୂତନାଃ
ସେଠି ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ, ବେତାଳ ଓ କଟପୂତନାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଦେଵୋପି ଧୂର୍ଜଟିସ୍ତସ୍ଯାଂ କୌତୁକୀ ସିଦ୍ଧରୂପଧୃକ୍ 1.3.2.16.
ସେଠି ଦେବତା ଧୂର୍ଜଟି (ଶିବ) ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ରୂପ ଧାରଣ କରି, କୌତୁହଳରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନ କେନଚିଦଵିଜ୍ଞାତଃ ସଦା ସର୍ଵତ୍ର ଦୀପ୍ଯତି
ସେ କେବେ କାହାରୁ ଅଜଣା ନୁହଁନ୍ତି, ସଦା ସମସ୍ତଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଦାଂତୌ ଶୋଣାଦ୍ରିନାଥଂ ତମର୍ଚଯାମାସତୁଶ୍ଚିରମ୍
ସେମାନେ ବହୁ ଦିନ ଧରି ଦାନ୍ତରେ (ଅର୍ଥାତ୍ ଭକ୍ତିରେ) ଶୋଣାଦ୍ରିର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଦୀକ୍ଷାଦିକାନି ଚକ୍ରାତେ ସ୍ଵଯମାଚାର୍ଯତାଂ ଗତୌ
ସେମାନେ ଦିକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ନିଜେ ନିଜେ ଶିଖି, ନିଜେ ନିଜର ଗୁରୁ ହେଲେ।
ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସମାହୃତ୍ଯ ପୁଷ୍ପପତ୍ରାଦିକଂ ଫଲମ୍
ପ୍ରଭାତେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଫୁଲ, ପତ୍ର ଓ ଫଳ ଆଣିଥିଲେ।